ท่ามกลางซากปรักหักพังรอบๆซาเวียร์ตอนนี้เต็มไปด้วยความมืด หินและปูนขนาดใหญ่ทับถมหลายชั้นจนแทบขยับตัวไม่ได้แขนทั้งสองข้างกำลังยกโล่ขึ้นมาป้องกันหินที่อยู่้า จุดที่เขาอยู่อยู่ลึกสะจนทำให้ไม่มีแสงเล็ดลอดให้เห็น
เขารู้สึกถึงความเ็ปที่ขาและซี่โครง คาดว่าจะได้รับาเ็ตอนที่ร่วงลงมา แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้สนใจเื่พวกนั้น
“อ่าา!!!”
ซาเวียใช้กำลังที่เหลืออยู่ผลักหินพวกนั้นลอยขึ้นฟ้าจนเห็นไปถึงแสงสว่าง้า เขาพุ่งตัวะโขึ้นมา
เขามองไปรอบๆสิ่งที่เห็นมีแต่ซากปรักหักพัง ฝุ่นคลุ้งคลั่งไปทั่ว จนมองแทบไม่เห็นด้านหน้า
“เอทริส! ”
แม้จะไม่รู้ว่าอยู่ไหนแต่เขาก็วิ่งออกไปพร้อมกับะโเรียกหา เอทริสอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้นเองในจุดที่ไกลออกไป ท่ามกลางหมอกควันพวกนั้น เขาเห็นเงาคนๆหนึ่งกำลังยืนอยู่
“เอทริส!! ”
ซาเวียรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็มาถึง แต่คนที่ยืนอยู่กลับไม่ใช่เอทริส แต่เป็จอมมารเคลฟีล่า
เธอกำลังๆค่อยๆเอามือแทงเข้าไปในหัวใจของโอ๊คส่วนมืออีกข้างก็กำลังจับคอของเขาไว้
“อ๊อก…”
เืจำนวนหนึ่งไหลออกมาทางปากของโอ๊ค รู้สึกถึงหัวใจตัวเองที่กำลังฉีกขาดเขากำลังจะตายโดยมีภาพสุดท้ายของชีวิตคือดวงตาของจอมมารเคลฟีล่าที่มองมาอย่างเคียดแค้น
“อ่าา!!! ”
ซาเวียเหวี่ยงหอกของเข้าใส่แต่จอมมารเคลฟีก็ดึงมือออกและะโหลบได้ทัน
“เสียใจด้วย ช้าไปนะ”
ซาเวียไม่สนใจคำพูดของจอมมารเคลฟีล่าเขาพุ่งเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเองสัญชาตญาณของเขาก็บอกว่ามีอันตรายกำลังมาจากด้านหลัง
เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็วเอาโล่รับเข้ากับการดาบเล่มหนึ่งที่โจมตีเข้ามา
ผู้โจมตีเข้ามานั้นคือมือขวาของจอมมาร “ทากูส”
จอมมารเคลฟีล่าและมือขวาจอมมารเอเลโอส งานหินทั้งคู่ แต่ว่า-
(ไม่มีเวลาแล้ว! ต้องรีบจัดการทั้งคู่แล้ว รีบไปช่วยคนอื่นๆ!)
เอทริสอาจกำลังติดอยู่ด้านในซากปรักหักพังพวกนั้นคนอื่นก็อาจอยู่ในสภาพาเ็เช่นกัน ต้องรีบไปช่วยคนอื่นๆ!
ระหว่างที่คิดอยู่นั้นก็มีปีศาจระดับสูง บินเข้ามารอบๆอีกหกตัว
จอมมารเคลฟีล่ากับทากูสก็แย่พออยู่แล้วแต่ตอนนี้สถานการณ์อยู่ในระดับเลวร้าย ยิ่งกว่าเลวร้าย… แม้จะเป็อย่างงั้น ซาเวียก็พุ่งออกไปโดยไร้ซึ่งความกลัวบุกฟาดฟันกับศัตรูที่อยู่ตรงหน้า…
ต้องเอาชนะให้ได้เท่านั้น!รอก่อนนะทุกคน!)
.
..
…
ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป
เสียงหอบอย่างเหนื่อยล้าเนื้อตัวของซาเวียเต็มไปด้วยเื เกราะที่ใส่อยู่สภาพบุบและแตก แขน ขา เอวส่วนต่างๆของร่างกายที่ชุดเกราะคลอบคลุมไม่ถึง มีแผลฉกรรจ์ลึกให้เห็นหลายจุด
เขาอยู่ในสภาพที่ไม่น่าจะสู้ต่อได้แล้วแต่ก็ยังคงเหวี่ยงดาบเข้าใส่ปีศาจที่อยู่ด้านหน้า
ปีศาจสองตัวะโถอยหลังหลบได้อย่างสบายๆ
จังหวะที่ปีศาจสองตัวหลบออกเคลฟีที่ยืนร่ายเวทย์อยู่ด้านหน้า ใช้เวทย์กรดยิงเข้าใส่ใบหน้าของซาเวียเข้าอย่างจัง
ทากูสที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ใช้จังหวะนั้นเอาดาบสั้นแทงเข้าไปที่กลางหลังของซาเวีย
ซาเวียหมุนตัวกลับมาเอาดาบฟันตอบโต้ในสภาพที่ตาปิดอยู่ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างกับศพ เนื้อหนังถูกกัดกร่อนจนส่งกลิ่นเหม็นไหม้ไปทั่ว
ทั้งดาบที่ปักอยู่กลางหลังร่างกายที่เต็มไปด้วยเืและแผลฉกรรจ์และไหนจะโดนเคลฟีใช้เวทย์ความเย็นอย่างต่อเนื่องอีก
สติที่ใกล้จะเลอะเลือนซาเวียทำท่าจะล้มแต่เขาก็เอาขายันไว้ได้อย่างโซซัดโซเซ
ยังไม่มีใครเข้ามาช่วยเอทริสก็น่าจะติดอยู่ด้านล่างอยู่ ทั้งๆที่ต้องรีบไปช่วยแท้ๆแต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย
หนังตาที่ไหม้จนเนื้อเริ่มจะติดกันซาเวียง้างเปลือกตาตัวเองขึ้นมา สายตาที่อ่อนแรง แต่ยังคงเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นและความเศร้าซาเวียกัดฟัน และบุกเหวี่ยงดาบเข้าใส่ปีศาจที่อยู่ตรงหน้า
แต่ครั้งนี้
แผลฉกรรจ์ที่แขนขวาความรุนแรงที่เหวี่ยงออกไปไม่ได้รุนแรงเพียงพอเหมือนแต่ก่อนอีกแล้วปีศาจตัวใหญ่ตนนึงรับดาบของซาเวียไว้ได้
ปีศาจตัวอื่นพอเห็นจังหวะช่องโหว่ก็พุ่งเข้ามาโจมตีพร้อมกันทันที
ดาบ,มีดและหอก รวมหกเล่มทะลุผ่านส่วนต่างๆของร่างกายซาเวีย
เืจำนวนหนึ่งกระอักออกจากปากซาเวีย
“อ่าา!!”
แม้จะมีดาบปักอยู่ทั้งร่างซาเวียก็ยังพยายามสู้กลับ แม้จะแทบจะขยับไม่ได้แล้วก็ตาม
เคลฟีค่อยๆเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า
“ทนทานดีจริงๆ…”
เธอมองเข้าไปที่ใบหน้าของซาเวียแม้จะรู้สึกเคียดแค้นอยู่แต่เธอก็รู้สึกประทับใจเล็กน้อยให้กับจิตใจอันแข็งแกร่งของเขา
ซาเวียเองก็มองกลับมาแม้จิตใจของเขาจะมีไฟเพียงใด แต่ร่างกายและเสียงหายใจของเขานั้นโรยรินดั่งคนที่กำลังจะตาย
“อึกก..”
เคลฟีดึงดาบเล่มนึงออกมาจากตัวซาเวียร์
เธอง้างดาบขยับคอของเธอเล็กๆ ส่งสัญญาณให้ปีศาจที่อยู่รอบๆ หลบออก
วินาทีนั้นซาเวียร์ก็รับรู้ชะตาตัวเองตัวเขาขยับไม่ได้แล้ว ไม่มีทางรอดจากการโจมตีครั้งนี้เขามองไปที่ดวงตาของเคลฟีด้วยสายตาอันสงบนิ่ง
(ขอโทษนะทุกคน..)
[ฉับบ…]
เสียงเืพุ่งกระฉูด“ตุบ” หัวของซาเวียหลุดออกจากบ่าตกลงสู่พื้น และร่างไร้ิญญาของเขาก็ค่อยๆล้มลงไป...
.
..
…
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้
กองทัพปีศาจถูกไล่ต้อนมาอยู่ที่ที่ราบลุ่มแห่งหนึ่ง โดยมีหุบเขาล้อมรอบ และมีทางเข้าออกทางเดียว มันเป็หุบเขาที่อิราซิลจะใช้ความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์กำจัดพวกปีศาจที่นี่
“ท่านเฮลลีตนำกำลังของท่านเสริมที่ป่าอีกฝั่งที”
ชายหนุ่มดูมีสง่าราศีนั่งอยู่บนม้าออกคำสั่งเขาคืออิราซิล ชายผู้มีสิทธิสืบทอดอาณาจักรเลลิไลออนและเป็ผู้นำทัพในศึกครั้งนี้ด้วย
บุคคลที่อิราซิลสั่งการคือเฮลลีต แม่ทัพจากเผ่าดรอฟ์ เขาขี่แกะขนาดใหญ่ที่ไม่เหมือนแกะธรรมดาทั่วไปมันมีเขาที่มีขนาดใหญ่ั์ ความสูงเท่ากับแกะปกติแต่ความกว้างของขนาดตัวมีความบึกบึนดูแข็งแรงกว่ามากนี้เป็แกะชนิดพิเศษที่หาได้ที่เขตแดนของเผ่าดวอร์ฟเท่านั้น
“ฮึ่ม..”
เฮลลีตส่งเสียงหายใจดังเป็การตอบรับก่อนที่จะควบพาหนะของเขาออกไป
“พวกซาเวียเป็ไงบ้าง”
อิราซิลถามนักเวทย์คนนึงที่ยืนอยู่ด้านหลังเหตุเพราะเขานั้นใช้เวทย์โทรจิตไม่ได้
แต่นักเวทย์คนนั้นกลับไม่ได้ตอบกลับในทันทีทำให้เขาต้องหันกลับไปมอง
มีคนกำลังใช้เวทย์สื่อสารกับเขาอยู่สีหน้าของนักเวทย์คนนั้น ไม่สู้ดี ราวกับว่ากำลังมีเื่ร้ายแรงเกิดขึ้น
“ทำไม มีอะไรเกิดขึ้นรึ!”
นักเวทย์คนนั้นไม่ได้ยินคำพูดของอิราซิลแม้แต่น้อยเขาไม่ได้จงใจไม่สนใจ แต่เหมือนกับว่าเื่ที่กำลังใช้เวทย์โทรจิตอยู่นั้น มันเป็เื่ใหญ่สะจนเขาไม่เห็นสิ่งรอบข้าง
ในที่สุดเขาก็หันมามองอิราซิลด้วยสีหน้าซีดเผือก
“ท่านครับ.. ปราสาทจอมมาร ถล่มครับ พวกท่านผู้กล้าเองก็อยู่ด้านในตอนนี้ยังคงติดต่อไม่ได้เลยครับ ”
“อะไรนะ!!"
นักเวทย์หนุ่มไม่สนใจการใของอิราซิลและรีบอธิบายต่อ
“กลุ่มจอมเวทย์ที่ดักรออยู่ด้านล่างก็ได้รับผลกระทบไปด้วยคนที่เหลือก็กำลังรับมือกับพวกปีศาจระดับสูงอยู่ครับ!”
(เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นเนี่ย!)
เพราะรู้ว่าจอมมารเอเลโอสตายแล้วเขาเลยให้กลุ่มผู้กล้า กับจอมเวทย์อีกพันกว่าชีวิต อยู่จัดการจอมมารเคลฟีล่าและปีศาจที่เหลือส่วนเขาและกองทัพจะไปไล่ตอนกองทัพปีศาจที่กำลังหนี
กลุ่มผู้กล้าเคยจัดการสองจอมมารพร้อมกันได้แค่จอมมารเคลฟีล่าคนเดียวไม่น่ามีปัญหา ส่วนปีศาจระดับสูงก็ยังมีจอมเวทย์อีกพันกว่าคนคอยช่วยเหลือ ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็จำนวนที่เพียงพอแล้ว
แต่ใครจะไปคาดคิดว่าปราสาทั์นั้นจะถล่มลงมาได้!
นักเวทย์หนุ่มกล่าวต่อ
“ได้รับแจ้งมาว่า เพราะถูกเวทย์รบกวนการสื่อสารเลยทำให้เพิ่งติดต่อได้แต่ตอนนี้มีคนเห็นจอมมารเคลฟีล่าและปีศาจระดับสูงอีกกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ!”
อิราซิลแสดงสีหน้าเหยเกทำไมจอมมารเคลฟีล่าถึงมาทางนี้ได้ล่ะ! พวกผู้กล้าแพ้แล้วงั้นเรอะ!
(ไม่สิเป็ไปไม่ได้. เ้านั่นไม่ตายง่ายๆหรอก โอ๊คอาจจะกำลังาเ็อยู่เลยหยุดจอมมารเคลฟีล่าไม่ได้
ถ้างั้นต้องแบ่งนักเวทย์เป็สองส่วนกลุ่มแรกตั้งรับจอมมารเคลฟีที่นี้ อีกกลุ่มต้องรีบไปช่วยเหลือกลุ่มผู้กล้า)
“ติดต่อท่านมหาเวทย์! ให้ส่งกำลังสนับสนุนไปที่ปราสาทจอมมารแบบด่วนที่สุด!”
ระหว่างที่สั่งการอย่างนั้นแต่นักเวทย์ที่อยู่ข้างตัวเขากลับ กำลังมองขึ้นไปบนฟ้า
“มีอะไร!?”
สีหน้าของนักเวทย์นั้นทำให้อิราซิลตระหนักขึ้นมาได้ และภาวนาไม่ให้เป็อย่างที่เขาคิด จากนั้นเขาก็ค่อยๆมองตามขึ้นไป
ที่ตรงนั้น
จอมมารเคลฟีล่าลอยสูงหลายร้อยเมตรกลางอากาศ ท่ามกลางของสนามรบปีกของเธอกระพือเล็กน้อยในมือถืออะไรบางอย่างอยู่
“ทำตามที่สั่งเดียวนี้เลย!"
แม้จอมมารเคลฟีล่าจะอยู่ตรงหน้าแต่เขารู้ดีว่าจอมมารเคลฟีล่าแข็งแกร่งแค่ไหนกลุ่มผู้กล้าจำเป็อย่างยิ่งในศึกครั้งนี้
จอมเวทย์คนนั้นลุกลี้ลุกลนรีบติดต่อมหาเวทย์ทันที
ในเวลาเดียวกันจอมมารเคลฟีล่าก็เคลื่อนไหว เธอค่อยๆเอามือข้างที่ไม่ได้ถืออะไรแตะไปที่ลำคอตัวเอง
“จงฟัง!”
เสียงของจอมมารเคลฟีดังสนั่นกังวาลไปทั่วสนามรบ จนต้นไม้ที่อยู่รอบๆสั่นะเืเล็กน้อยมันคือเวทย์กระจายเสียงให้แก่ผู้ใช้
สนามรบจากที่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายจากการปรากฏตัวของจอมมารเคลฟีก็เงียบสนิท
“ก่อนอื่น.. กลุ่มผู้กล้าตายแล้ว”
เคลฟีโยนของกลมๆที่อยู่ในมือลงมาท่ามกลางกองทัพปีศาจ
สิ่งนั้นตกไปบริเวณกองทัพปีศาจจากนั้นก็เกิดเสียงใและเสียงพูดคุยกันต่อเนื่องท่ามกลางกลุ่มปีศาจพวกนั้น
“อย่าบอกนะว่า..”
อิราซิลตัวแข็งทื่อพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะปฏิเสธสิ่งที่ตนเองคิด การที่จอมมารเคลฟีบอกว่าพวกผู้กล้าตายและโยนของกลมๆมานั้นยิ่งตอนที่มันใกล้จะถึงพื้น ก็ยิ่งพอดูออก มันคือหัวของมนุษย์ ผมสีทองนั้นซาเวียร์!?
เคลฟีพูดต่อ
“ต่อจากนี้ ข้าจะฆ่าล้างบางมนุษย์ทุกคนที่อยู่ที่นี่”
เคลฟีมองไปที่มนุษย์รอบๆด้านล่างจนทหารบางคนเกิดความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
เคลฟีทิ้ง่และมองไปที่กลุ่มปีศาจที่อยู่ด้านล่างด้วยสายตาข่มขู่
“ส่วนพวกเ้าจะยืนดู หรือหนีต่อก็ตามใจแต่หากข้าฆ่ามนุษย์ที่อยู่ที่นี่หมดแล้ว ข้าจะมาตามฆ่าพวกเ้าข้อหาหนีทัพต่อ”
เธอไม่ใช่ล้อเล่น.. พอพวกนี้รู้ว่าจอมมารเอเลโอสตายก็พากันหนีเคลฟีจึงมีความรู้สึกแค้นอยู่เหมือนกัน
"แต่.. หากสู้ร่วมกับข้าต่อละก็ สิ่งที่ข้าเคยสัญญาไว้ ดินแดน อาณาจักรหรือการที่มนุษย์ต้องอยู่ภายใต้เท้าเรา
ทั้งหมดจะเป็ของเ้า จงนึกถึงความแค้นที่มนุษย์เคยทำไว้กับเราและความผาสุกที่เราจะมีต่อจากนี้ ฆ่าพวกมัน!ทรมานพวกมัน! เอาทุกอย่างที่พวกมันมีมาเป็ของเรา!"
พูดจบก็มีเวทย์ะเิขนาดใหญ่ยิงเข้าไปที่กองทัพมนุษย์ที่อยู่รอบๆเข้าอย่างจัง
ผู้ยิงคือทากูสและปีศาจระดับสูงที่ซุ่มอยู่
เขาใช้จังหวะตอนที่ทุกคนสนใจจอมมารเคลฟีล่าและไร้ซึ่งการป้องกัน ร่ายเวทย์ที่ใช้เวลาร่ายนานและเข้าโจมตีกลุ่มนักเวทย์ทิ้ง
“จะเป็ผู้ถูกล่า หรือผู้ล่าก็เลือกเอา!”
พูดจบจอมมารเคลฟีเองก็พุ่งเข้าจู่โจมตามไปทันที
ตอนนี้ฝั่งมนุษย์เต็มไปด้วยความโกลาหลส่วนทางด้านพวกปีศาจแทบจะไม่ต้องตัดสินใจอะไร หนีก็ตาย สู้ต่อก็ได้ชัยชนะนี้เป็ตัวเลือกที่เหมือนกับมีอาหารโอชะอยู่ตรงหน้า เพียงแค่เลือกที่จะอดตายหรือเลือกที่จะกิน
ฝูงปีศาจเห็นมนุษย์ท่าไม่ดี ส่งเสียงร้องคำรามบุกกระจายกำลังเข้าโจมตี
จากฝั่งที่ถูกล่าก็กลับกลายมาเป็ผู้ล่า
จอมมารเคลฟียิงเวทย์ลกระหน่ำไปรอบๆอย่างต่อเนื่อง แต่อิราซิลยังคงยืนนิ่ง
(เป็ไปได้ไงกัน… ซาเวียร์ โอ๊ค ชาเดีย แทลแลน มาแกร๊ก ตายหมด? การปล่อยให้พวกนั้นจัดการจอมมารเคลฟีล่าตามลำพังเป็ตัวเลือกที่ผิดงั้นหรอพวกนั้นอาจจะรอกำลังเสริมจนวินาทีสุดท้ายเลยก็ได้ ทั้งหมดนี่ความผิดเราไม่ใช่หรอ?)
เขาหันไปมองรอบๆ
มนุษย์กับปีศาจตอนนี้เริ่มห่ำหั่นกันเต็มกำลังเสียงเวทมนตร์และเสียงฆ่าฟันดังทั่วไปหมด
“ท่านครับ ถอยก่อนเถอะครับ!”
นักเวทย์ที่อยู่ข้างๆอิราซิละโเรียกอิราซิลที่กำลังเหม่อ
แต่ทันใดนั้นเองรู้ตัวอีกที จอมมารเคลฟีก็กำลังลอยอยู่้า จ้องมองมาที่เขา
เขาเคยสู้กับจอมมารเคลฟีล่าเมื่อสมัยยังอยู่กลุ่มผู้กล้าไม่แปลกใจเลยที่จอมมารเคลฟีล่าจะจำเขาได้
เธอชี้มือมาที่เขาและร่ายเวทย์ออกมา
ไร้ซึ่งโอกาสหนี
“ท่านครับ!หนีไป!”
นักเวทย์ที่อยู่ข้างๆเขาะโเข้ามาตรงหน้าและร่ายเวทย์บาเรีย แต่นักเวทย์ธรรมดาคนนึง จะไปสู้อะไรกับระดับจอมมารได้บาเรียแตกสลาย ร่างของนักเวทย์หนุ่มรับเข้ากับเวทย์ะเิตรงๆส่วนตัวเขาก็กระเด็นออกไปหลายเมตร นั่นเป็ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น
เป็เวลานานกว่าหลายชั่วโมงกว่าาตรงนั้นจะจบลง
ผลคือฝ่ายปีศาจเป็ฝ่ายชนะทั้งกองทัพเอลฟ์และคนแคระที่มาด้วยก็ถูกกำจัดสิ้น มีเพียงแค่หยิบมือที่หนีออกไปได้หนึ่งในนั้นมีอิราซิลอยู่ด้วย
แต่เคลฟีไม่ใด้หยุดแค่นั้นหลังจากชนะที่ศึกนั้นเสร็จเธอนำทัพปีศาจบุกเข้าใส่อาณาจักรมนุษย์ต่อทันที
พวกปีศาจที่เต็มไปด้วยความกระหายและความบ้าเืจึงต่างร่วมสู้ไปกับเธอ
ค่ำคืนแห่งฝันร้ายของมนุษย์ก็ได้เริ่มต้นขึ้นมนุษย์เทหมดหน้าตักไปกับศึกสุดท้าย จนทำให้ไม่เหลือทหารที่พอสู้ได้คอยปกป้องเมืองแม้แต่คนเดียว
มนุษย์ชาวบ้านเด็ก คนแก่และผู้หญิง ถูกฆ่าอย่างโเี้
การขยายและอาณาจักรปีศาจหรือเรียกอีกอย่างได้ว่าการกวาดล้างพวกมนุษย์ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องพวกปีศาจกระจายกำลังกันเข้าตีอาณาจักรมนุษย์ไปทั่วสารทิศ
เป็เวลาเกือบสัปดาห์แห่งการกวาดล้าง
จอมมารเคลฟีมาหยุดที่หน้าประตูเมืองเมืองหนึ่งที่ชื่อว่าราเวนการ์ด จากอาณาจักรเลลิไลออนร่างกายและพลังเวทย์ของเธอเริ่มไม่ไหว ส่วนกองทัพปีศาจก็เหลือน้อยลงอย่างมากเพราะปีศาจที่แยกไปโจมตีก่อนหน้ามัวแต่เล่นสนุกและรื่นเริงไปกับพวกมนุษย์ที่จับมาได้จนกำลังไม่เพียงพอ อีกทั้งเมืองราเวนการ์ดก็เป็เมืองใหญ่มีกำแพงป้องกันแ่าทำให้เธอต้องล่าถอยไปในที่สุด
และการรุกรานก็ได้หยุดลง
ผลของเหตการณ์ครั้งนี้ครึ่งนึงของอาณาจักรมนุษย์ถูกยึดครองโดยเผ่าปีศาจ อาณาจักรแกสเปียร์ล้มสลายอาณาจักรเลลิไลออนกับโอเชล่าเสียเมืองใหญ่และอาณานิคมราวๆ 30% ของประเทศ
และาที่เรียกกันว่าศึกสุดท้ายในที่สุดก็ได้จบลง
328
