ภาคที่2 GAMES START ตอนที่25 ล้ำลึก
9 ตุลาคม พ.ศ.2575
ท้องฟ้าในยามเช้ากับสายลมที่พัดผ่านร่างของซึฮากิเขายืนอยู่หน้าห้องสมุดเพียงลำพังก่อนที่แจ็คกับโซเฟียจะนำรถม้ามารับถึงที่
" อากาศเริ่มเย็น ๆแล้วนะเนี่ย เข้าหน้าหนาวแล้วสินะ " แจ็คเอามือถูเข้าด้วยกันสร้างความอุ่นขึ้นพลางชายตามองออกไปข้างทาง
" ยากินายเป็นพวกแบบว่า...นักพเนจรอะไรแบบนั้นใช่ไหมนายเคยเจออะไรแปลก ๆ มาบ้างไหมฉันอยากรู้ "
" เอ่อ... " จะพูดยังไงดีล่ะเนี่ยมีแต่เรื่องที่ไม่ควรบอกคนอื่นทั้งนั้นเลย
" ฉันเคยกินนอนอยู่ในดันเจี้ยน"
" โห ! แล้วไงต่อ กินอะไรเอาตัวรอดจากที่นั่นได้ยังไงในดันเจี้ยนมันอันตรายกว่าในป่ามากเลยนะ "แจ็คจ้องมองซึฮากิฟังอย่างใจจดใจจ่อ
" เนื้อของมอนสเตอร์ค่อนข้างเหนียวหยาบและเหม็นสาบมากยกเว้นพวกหนอนหรือประเภทแมลงถ้าเป็นพวกนั้นแทบจะไม่ต่างกับสัตว์นอกดันเจี้ยนเลยโดยรวมแล้วถ้าไม่คิดถึงเรื่องสุขอนามัยกับรสชาติก็กินได้ไม่มีปัญหา "
ไม่กินเด็ดขาดให้ตายฉันก็ไม่กินซึฮากินึกถึงวันแรกที่คานะได้ลิ้มรสชาติของอาหารภายในดันเจี้ยนจนตอนนี้เธอดันชอบกินเนื้อมากๆ ไม่ว่าจะเนื้ออะไร
" แต่ถ้าคนที่ทำอาหารเก่งเป็นคนจัดการกับรสชาติคนทั่วไปก็น่าจะกินได้สินะ ไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยใช่ไหม " แจ็คถามกลับทันที
" ถ้าพูดถึงผลข้างเคียงต้องดูบางส่วนของมันว่ามีพิษหรือของอันตรายอะไรไหม "
" งั้นแสดงว่านายต้องชำแหละมอนสเตอร์ได้คล่องแคล่วแน่ๆ เลยใช่ไหม " โซเฟียยิ้มอ่อนพูดต่อทันที
" ถึงตอนแรกจะทำมั่ว ๆแต่พอทำจนชินมันก็ทำได้อย่างรวดเร็วแต่ถ้าเจอมอนสเตอร์ตัวที่ไม่เคยเจอมันก็เหมือนเริ่มนับหนึ่งใหม่ "
" งั้นนายก็คงจะมีเงินเยอะสินะไม่ว่าจะหนัง เขี้ยว เล็บ ส่วนต่าง ๆ ของพวกมอนสเตอร์สามารถขายได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะถ้าเป็นมอนสเตอร์ที่ใช้เวทมนตร์ได้พวกกิลด์หรือร้านค้าต่าง ๆยอมรับซื้อในราคาที่สูงขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของตัวกลาง "ซึฮากินั่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังนึกถึงอะไรอยู่
" ฉันลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปเลยถ้าส่วนไหนไม่ได้ใช้ประโยชน์ฉันก็จะทิ้งมันไว้ในดันเจี้ยนนั่นแหละ "
" ห้ะ ! "แจ็คตกใจตาโตยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้แม้โซเฟียจะตกใจเหมือนกันแต่ก็พยายามจะไม่เสียงดังเพียงแต่แสดงออกทางสีหน้าแทน
" อย่างงี้ถ้าทีมไหนตามไปทีหลังก็เก็บของไปสบายๆ เลยน่ะสิ "
" ก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ" บอกไม่ได้หรอกว่าดันเจี้ยนพวกนั้นมันอยู่ในป่าลึก ซึฮากิหัวเราะแห้ง ๆ
" การที่นายอยู่ในดันเจี้ยนได้แสดงว่าเลเวลของนายคงสูงใช่เล่นเลยสิ"
" อืม...เลเวลของฉันคือห้าส่วนแรงค์นักผจญภัยฉันก็จะไปทดสอบเพิ่มที่สำนักงานกิลด์ยิ่งแรงค์สูงเวลาทำอะไรก็จะยิ่งง่ายตามไปด้วย " ซึฮากิทอดสายตาออกไปข้างนอกมองดูวิถีชีวิตของผู้คนภายในเมือง
" ดูเหมือนนายจะวางแผนในอนาคตไว้แล้วสินะ"
" จะว่างั้นก็ได้ "
จนเมื่อพวกเขาได้มาถึงใจกลางเมืองที่มีผู้คนชุกชุมยิ่งกว่าที่ที่ซึฮากิอยู่ร้านค้าอาหาร ข้าวสาร ของใช้และอย่างอื่นอีกมากมายตั้งแผงขายกันเต็มไปหมด
" ตรงนี้ไม่ใช่ที่จัดงานหรอกเราต้องเดินไปเองอีกสักหน่อย " แจ็คเดินนำพวกเขาผ่านตลาดขายของตรงนั้นไป
" มันประจวบเหมาะมากเลยล่ะเพราะสถานที่จัดงานอยู่ติดกับสำนักงานกิลด์พอดีเลย "
ทั้งร้านค้าและเต็นท์มากมายตั้งเรียงกันไปจนสุดถนนนักผจญภัยที่ชื่นชอบหนังสือหรือชาวบ้านชาวเมืองต่างก็ให้ความสนใจเดินซื้อขายแลกเปลี่ยนกัน
" นายจะเดินกับพวกเราไหมหรือจะแยกไปคนเดียว" แจ็คที่เดินตีคู่ไปกับโซเฟียหยุดชะงักหันกลับมาถามเสียก่อน
" ฉันขอไปคนเดียวละกัน"
" ตามใจนายละกันเอาไว้ตอนเย็นเรามาเจอกันตรงนี้ที่เดิม "แจ็คยิ้มเห็นฟันโบกมือให้ก่อนจะเดินเข้าไปในงาน
" ตามนั้น "หลังจากแจ็คเดินหายไปในฝูงชนซึฮากิก็มุ่งตรงไปยังสำนักงานกิลด์ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่
ที่นี่มันกว้างใหญ่กว่าเมืองท่าหลายเท่าเลยนะเนี่ยหวังว่าจะไม่มีคนที่มองร่างปลอมเราออก
เมื่อซึฮากิเปิดประตูเข้าไปเสียงแหลมออดแอดทำให้ผู้คนที่กำลังสังสรรค์กันอยู่มองมาที่เขาทันที
มองหน้าอยากมีเรื่องหรือไงวะไอ้พวกนี้ ซึฮากิดึงหน้าเมินสายตาของพวกเขาสีผมสีเงินกับแววตาดุร้ายของซึฮากิทำให้คนอื่น ๆ รู้สึกหวั่นเกรง
" สวัสดีค่ะไม่ทราบว่าคุณมีอะไรให้ช่วยไหมคะ "พนักงานสาวสวยพูดอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงนอบน้อมจากเคาน์เตอร์
" ผมอยากจะมาเลื่อนระดับแรงค์ครับ" ซึฮากิตอบกลับด้วยเสียงที่เฉยชากับท่าทางที่ยืนตัวตรงยืดอกขึ้นอย่างมั่นใจ
" ถ้างั้นดิฉันขอดูบัตรของคุณก่อนนะคะ" ซึฮากิยื่นบัตรนักผจญภัยปลอม ๆ ให้ไป
คราวก่อนมันใช้ได้รอบนี้มันก็ต้องใช้ได้สิวะ ภายใต้ใบหน้าที่ดุดันเขากลับกำลังกังวลจนแทบจะตะโกนออกมา
" ได้เลยค่ะตามเจ้าหน้าที่ผู้ชายทางนั้นไปเลยนะคะ "หลังจากที่เธอตรวจสอบดูก็ยื่นมันกลับมาให้พร้อมกับชี้ไปทางผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
" ขอบคุณครับ " ซึฮากิเดินตามหลังชายคนนั้นเข้าไปด้านในผ่านห้องต่างๆ จนไปถึงสนามประลองทั้งกว้างและดูแน่นหนา
" นายสินะที่จะมาทำการทดสอบเลื่อนแรงค์" หญิงสาวสูงเท่าซึฮากิยืนมองมาที่เขาผมที่สั้นกับสัดส่วนรูปร่างที่คล้ายคลึงกับผู้ชายมากเสียจนแยกได้ยากเสื้อตัวเล็กสีดำที่รัดหน้าอกแน่นเผยให้เห็นหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อและคลุมด้วยเสื้อหนังแขนยาวอีกที
" ใช่ครับ "
" ฉันเป็นประธานของกิลด์สาขาเมืองโรโซถ้าพร้อมแล้วก็ลงสนามได้เลย "เธอสวมถุงมือครึ่งนิ้วสีดำและกระโดดจากขอบอัฒจันทร์ลงไปยังสนาม
สกิลตรวจสอบใช้ไม่ได้แสดงว่าเลเวลของเธอสูงกว่าเรา ซึฮากิก็กระโดดลงสนามเหมือนกับประธานกิลด์
" ใส่เข้ามาไม่ต้องยั้งเลยแต่เวทที่ใหญ่เกินสนามห้ามใช้นะ "
ดูจากการใช้ถุงมือตั้งการ์ดและการขยับเท้าแล้วแสดงว่าใช้ศิลปะการต่อสู้เป็นหลัก
ซึฮากิวิ่งเข้าใส่พร้อมทั้งรวบรวมมานาไว้ที่มีดสั้นของเขาเหวี่ยงจากข้างบนลงมาสร้างใบมีดลมในระยะประชิดเธอเบี่ยงตัวหลบไปข้างได้อย่างไม่ยากเย็นปล่อยหมัดขวาเข้าใส่ซึฮากิแต่เขาก็ใช้มือซ้ายยกขึ้นรับหมัดนั้นไว้ได้
" การตอบสนองใช้ได้เลยนะเนี่ยแต่ท่าแบบนี้ล่ะ " เธอใช้มือขวาสะบัดออกมาจากการถูกกำไว้ก่อนจะจับไปที่แขนข้างนั้นของเขาซึฮากิใช้มีดแทงสวนเข้ามาตรง ๆในจังหวะที่เธอกำลังจะทำอะไรบางอย่างเล็งไปที่ช่วงอกเธอใช้มือซ้ายยกขึ้นทันควันกระแทกไปที่ข้อมือของซึฮากิแรงมากจนทำให้มีดกระเด็นหล่นแล้วจากนั้นเธอก็ปล่อยหมัดซ้ายเหวี่ยงเป็นวงสวิงฟาดขึ้นไปที่คางของซึฮากิ
" โหนายนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ " ก่อนที่หมัดนั่นจะถึงตัวซึฮากิเขาก็ได้ใช้ฝ่ามือที่ถูกกระแทกไปเมื่อครู่นี้ยกขึ้นรับหมัดนั้นเสียก่อนในขณะที่แขนของทั้งคู่จับกันแน่นเธอก็เตะเสยขึ้นมาตรงหว่างขาแต่ซึฮากิก็ยกฝ่าเท้าข้างขวาขึ้นเหยียบลูกเตะนั้นไว้ได้
" ชิ "
ซึฮากิออกแรงถีบขาของเธอออกไปแล้วหันหลังใช้แรงเหวี่ยงตัวเธอให้ลอยกลับมาข้างหน้ากระแทกกับพื้นวินาทีก่อนที่เธอจะได้สัมผัสกับพื้นเธอก็ได้สะบัดตัวหมุนเป็นเกลียวสลัดแขนของซึฮากิออกและกลับมายืนได้สวยงาม
" พ่อหนุ่มคนนั้นประมือกับท่านประธานได้ด้วย"ชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์จ้องมองดูทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา
" ท่านประธานเลเวลเจ็ดเลยนะนั้นแถมเธอก็เป็นนักสู้จ้าวสังเวียนมาก่อนซะด้วย ตำแหน่งนั้นไม่ใช่จะได้มากันง่าย ๆ นะ" หญิงสาวในชุดพนักงานอีกคนเดินเข้ามายืนข้าง ๆ เขา พวกเธอมองดูการต่อสู้อันน่าตื่นตาตื่นใจ
" ตอนแรกก็นึกว่านายเป็นพวกเล่นมีดเล่มของมีคมแต่ตอนนี้ฉันได้รู้แล้ว...นายมันเป็นนักสู้มือเปล่าใช่ไหมล่ะ "เธอยิ้มมุมปากในขณะที่พวกเธอสองคนยืนจ้องหน้ากันไม่มีใครกล้าขยับก่อน
" ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปนิดหนึ่งนะครับ ถึงผมจะเคยฝึกการใช้ศิลปะการป้องกันตัว การใช้มีด ยิงปืนหรือแม้แต่การยิงธนู "ซึฮากิจ้องเข้าไปในดวงตาของประธานกิลด์แผ่จิตสังหารกดดันเธอก่อนจะแหยะยิ้มออกมา
" นายจะสื่อว่าอะไรกันแน่ ?" เธอยังยืนหยัดได้โดยไม่มีความกลัวแต่อย่างใดแถมยังยิ้มไม่หุบอีกต่างหาก
" วิธีต่อสู้ที่ถนัดที่สุดของผม...คือการสังหารเหยื่อต่างหากล่ะ" เธอตกใจชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินแบบนั้นจู่ ๆ เธอก็เริ่มหมดแรงสายตาก็มองเห็นได้น้อยลงเรื่อย ๆ เหมือนเธอกำลังจะหลับไปตลอดกาล
" [ Bind Soul ] " ซึฮากิดึงมีดที่เก็บไว้อีกเล่มออกมาร่ายเวทโซ่ตรวนวิญญาณใส่ทำให้เธอหยุดนิ่งเหมือนถูกทำตรึงกับอะไรบางอย่าง
" เหอะลูกเล่นเยอะใช่ย่อยเลยนะหนุ่มน้อยแต่นายจะดูถูกผู้ที่เป็นประธานกิลด์อย่างงั้นเหรอ [ สัญชาตญาณนักสู้ ] "เธอสลัดโซ่ที่มองไม่เห็นออกพร้อมกับสร้างแรงดันกระแทกออกไปถึงพนักงานที่เฝ้ามองอยู่
" ด้วยสกิลนี้มันทำให้ฉันต้านทานสภาวะผิดปกติได้ดีขึ้นรวมทั้งเพิ่มพละกำลังเหมือนกับสกิลเสริมกำลังและแน่นอนทันทีที่ใช้มันฉันก็จะหิวกระหายการต่อสู้ไม่รู้จบในช่วงเวลาหนึ่ง "เธอยิ้มฉีกกว้างจนเห็นยิ้มกระโดดพุ่งใส่ซึฮากิตรงหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับปล่อยหมัดขวาเหวี่ยงเป็นวงกว้างจากด้านข้างของลำตัวกลุ่มก้อนมานาที่กำลังก่อตัวอยู่ที่กำปั้นนั้นทำให้ลมรอบ ๆ จุดนั้นแปรปรวน
" ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าของแค่นั้นทำอะไรคุณไม่ได้"ซึฮากิยืนรับหมัดนั้นโดยไม่หลบไปไหนก่อนที่เสียงระเบิดดังลั่นไปยันงานหนังสือทำให้ผู้คนต่างก็หันมาสนใจเมื่อควันจางลงพนักงานทั้งสองก็ได้เห็นร่างของประธานกิลด์นอนอยู่กับพื้นโดยมีรอยไหม้และแผลถลอกทั่วทั้งตัวก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อกี้อะไรกันจำได้ว่าหมัดของเราต่อยโดนหน้าของหมอนั่นเต็ม ๆ เลยนี่ เธอมองไปรอบ ๆหาตัวของซึฮากิแต่รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาอยู่ข้างหลังเสียแล้ว
" อยู่นี่สินะ ! "เธอเหวี่ยงศอกกลับหลังแต่ซึฮากิก็เคลื่อนตัวไปตามแรงของศอกมาอยู่ข้างหน้าของเธอแทนแต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้กลับซึฮากิก็เอื้อมมือสอดไปที่คอของประธานกิลด์และกระชากลงมาพร้อมๆ กับเข่าที่พุ่งขึ้น เธอตั้งสติใหม่อีกครั้งใช้หน้าผากรับเข่านั้นแทนส่วนอื่นที่น่าจะเจ็บหนักกว่าด้วยความรุนแรงขนาดนั้นทำให้เธอมึนหัวไปครู่หนึ่ง
อะไรกันทั้งความเร็วและพละกำลังของเราก็เหนือกว่าแท้ๆ แต่ทำไมถึงทำอะไรเขาไม่ได้เลยล่ะ เธอปล่อยตรงออกไปเล็งที่หน้าท้องของซึฮากิทำให้เธอหลุดออกจากการถูกจับได้และสวนกลับด้วยลูกเตะที่เล็งไปที่ซี่โครงของเขาเข้าเต็ม ๆจนซึฮากิทรุดลงไปนั่งชันเข่า
ยังดีที่ทั้งสเตตัสเราสูงกว่าไม่งั้นระเบิดกับเข่าเมื่อกี้ก็คงทำเราน็อกไปแล้ว เธอกระโดดอยู่กับที่และเตะออกไปด้วยความรวดเร็วและหนักแน่นย้ำไปที่ซี่โครงของซึฮากิอีกหลายครั้งไม่ให้โอกาสซึฮากิได้ลุกขึ้นเลย
เราต้องไม่ให้เขาตั้งตัว " [ พยัคฆ์ฟาดปฐพี ] "เธอกระทืบเท้าขวาลงพื้นก่อนหนึ่งครั้งแรงพอที่ทำให้เกิดรอยยุบของพื้นได้และเหวี่ยงขาจากบนลงล่างเตะเข้าที่ขมับของซึฮากิขณะที่เขายังนอนทรุดอยู่กับพื้นแรงกระแทกทำให้พื้นที่เขาอยู่ถูกกดลงไปเป็นหลุมยุบ
" ดูเหมือนผลของสกิลสัญชาตญาณนักสู้จะหมดแล้วหวังว่าเขาจะไม่ตายนะ " เธอเดินเข้าไปดูสภาพของซึฮากิ
" เรียกหน่วยแพทย์ให้ทีสิ !" หลังจากตะโกนไปหาพนักงานของเธอจู่ ๆความมืดและความรู้สึกหนักก็ได้กดทับตัวเธออีกครั้ง
ความรู้สึกแบบนี้มันเหมือนก่อนหน้านี้เลย...อย่าบอกนะว่าลมหายใจที่อุ่นและน่าขนลุกกำลังรดต้นคอเธออยู่จากด้านหลัง
" คงจะจบแล้วสินะ "ซึฮากิกระซิบบอกข้าง ๆ หูของประธานกิลด์
" ได้...ยังไงกัน "เธอค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้นทนความหนักของร่างกายไม่ไหวเหมือนแรงทั้งหมดค่อย ๆ หายไป
" ก็ได้ ๆ ฉันยอมแล้ว" ทันทีที่เธอพูดความมิดและความหนักที่ร่างกายแบกรับไว้ก็หายไปนั้นทำให้เธอรู้ว่าเป็นฝีมือของชายหนุ่มผมสีเทาคนนี้
" นายสอบผ่านเดี๋ยวฉันจะจัดการที่เหลือให้"
" ท่านประธานผลการทดสอบเป็นยังไงบ้างคะ" ท่านประธานทำหน้างงในเมื่อเธอนั้นแพ้ผู้ชายคนนี้ไปแล้วแท้ ๆ
" พวกเขามองไม่เห็นช่วงสุดท้ายหรอกขึ้นอยู่กับเธอแล้วว่าจะบอกทุกคนว่าประธานกิลด์แพ้ให้กับนักผจญภัยเร่ร่อนหรือจะเก็บเงียบไว้" ซึฮากิเดินกลับขึ้นไปยังทางออกทันที
ถ้าเขามีเลเวลสูงพนักงานคนอื่น ๆก็น่าจะรู้ได้ทันที แต่ในบัตรของเขามันก็แค่เลเวลสามเองนะ เธอรักษาแผลและห้ามเลือดไม่ให้ไหลก่อนจะเดินตามหลังซึฮากิไปโดยมีพนักงานอีกสองคนเดินตามหลังมาด้วย
ให้ตายสิไอ้เราก็ดันเผลอตัวเอาจริงไปได้พอได้สู้กับคนที่แกร่งกว่ามันเลยรู้สึกเหมือนตัวเองต้องดิ้นรนยังไงไม่รู้ ซึฮากินั่งอยู่ที่เก้าอี้รอคอยผลการทดสอบ
สเตตัสที่สูงกว่าทำให้สกิลลดความสามารถอย่างสกิลอ่อนแรงต้องใช้มานามากขึ้นกว่าปกติทั้งความเร็วและความอึดก็สูงกว่าเราถ้าสู้กันนานกว่าคงจะแพ้แน่นอนยังดีที่เราพอจะคาดเดาการเคลื่อนได้มันเลยทดแทนในส่วนของความเร็ว ทั้งหมัดและลูกเตะของเธอมันรุนแรงมากเสียยิ่งกว่าหมัดของเลวาธานเป็นไหนๆ ยังดีที่เธอไม่รู้ว่าร่างที่โดนนั้นเป็นเพียงร่างโคลน
" ฮายากะ ลาฮาล "ซึฮากิเดินไปที่เคาร์เตอร์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงประกาศ
ขอให้เธอไม่รู้ว่าเราใช้มนตร์ดำก็พอแล้ว
" นี่ค่ะบัตรนักผจญภัยอันใหม่ของคุณท่านประธานเลื่อนแรงค์ให้เป็นกรณีพิเศษเลยนะคะ "
" ค่าบริการทั้งหมดเจ็ดสิบเหรียญเงินค่ะ"
แรงค์จาก E ขึ้นมาเป็นแรงค์ Bเลยยังงั้นเหรอใครเห็นก็คงว่าจ่ายใต้โต๊ะแน่ ๆ
" เอ่อ...ทำไมค่าบริการถึงแพงขนาดนี้เลยครับ" ซึฮากิยื่นเงินให้มือที่สั่นเพียงเล็กน้อยแต่พนักงานก็รู้ได้เลยว่าเขารู้สึกเสียดายเงินแค่ไหน
" สนามทดสอบเสียหายไปเยอะน่าดูเลยนะคะท่านประธานเลยสั่งปรับคุณ "ซึฮากิจ่ายเงินพร้อมกับรับบัตรมาและเดินออกจากสำนักงานกิลด์ไป
อะไรวะเนี่ยเธอก็เป็นคนทำพังด้วยไม่ใช่หรือไง ซึฮากิเดินเตะฝุ่นขบฟันอารมณ์ไม่ดีแต่ก็ยังดึงหน้าไว้
" ท่านประธานทำไมถึงเพิ่มแรงค์ให้เขาเยอะขนาดนั้นครับ "พนักงานหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาขณะที่ท่านประธานเอามือยันที่ขอบหน้าต่างทอดสายตามองลงไปที่ซึฮากิจากชั้นสองขณะที่เขาเดินออกไป
" หลังจากนี้ที่นี่ต้องมีอะไรสนุกๆ ให้เห็นอีกแน่ ๆ ต้องจับตาดูชายคนนั้นไว้หาความลับของเขามาให้ได้ "
" ครับ ! "พนักงานกิลด์ที่ใส่ชุดแปลกจากคนอื่นและมีการปิดบังใบหน้าไว้สองคนขานรับก่อนจะหายตัวไป
" เอาล่ะ "เธอยืนแขนขาบิดขี้เกียจ
ประธานกิลด์คนนั้นใช้เวทดินสายต่อสู้ระยะประชิดเท่าที่ดูเธอจะยังไม่เอาจริงเลยด้วยซ้ำแต่เราก็สัมผัสกลิ่นอายที่รุนแรงได้ช่วงเวลาหนึ่งยังมีผู้ที่แข็งแกร่งแบบนี้อีกสักกี่คนกันนะ ซึฮากิเดินเข้าไปในงานหนังสือที่มีผู้คนเดินพลุกพล่าน
ยังดีที่ตอนใช้สกิลสัญชาตญาณนักสู้เรายังคุมสติได้อยู่บ้างเลยยั้งมือไว้ได้ถ้าตามกฎการลงสนามทดสอบจะห้ามใช้เวทตั้งแต่ระดับกระจายขึ้นไปถ้าหากเราสูญเสียการควบคุมไปกิลด์ได้เละแน่ ๆ เธอได้เดินกลับเข้าไปในห้องห้องหนึ่งหลังจากที่พนักงานทั้งหมดได้หายไป
" เฮ้ย !พ่อหนุ่มเจ้ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่ ? " ชายแก่ท่าทางไม่น่าไว้ใจพูดด้วยเสียงที่แห้งไปยันลำคอซึฮากิชะงักยืนอยู่ตรงแผงขายหนังสือของเขา
" คุณปู่มีหนังสือที่เกี่ยวกับมนุษย์สัตว์บ้างไหมครับ"
" โฮะโห ถามได้ถูกคนแล้วไอ้หนูตัวข้าพึ่งเดินทางกลับมาจากอาณาจักรอาฟที่ที่มีเผ่าแปลก ๆ เพียบเลย "รอยยิ้มที่เห็นฟันกับแววตาลอยละล่องเหมือนกำลังเหม่ออยู่แต่เขาก็ยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้ซึฮากิ
อาณาจักรอาฟ ดูเหมือนหนังสือประวัติศาสตร์เลยแฮะซึฮากิเปิดหน้าแรกขึ้นมาได้เห็นลักษณะภูมิประเทศที่มีขอบเขตแบ่งแยกแต่ละแคว้นไว้มีรายละเอียดเหมือนได้อ่านหนังสือภูมิศาสตร์ตอนมัธยมเลย
" เล่มนี้ราคาเท่าไรครับ"
" ข้าจะคิดให้ถูก ๆเลยละกันสิบเหรียญเงิน " เขาแบมือออกมาทางซึฮากิ
ให้ตายสิเงินจะหมดแล้ว
" แล้วเล่มนั้นเท่าไรครับ"ซึฮากิไปสะดุดตากับหนังสือที่หน้าปกเขียนด้วยตัวอักษรภาษาไทยที่เขารู้จักเป็นอย่างดี
" งั้นผมเอาเล่มนั้นด้วย"
" ทั้งหมดยี่สิบเหรียญเงิน หนังสือเล่มนี้ข้าได้มาจากชายแปลกๆ คนหนึ่งที่อาณาจักรอาฟ เห็นว่ามันน่าสนใจดีก็เลยซื้อมาขายต่อ "เขายื่นหนังสือเล่มนั้นให้กับซึฮากิและรับเหรียญเงินมา
เวทมนตร์ นี่มันภาษาไทยอย่างแน่นอน ซึฮากิเปิดผ่าน ๆตามองดูเนื้อหาภายในนั้นที่เป็นภาษาของโลกนี้ไม่เหมือนกับตัวหนังสือที่หน้าปก
เขียนโดยแอลชื่อนี้อีกแล้วเหรอเขาคนนี้ต้องมีความลับอะไรอยู่แน่ ๆ หรืออาจจะเป็นท่านผู้นั้นที่พูดถึง ซึฮากิเดินออกจากฝูงชนหาที่เงียบ ๆนั่งอ่านหนังสือที่เขาได้ซื้อมา
อาณาจักรอาฟอยู่ติดกับทางตะวันตกของอาณาจักรเซียเคยทำสงครามกันหลายต่อหลายครั้งเนื่องด้วยศาสนาที่นับถือต่างกันหลักคำสอนของทั้งสองศาสนานำมาซึ่งความขัดแย้งแต่ปัจจุบันได้มีการทำสนธิสัญญาพีชว่าด้วยการไม่ทำการล่วงเกินหรือข้องแวะกับปัญหาของอีกอาณาจักรโดยไม่ได้รับการพิจารณาหรืออนุญาตจากศาลทั้งสองอาณาจักร ชื่อบ้าอะไรยาวฉิบหาย
ความเชื่อของผู้คนจากอาณาจักรอาฟคือการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขไม่เหมือนกับความเชื่อของอาณาจักรเซียที่ว่ามนุษย์ต้องช่วยเหลือมนุษย์มนุษย์ต้องอยู่ร่วมกับมนุษย์ มนุษย์ต้องรักและเคารพมนุษย์นั่นแหละคือความเป็นมนุษย์ ซึฮากิได้ยินเสียงแปลก ๆ จากตรอกที่อยู่ไม่ไกลด้วยความสงสัยเขาเลยเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อดูว่าเป็นเสียงจากอะไร
" อ่วยอ้วย ! อา ! "เสียงอื้อที่พยายามจะตะโกนออกมาจากปากแต่ก็มีมืออุดไว้ซึฮากิได้เห็นโซเฟียกำลังถูกชายปริศนาสิบคนยืนล้อมรอบอยู่โดยที่มีร่างของแจ็คนอนอยู่ที่พื้นในสภาพเลือดท่วมทั้งตัว
งานเข้าอีกแล้วสิไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องไม่คิดจะให้พักบ้างหรือไงวะ
" ช่วยด้วยครับ !ตรงนี้มีโจรกำลังจะข่มขืนผู้หญิงครับ ! " มานาเรายังฟื้นได้ไม่มาก ถ้าให้สู้กับคนขนาดนี้คงจะลำบากไปหน่อย
" ซวยแล้วไงไปจัดการไอ้เวรนั่นดิ " พวกเขากรูกันเข้ามาพร้อมกับอาวุธในมือทั้งกระบองมีดและดาบซึฮากิรีบวิ่งถอยออกมาก่อนที่จะมีชาวบ้านเดินเข้ามาดูจนพวกโจรรีบหนีไปเสียก่อน
" มีเรื่องอะไรครับ !" ทหารนายหนึ่งที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้รีบเข้ามาดูทันทีและได้เห็นแจ็คที่นอนสลบอยู่ที่พื้น
" [ Heal ] หน่วยลาดตระเวนขอเรียกหน่วยแพทย์สนามอยู่ระหว่างไปงานหนังสือกับหมู่บ้าน "เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นพูดขอความช่วยเหลือขณะที่เขาพยายามดูอาการของแจ็ค
" คุณผู้หญิงเป็นอะไรไหมครับ? "
" ฉันไม่เป็นอะไรมากคะได้โปรดช่วยพี่ฉันด้วยนะคะ " เธอพูดทั้งน้ำตานั่งลงข้าง ๆ ร่างของพี่ชายนายทหารคนนั้นยื่นเสื้อคลุมของเขาให้กับเธอ
" ขอบคุณค่ะ "เธอสวมเสื้อคลุมทับเสื้อที่ขาดลุ่ยปกปิดร่างกายของเธอ
หลังจากนั้นไม่นานก็มีทหารและหน่วยแพทย์ได้เข้ามาช่วยเหลือแจ็คไว้ได้ซึฮากิได้ให้เบาะแสกับพวกทหารกล่าวถึงจำนวน ลักษณะและหน้าตาของโจรเท่าที่จะจำได้ทหารหลายนายได้เริ่มออกตามล่าและออกใบประกาศจับทันที
ทั้งแจ็คและโซเฟียก็อยู่ในมือหมอแถมยังมีทหารคอยคุ้มกันอีกเราคงไม่ต้องมาเฝ้าหรอกใช่ไหม ซึฮากิเดินไปหาที่เงียบเพื่ออ่านหนังสืออีกครั้ง
ระดับของเวทมนตร์เหรอในบันทึกของแอลไม่มีเขียนไว้ซะด้วยหวังว่าเจ้าหนังสือเล่มนี้จะใช้ประโยชน์ได้นะระดับที่จัดไว้มีทั้งหมดเจ็ดระดับเริ่มที่ระดับก่อตัวเป็นเวทที่ใช้มานาโดยไม่มีการแปลงเป็นคุณสมบัติอื่น ๆระดับที่สองชั้นเชิง เวทที่มีขอบเขตการใช้สั้นหรือเป็นเวทประเภทบัพและดีบัพระดับกระจายเป็นเวทมนตร์ที่สร้างความเสียหายในวงกว้างที่มีระยะหวังผลหลายสิบเมตรระดับทลายเป็นเวทมนตร์ที่สร้างความเสียหายในวงกว้างและมีความรุนแรงมากพอที่จะทำลายตัวอาคารบ้านเรือนที่อยู่ติดกันได้หลายหลังระดับวิบัติเวทมนตร์ที่สร้างความเสียหายให้กับเมืองได้ทั้งเมืองระดับมหันตภัยเวทมนตร์ที่สร้างความเสียหายให้กับเมืองได้หลายเมืองและก็ระดับสุดท้ายระดับทำลายล้างเป็นเวทมนตร์ที่สามารถทำให้ทั้งอาณาจักรสั่นคลอนได้หรืออาจจะทำได้มากกว่านี้
เฮ้อแล้วไอ้เรื่องระดับเวทมนตร์จะเอาไปใช้ทำอะไรหรือมีไว้เพื่อจัดอันดับเฉย ๆ ซึฮากินอนอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีลมพัดผ่านตลอดเวลาจนเขาเผลอหลับไปเพราะอากาศที่สดชื่นและสบาย
1K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
