ตำนานดาบเกมออนไลน์

เนื่องจากเลเวลของพวกเขาทุกคน 20 เท่ากัน แม้ว่าเย่ฮวาจะซ่อนข้อมูล ID จากคนอื่นๆ แต่พวกเธอก็ยังสามารถดูข้อมูลได้ เป็นเพราะพวกเธอไม่ได้วางแผนที่จะฆ่าเขา ดังนั้นเขาคิดว่าพวกเธอคงไม่สนใจค่าหัว5 เหรียญทองจากวิหารสังหาร แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเธอรู้จักเขา!

เย่ฮวาคิดว่าตอนนี้ตัวเองคงกลายเป็นวัวอ้วนที่ทุกคนในเมืองชิงสุ่ยต้องการเนื้อ ขอแค่ฆ่าเขาได้ก็จะได้เงิน 5 เหรียญทอง สำหรับคนภายนอกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครรู้จักชื่อตัวเองมาก่อนจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าการประกาศของวิหารสังหารจะทำให้เขากลายเป็นที่สนใจ

เขา จึงยักไหล่แล้วพูดว่า "พวกเธอต้องการฆ่าฉันงั้นเหรอ"

ซีเย่โหย่วฉวง ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว: "ไม่ ... ไม่ใช่ ... ฉันแค่ ... นึกไม่ถึงว่าฉัน... จะได้พบนาย ... ที่นี่... "

ให้ตาย! ผู้หญิงคนนี้อยู่ดีๆก็พูดติดอ่าง ?

จื่อหลานหลิ่วเหนียน พูดขึ้นว่า: "ฉันได้ยินมาว่ามีใครบางคนสร้างความไม่พอใจให้กับวิหารสังหาร เดิมทีพวกเราไม่ได้สนใจมากนัก นึกไม่ถึงว่าจะได้พบนาย แต่มันก็เท่านั้นแหละ วางใจเถอะ พวกเราไม่สนใจค่าหัวที่วิหารสังหารตั้งไว้หรอก เงินแค่ 5 เหรียญทองไม่มีอะไรมากไปกว่าเศษเงินของเรา เพียงใช้เวลาไม่กี่นาที ห้วนเฉิงของพวกเราสามารถหาเงินเล็กๆน้อยนี้ได้ง่ายๆ ? "

"ห้วนเฉิง ... ห้วนเฉิง ... นึกออกแล้ว! ที่แท้ก็คนของห้วนเฉิง!" เย่ฮวา อุทานในทันที

นึกอยู่แล้วว่า ID ของผู้เล่น MM[2] ทั้งสองคนถึงได้ดูคุ้นๆ ที่แท้พวกเขาเป็นผู้เล่นที่สังกัดอยู่ห้วนเฉิง พวกเขาเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงมากในเกม ไม่นึกมาก่อนเลยว่าจะเป็นพวกเธอ

จื่อหลานหลิ่วเหนียนมองมาที่เขาแล้วพูดว่า: "ห้วนเฉิงก็แค่กิลด์กิลด์หนึ่ง ทำไมนายถึงดูประหลาดใจมากขนาดนั้น"

เย่ฮวา ยิ้มขึ้นเพื่อรักษามารยาท: "ฉันแค่คิดว่า ID พวกเธอสองคนดูคุ้นหูคุ้นตามาก แต่ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเห็นจากที่ไหน ฉันพึ่งมานึกออกตอนที่เธอพูดถึงห้วนเฉิง"

“ สำหรับห้วนเฉิงแล้ว บทบาทพวกเราก็ไม่ต่างอะไรไปจากผู้เล่นตัวเล็ก ๆ ไม่ต้องบอกว่าคุ้นเพื่อรักษาน้ำใจก็ได้ ต่อให้นายไม่รู้จักมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก” จื่อหลานหลิ่วเหนียนยักไหล่

เขาได้แต่ยิ้ม เธอสองคนถือเป็นหนึ่งในเจ็ดผู้เล่นหลักแห่งห้วนเฉิง แต่พวกเธอดันพูดว่าตนเองเป็นแค่ผู้เล่นตัวเล็กๆไม่มีบทบาทสำคัญ ! ? ใครมันจะไปเชื่อ!

ซีเย่โหยวฉวงก้าวมาข้างหน้าและมองมายังเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า: "หล่อมาก งานดีใช้ได้ ฉันขอหิ้วนายกลับไปด้วยได้มั้ย?"

"แค่ก ~"

เย่ฮวา แทบจะสำลัก นี่เธอไม่ได้ดูคนที่แค่ใบหน้าใช่มั้ย ? ถึงจะบอกว่าใบหน้าหล่อเหลา แต่น้ำหนักตัวเขาก็ 130 จิน[1] ส่วนเธอเป็นแค่ผู้หญิงร่างกายบอบบาง แล้วจะแบกเขากลับไปได้หรอ

เขารีบยื่นแขนโค้ง จากนั้นก็โอบรัดตัวเอง เป็นการแสดงออกว่าห่วงเนื้อห่วงตัว: "ไม่เอา~"

จื่อหลานหลิ่วเหนียนที่อยู่ถัดจากด้านหลัง ซีเย่โหยวฉวง จู่ๆก็หัวเราะ "พรวด~" ก่อนจะพูดว่า: "พวกเธอสองคนไหวมั้ยเนี่ย ? ซีเย่ คงไม่มีปัญหา แต่สำหรับอีเย่กู่โจวจะทนอยู่กับเธอได้เหรอ "

เย่ฮวา ยิ้ม: "ซีเย่ อุส่าเอ่ยปากชมฉันว่าหล่อ ถ้าฉันปฏิเสธคงจะเป็นเรื่องโหดร้ายจริงมั้ย ?"

จื่อหลานหลิ่วเหนียนยิ้มและพูดว่า: "นายนี่ตลกจริงๆแต่ฉันก็ชอบคบเพื่อนที่นิสัยแบบนี้!"

"แน่นอนว่าได้ แต่ ... "

มุมปากของเขากระตุกขึ้น แล้วชี้ไปที่ ซีเย่โหยวฉวง กล่าวว่า: " ทำไมเธอถึงต้องแสดงสายตาแปลกๆ เหมือนกับเธอไม่สนใจอีกต่อไป!"

จื่อหลานหลิ่วเหนียนก้าวมาข้างหน้าและดึงซีเย่โหยวฉวงกลับไปอยู่ด้านหลัง ก่อนจะพูดว่า: "เอาเถอะ ฉันรู้ว่านายถูกคนจากวิหารสังหารไล่ล่า ดังนั้นจะเป็นการดีกว่า ถ้านายย้ายมาอยู่ที่ห้วนเฉิงของเรา เชื่อว่าจื้อลี่ชาวฉุนคงไม่กล้าแตะต้องนาย "

ได้ยินแบบนั้น เย่ฮวา ถึงกับตกตะลึง: "แม้ว่าสิ่งที่เธอพูดมาจะมีเหตุผล แต่ฉันเป็นคนอ่านหนังสือน้อย เธอช่วยอธิบายให้ฉันฟังได้มั้ยว่าทำไมจื้อลี่ชาวฉุนถึงไม่กล้าแตะต้องฉัน"

จื่อหลานหลิ่วเหนียนยักไหล่: "ผีย่อมเห็นผี นกทุกชนิดล้วนเลือกอาศัยต้นไม้ใหญ่"

"..."

"งั้นก็ลืมมันไปเถอะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา! พวกเราจะช่วยกันเก็บเลเวล พร้อมๆกับช่วยนายตามหาหญ้าสว่าง" จื่อหลานหลิ่วเหนียน โบกมือแล้วดึงซีเย่โหยวฉวง ออกไป

เขาเองก็รีบตามไป ถูกแล้ว พวกเขาไม่ควรลืมเป้าหมายหลัก

พวกเขาสามคนช่วยกันฆ่ามอนสเตอร์ มันสนุกยิ่งกว่าการฆ่าคนเดียว ชายหนึ่งหญิงสองคนหนึ่งงดงาม อีกคนน่ารัก ระหว่างที่เก็บเลเวลพวกเขาก็พูดคุยกันไป ทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ผ่านไปชั่วโมงกว่า

ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง เขาก็ได้พบหญ้าสว่างสามต้น มิหนำซ้ำเลเวลยังเพิ่มเป็น 21 ถือเป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่ใช่น้อยๆ! แต่ภารกิจนี้ก็ใช้เวลานานจริงๆ!

จื่อหลานหลิ่วเหนียนหลังจากที่ฆ่าแมลงแสงส่อง ก็พูดขึ้นว่า: "เราเล่นมานานแล้ว ฉันกับซีเย่คงต้องพัก พวกเราขอออกไปก่อน"

เย่ฮวา พยักหน้า: "ได้สิ พวกเธอไปพักเถอะ ~"

จื่อหลานหลิ่วเหนียน กล่าวด้วยรอยยิ้ม "นายเองก็พักบ้างล่ะ"

"ก็ได้ ~"

หลังจากนั้นร่างกายจื่อหลานหลิ่วเหนียนก็เริ่มกลายเป็นภาพเบลอ ซีเย่โหยวฉวง ก็ก้าวมาข้างหน้า: "กู่โจว GG[3] bye bye ~"

"บ๊ายบาย ~" เย่ฮวา ยิ้มพร้อมกับยกมือโบกไปมา

"ไว้เจอกันใหม่!"

...

เมื่อผู้เล่น MM ทั้งสองคนออกจากเกม ตอนนี้ก็เหลือแค่เขาคนเดียวที่เก็บเลเวลที่นี่ และหญ้าสว่างก็ขาดอีกแค่ 6 ต้น!

จริงๆแล้ว เขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่มีคนไล่ฆ่า เขาจึงหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับห้วนเฉิง ในที่สุดก็พบข้อมูลโพสต์บนฟอรัมซึ่งบันทึกข้อมูลของห้วนเฉิง

ห้วนเฉิง เป็นหนึ่งในกิลด์ขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในเกมออนไลน์เสมือนจริงของจีน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่หางโจว ที่นั่นเป็นสตูดิโอของห้วนเฉิง มีผู้เล่นสังกัดทั้งหมด 53 คน ทุกคนล้วนแต่มีความแข็งแกร่งรวมถึงผู้เล่นหลัก 7 คน เริ่มจากหัวหน้ากิลด์ผู้นำของห้วนเฉิง เมิ่งเสี่ยวฉินอิน คนที่สองรองหัวหน้าห้วนเฉิง ฟู่เซิงลั่วเมิ่ง ยังมีนักเวทย์อันดับ 1 แห่งเมืองชิงสุ่ยคือป้านเฉิงเยียนซาถัดมาคือนักบวชอันดับ 1 โม่เซ่อเหนียนหัว นอกจากนี้ยังมีชิงหยานลู่ฮั้วผู้คอยทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกของห้วนเฉิง และฝ่ายที่รับหน้าที่จัดสรรบุคลากรคือจื่อหลานหลิ่วเหนียนกับซีเย่โหยวฉวง

นอกจากผู้เล่น 53 คนในสังกัดแล้ว ยังมีสมาชิกมากกว่า 2,000 คน เปรียบดั่งแสงที่เจิดจรัสของเหล่าผู้เล่น เป็นกลุ่มที่สุดยอดที่แม้แต่เมืองชิงสุ่ยก็ไม่อาจมองข้าม เมื่อไหร่ที่ระบบกิลด์เปิดขึ้น กิลด์นี้จะต้องถูกสร้างเป็นกิลด์แรกๆ ตัวตนของพวกเขาย่อมโดดเด่นเหนือใครๆ

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม จื่อหลานหลิ่วเหนียน ถึงได้บอกว่า ถ้าเย่ฮวาเข้าร่วมกับห้วนเฉิง จื้อลี่ชาวฉุนย่อมไม่กล้าแตะต้อง แม้ว่าจื้อลี่ชาวฉุนจะอยู่วิหารสังหารแต่เขาก็มีสมาชิกเพียงหลายสิบคน จะกล้ามามีเรื่องกับกิลด์ที่มีสมาชิกมากกว่าสองพันคนได้ยังไง

เมื่อเวลาผ่านไป เย่ฮวาก็เดินมาถึงยอดเขาแสงแดดโดยที่ไม่ทันรู้ตัว บนยอดเขานั้นปกคลุมด้วยหญ้าเตี้ยๆ แต่มีอารามแห่งหนึ่งที่มันสามารถดึงดูดความสนใจของเขา

เขาก้าวตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผลักประตูไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน จู่ๆสุนัขตัวใหญ่ก็เห่าขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าใส่ ทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้าเล็กน้อยพร้อมกับพุ่งออกไปเพื่อหลบการโจมตีของสุนัขล่าเนื้อ

"ฟิ้ว~"

ปลายลูกศรพุ่งผ่านแก้มของเย่ฮวาปักคาผนังหินด้านหลัง เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นๆบนแก้ม ก่อนจะกวาดตามองไปยังทิศทางคนที่ทำร้ายด้วยความตกใจ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย! จะมีผู้เล่นอยู่ที่นี่อีกได้ยังไง มิหนำซ้ำยังมีเลเวลสูงกว่าเขาอีก ?

"ติ๋ง" เลือดบนใบหน้าของเขาหยดใส่พื้น ลูกธนูที่เฉียดผ่านใบหน้ารวดเร็วเกินไปจนไม่รู้สึกว่าตัวเองมีบาดแผล ส่วนข้างๆเจ้าสุนัขป่ายังคงมองมาที่เขาด้วยแววตาดุร้าย ราวกับมันพร้อมจะกระโจนเข้ามาขย้ำตลอดเวลา

ทว่าดวงตาของเขาถูกอีกด้านหนึ่งของอารามดึงดูดความสนใจ อีกฝ่ายเป็นเด็กสาวที่สวมใส่หนังเสือดาวกำลังถือคันธนู เล็งมาที่เย่ฮวา

"เจ้าเป็นใคร" เด็กสาวเอ่ยปากถามระหว่างมองมาที่เขาด้วยแววตาเย็นชา

บ้าชะมัด! เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร แต่กลับปล่อยให้สุนัขพุ่งมาขย้ำ แถมยังยิงธนูใส่จนเกือบจะฆ่ากันแล้วถึงมาถามว่าเป็นใคร ทำไมไม่ถามก่อนว่าเป็นใครแล้วค่อยลงมือ

แต่ทว่าคนคนนี้ไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็น NPC เพราะมันคงจะแปลกมากถ้าหากผู้เล่นมีสัตว์เลี้ยง เนื่องจากระบบสัตว์เลี้ยงยังไม่เปิด!

เย่ฮวาพูดว่า: "ฉันเป็นนักผจญภัยจากเมืองชิงสุ่ย ฉันมาที่นี่เพื่อค้นหาบางอย่าง บังเอิญเห็นอารามร้างจึงเดินเข้ามาตรวจสอบ ไม่คิดว่าจะมีใครอาศัยอยู่ที่นี่"

เด็กสาวคนนั้นหดไหล่ลง หลังจากได้ยินคำกล่าวของเขา ก่อนจะพูดว่า "เจ้าเป็นนักผจญภัยจากเมืองชิงสุ่ยจริงเหรอ?!"

ถามอะไรไร้สาระ! เธอไม่เห็นสัญลักษณ์ชิงสุ่ยที่ส่องแสงบนแขนของฉันรึไง ? IQ ของ NPC ดูเหมือนจะต่ำมาก

"ใช่ ~" เย่ฮวา พยักหน้ารับ

เด็กสาวตะโกนเรียกสุนัขที่อยู่ข้างๆ กลับไปด้านหลัง จากนั้นเธอก็ก้าวตรงมาที่เขา"ข้าต้องขออภัยด้วย เพราะที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย ข้าจึงเผลอทำร้ายเจ้าโดยไม่ตั้งใจ"

เขายิ้มโดยไม่ได้พูดอะไร นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจยังเล็งโจมตีใส่บริเวณใบหน้าจนพลังชีวิตหายไป 200 หน่วย งั้นถ้าเธอตั้งใจ เขาคงถูกฆ่าตายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้เย่ฮวาจึงหยิบโพชั่นออกมาแล้วดื่มมันเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต

ทันใดนั้นสีหน้าท่าทางของเด็กสาวก็เปลี่ยนแปลงไป เธอรีบถามเขาว่า: "ทำไมเจ้าถึงมียานี้ได้ เจ้าคงจะรู้จักนักปรุงยาใช่ไหม ? "

"นี่นะเหรอ?"

เย่ฮวา ชี้ไปที่ขวดเปล่าในมือ ขณะที่เด็กสาวพยักหน้า เขาจึงพูดว่า "ฉันรู้จักนักปรุงยา แต่ยานี้เขาไม่ได้ปรุงมันขึ้นมา แต่ซื้อมาจากร้านขายยาในเมืองชิงสุ่ย สำหรับใช้ในการรักษา"

เด็กสาวคนนั้นพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอ เจ้าช่วยพาข้าไปพบนักปรุงยาที่เจ้ารู้จักได้หรือไม่"

เชาตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะคลิกดูค่าคุณสมบัติของเด็กสาวผู้นี้ -

[นักล่าแห่งพงไพร-หยินตี้] (NPCระดับบรอนซ์)

Lv: 30

โจมตี:? ? ?

ป้องกัน:? ? ?

พลังชีวิต:? ? ?

ข้อมูล: นักล่าที่อาศัยอยู่ภายในหุบเขาที่ห่างไกลจากโลก เนื่องจากพ่อของเธอถูกพิษ เธอจึงออกเดินทางตามหานักปรุงยาเพื่อให้เขาช่วยแก้พิษ แต่เธอไม่เคยออกมาท่องโลกกว้างจึงหลงทาง

...

เย่ฮวาพอจะทราบความเป็นมาของเรื่องนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่คุ้นเคยกับนักปรุงยาในเมืองชิงสุ่ย สำหรับตาแก่กู่เฉินเป็นคนเจ้าอารมณ์ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีหากจะพา NPC คนนี้ไปพบ บางทีเขาอาจจะปฏิเสธ NPC เด็กสาวตัวน้อยพร้อมกับไล่เธอออกไปจากภูเขา

แต่ถ้าคิดดูดีๆมันก็ไม่น่าเป็นไปได้ หากบอกเล่าความจริงออกไปว่าเหตุใดต้องตามหานักปรุงยา ถึงแม้ว่าตาแก่กู่เฉินจะเจ้าอารมณ์ ขี้หงุดหงิด แต่เขาก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่งคงไม่ปฏิเสธเด็กสาวที่ต้องการช่วยชีวิตพ่อ

เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้ แต่ฉันกำลังตามหาบางอย่างที่อยู่ที่นี่ ฉันจะพาเธอไปพบนักปรุงยาต่อเมื่อฉันบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่ฉันไม่สามารถรับรองได้ว่านักปรุงยาคนนั้นจะยอมช่วยเธอรึเปล่า ทางที่ดีเธอควรหาคำพูดดีๆเพื่อโน้มน้าวจิตใจเขา "

"ได้ ข้าเข้าใจแล้ว"

หยินตี้ พยักหน้าและถามว่า "เจ้ากำลังตามหาอะไรข้าสามารถช่วยเจ้าตามหามันได้"

"หญ้าสว่าง เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง" เย่ฮวา พยักไหล่

หยินตี้ ยืดตัวขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว แววตาของเธอที่มองจ้องมายังเขามันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ: "หญ้าสว่าง เจ้าไม่จำเป็นต้องไปตามหามันจากที่ไหน เพราะที่นี่ก็มีอยู่!"

จบตอน

[1] 130 จิน = 65 กิโล

[2] MM ย่อมาจาก Marksman ผู้เล่นทำดาเมจจากระยะไกล เช่น นักธนู นักเวทย์

[3] GG ย่อมาจาก Good Game เล่นได้ดี

ข้อมูลเพิ่มเติม

สำหรับ T ย่อมาจาก Tank แทงค์ ผู้เล่นแนวหน้าที่คอยรับดาเมจการโจมตี ทำหน้าที่ปะทะต้านทานศัตรู ส่วนใหญ่เป็นอาชีพที่มีพลังป้องกัน+พลังชีวิตสูง