“อย่าบอกนะว่าครีมพวกนี้ที่มึงซื้อเพราะหมอชิน”
“ฉันแพ้ความหล่อเขาก็เลยอุดหนุนเขานิดหน่อย แต่ครีมดีจริงๆ เดี๋ยวกูแบ่งให้พวกมึงใช้”
“หมอชินนี้ร้ายไม่เบา อีชามมึงก็ระวังด้วยนะไม่ใช่หลงเขาหัวปักหัวปำจนเสียเงินทอง”
“อีดาว ไม่ทันแหละดูเพื่อนมึงสิ เป็หนักกว่ากูอีก”
ชามนั่งกอดนามบัตรบิดตัวไปมาอย่างคนบ้า
“เฮ้ยเหนื่อยใจกับพวกบ้าผู้ชายจริงๆ”
“ให้น้อยหน่อยเถอะมึงก็ไม่ต่างจากพวกกูค่ะ จบนะ”
“เอ่อ กูยอมรับไม่มีไรแล้วกูกลับบ้านก่อนนะ”
“เอ่อ”
เธอหันหน้ากลับมาอีกทีชามก็เดินเข้าห้องไปแล้ว เมื่อเธอปิดประตูห้อง นางฟ้าและปีศาจก็ปรากฏกายออกมา
“ถ้าชอบเขาก็แอดไลน์ไปเลยรออะไร”
“ไม่ได้เราเป็ผู้หญิงจะทักหาผู้ชายก่อนได้ยังไง”
“นี้มันยุคไหนแล้วค่ะแม่นางฟ้า…ชอบก็ต้องลุย” ชามเห็นด้วยกับปีศาจ
“ชามความรักมันต้องเริ่มจากคนสองคนที่มีความรู้สึกดีต่อกันนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ มัดมือชกอยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง”
“คุณปีศาจพูดถูก”
“นี้เธอจะไม่ฟังฉันเลยใช่ไหมพรวิเศษบังคับเขาได้แค่กาย แต่ไม่สามารถบังคับจิตใจเขาได้ทางที่ดีใช้ใจเข้าหาเขาดีกว่าเยอะ”
“พูดมากจริงกลับเข้ากำไลหยกไปเลยไป๊” ปีศาจจับแขนนางฟ้าเหวี่ยงเข้าไปในกำไล
“เดี๋ยวสิฉันยังพูดไปจบเลยนะ”
“ตกลงตามนั้นนะเดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง ฉันไปก่อนแหละ บาย”
ในเช้าวันต่อมาวันนี้เธอเลือกที่จะขึ้นรถเมล์ไปทำงาน แต่ใครจะไปรู้ว่าบนรถเมล์อัดแน่นไปด้วยผู้คนร่างอวบอ้วนของเธอดันตัวเบียดเข้าไปด้านใน เธอยืนจับราวเหล็กอยู่ข้างคนขับจังหวะที่รถเมล์แบก เพราะมีคนแก่เดินตัดหน้าจังหวะนั้นเองเหมือนมีคนกระแทกอย่างแรงจากด้านหลังเธอล้มหน้าคว่ำไปโดนลังไม้ที่ตั้งอยู่ข้างคนขับ
“โอ๊ย ใครผลักมาว่ะ” สองมือของเธอกุมจมูกเอาไว้แล้วหันหน้าไปมองด้านหลัง
“ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจ รถเมล์แบกแรงไปหน่อย ถึงได้ชนคุณ”ขณะที่พูดยังช่วยพยุงหญิงสาวลุกขึ้น
ชามกำลังจะด่าเขาแต่เมื่อเห็นหน้าชัดๆ เท่านั้นแหละ เธอเปลี่ยนคำพูดทันที “หมอชิน”ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายแวววาว
ชายหนุ่มทำหน้างง “คุณรู้จักผม”
“เราเจอกันที่คลินิกเมื่อวานไงคะ”
ที่จริงเขาจำเธอไม่ได้แต่แกล้งตีเนียนตามน้ำไป “อ้าวคุณนี้เอง ผมขอโทษนะครับ”
เมื่อรู้ว่าเขาจำเธอได้ก็ยิ้มไม่หยุดเธอปล่อยมือที่กุมจมูกออก ปรากฏว่ามีเืไหลย้อยลงมา พร้อมกับรอยแผลที่สันจมูก
“คุณ…เื…”
เธอใช้มือเช็ดเืที่ไหล“เื่เล็กน้อยค่ะ ฉันไม่เป็ไร”และยังยิ้มส่งไปให้เขาดังเดิม
“ผมว่าจมูกคุณน่าจะหักกระแทกลังไม้แรงซะขนาดนั้น เดี๋ยวผมพาคุณไปที่โรงพยาบาลตรวจดูสักหน่อย”
เมื่อถึงป้ายหน้าเธอและเขาก็เดินลงมาจากรถเมล์
“โรงพยาบาลเอบีซี”
“ครับผมทำงานอยู่ที่นี้ ส่วนคลินิกเป็งานเสริม เข้าไปด้านในกันเถอะครับเดี๋ยวผมตรวจดูให้”
หลังจากที่เขาทำแผลให้เธอเสร็จกำลังจะเอ่ยเสนอโปรเสริมจมูก พร้อมกับลดราคาให้เธอเพื่อเป็การขอโทษแต่เ้ากรรมเอ๊ย กลายเป็พูดไปอีกแบบซะงั้น “ผมขอเลี้ยงข้าวคุณเป็การขอโทษนะครับ”
“ได้สิคะวันนี้เ็ามว่าง”
หมอชินตอบแบบส่งเพราะยังงงกับตัวเองว่าพูดแบบนั้นไปได้อย่างไร
“งั้นชามขอตัวไปทำงานก่อนนะคะหัวหน้าโทรตามแล้ว เจอกันตอนเย็นค่ะ”
“ครับ”
แน่นอนว่าที่ชายหนุ่มพูดไปแบบนั้นเป็เพราะพรวิเศษที่เธอขอ
เธอเดินออกมาจากห้องทำแผลสองมือกุมเข้าหากัน
“มันคือความบังเอิญหรือพรหมลิขิตต้องเป็พรหมลิขิตสิ ที่ทำให้เราได้มาเจอกันอีกครั้ง”
เธอยิ้มจนแก้มปริมือข้างหนึ่งแตะที่จมูก“พรหมลิขิตครั้งนี้เล่นซะเจ็บตัวเชียวนะ แต่ก็ถือว่าคุ้ม”
2K
