เงากระบี่ใต้อักษร

        แผนผังหมู่ตึกพันอักษรประกอบด้วย หอเก็บคัมภีร์อยู่ตรงกลางเป็นทั้งที่เก็บคัมภีร์ และเรือนพำนักผู้เป็นประมุขหมู่ตึก

       รอบหอเก็บคัมภีร์ เป็นเรือนรับรองห้าหลัง เรือนรับรองเหล่านี้เป็นของประมุขทั้งห้าตระกูล เท่ากับให้ตระกูลใหญ่ทั้งห้าเฝ้าคุ้มครองคัมภีร์และประมุขหมู่ตึกพันอักษรไปในตัว บริเวณทั้งหมดนี้เรียกว่าเขตชั้นใน

       ส่วนที่ติดกับเขตชั้นใน เป็นสวนดอกไม้กว้างใหญ่ ซึ่งเป็นบริเวณที่โยชิโอกะริวจิ นำกำลังคนบุกเข้ามาถึง เป็นจุดซึ่งทุกคนกำลังรวมกันอยู่ในขณะนี้ถัดจากสวนดอกไม้มีคูกว้าง กั้นระหว่างชั้นในกับเรือนอาคันตุกะ ขนาดใหญ่แปดหลัง

       เรือนอาคันตุกะแต่ละหลัง มีสามชั้นประกอบ ด้วยห้องหับมากมายรับรองแขกเหรื่อได้หลายร้อยคน รายล้อมอยู่ทั้งแปดทิศ มีสะพานขนาดเล็กแปดแห่งจากเรือนรับรองแต่ละหลังเท่านั้น สามารถข้ามไปมาระหว่าง เขตชั้นนอกกับชั้นใน

       โดยปกติผู้ซึ่งสามารถ เข้าพักเขตชั้นในได้ มีเพียงประมุขและครอบครัวห้าตระกูลใหญ่ กับแขกอาวุโสซึ่งเหล่าประมุขเชื้อเชิญมาเท่านั้นจากอดีตถึงปัจจุบัน ผู้ซึ่งได้รับเชื้อเชิญ ล้วนเป็นเหล่ายอดฝีมืออาวุโสนามกระเดื่อง อาทิ มหาสมณะจากเส้าหลิน นักพรตแห่งอู่ตัง รวมถึงราชันย์กระบี่เหล็กเมื่อเจ็ดปีก่อนยังมีหยางป๋อหู ในฐานะผู้บันทึกการประลอง

       นอกจากนั้นไม่ว่าเป็นผู้ใด ต้องเข้าพักในเรือนอาคันตุกะแปดหลังซึ่งอยู่ชั้นนอก ผู้ต้องการเข้าร่วมประลองก็เช่นกัน หากมาถึงต้องพักรอในเรือนอาคันตุกะจนถึงวันงาน จึงได้รับอนุญาตให้ข้ามสะพาน เข้ามาร่วมงานชุมนุม หลังการประลองในแต่ละวันก็ต้องกลับไปยังเรือนพักของตนตามเดิม

       ผู้ข้ามสะพานเข้ามา โดยไม่ได้รับอนุญาต กองกำลังคุ้มกันหมู่ตึกสามารถจัดการได้โดยไม่มีข้อยกเว้น

       กงซุนจินผิงหันขวับถลึงตาใส่ริวจิ กำห่วงเงินในมือแน่น

       “นี่พวกเจ้ายัง...”

       นาคามูระ โยชิอิรีบกล่าว สีหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่น

       “มิใช่ฝีมือพวกเรา กำลังของหมู่ตึกบูรพา ล้วนตรึงอยู่ทางด้านนี้เท่านั้น”

       “หากไม่ใช่พวกเจ้า แล้วยังจะมีผู้ใด! เรือนอาคันตุกะด้านนั้นไม่มีชาวยุทธ์เข้าพักสักคน!”

       ทุกคนในบริเวณนั้น ต่างงงงันวูบ ขณะนี้กระแสลมซึ่งพัดกระโชกแรงตั้งแต่เช้าสงบลงแล้ว เปลวเพลิงรอบหมู่ตึกก็อ่อนแรงลงอักโขกลุ่มควันไฟเบาบางลงไปมาก

       เสียงเข่นฆ่าดังอื้ออึงเช่นนี้ แสดงว่ามีกลุ่มคนจำนวนไม่น้อยพยายามจะบุกข้ามสะพาน ทางเรือนอาคันตุกะด้านหลังเข้ามาไม่ทราบเป็นขุมกำลังของฝ่ายไหน ฉวยโอกาสเข้าซ้ำเติม

       โยชิโอกะ ริวจิฉุกคิดขึ้นได้ กล่าวว่า

       “ด้านนอกยังมีกำลังของห้าสำนัก กับเหล่าชาวยุทธ์อีกจำนวนมาก...”

       กงซุนจินผิงตวาดใส่ด้วยโทสะ

       “เพ้อเจ้อ! ห้าสำนักใหญ่ไหนเลย กระทำเยี่ยงโจรเช่นพวกเจ้า! เฮอะเราจะไปดูเองว่าพวกมันเป็นใคร!”

       หันขวับไปสั่งกำลังคนของตระกูลกงซุนทันที

       “พวกเจ้าตามเรามา!”

       ทว่าก่อนกงซุนจินผิง จะนำกำลังตระกูลกงซุนมุ่งไปกลับมีสุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้น

       “เราทราบว่าพวกมันเป็นใคร...น้องจินผิงมอบให้เราจัดการเถอะ”

       ทุกคนหันไปยังทิศต้นเสียงทันที

       บนหลังคาเรือนรับรองของตระกูลติง ปรากฏร่างสตรีผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่เป็นซินแสลิขิตฟ้าติงฝูหรง

       “พี่ฝูหรงท่านมาถึงแล้ว!”

       ติงฝูหรงพยักหน้ากล่าวว่า

       “เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ มอบให้เราผู้พี่จัดการเป็นอย่างไร...”

       กงซุนจินผิงรีบประสานมือคารวะรับคำ สั่งการทันที

       “ทราบ! คนของตระกูลกงซุน รับฟังคำสั่งซินแสลิขิตฟ้า!”

       ติงฝูหรงกล่าวสั่งการด้วยความเยือกเย็น

        “ถอนกำลังคนทางด้านนั้นเดี๋ยวนี้ปล่อยให้พวกมันข้ามสะพานเข้ามา...”

       กงซุนจินผิงงงงันวูบ แต่ยังสั่งการตามนั้น

       “ถอนกำลังกลับมาเดี๋ยวนี้!”

       เหล่าคนของตระกูลกงซุน รีบเป่าอาณัติสัญญาณถอนกำลังทันทียังมิทันสิ้นเสียงแรก พลันมีเสียงเป่าสัญญาณดังตอบกลับมาพร้อมเสียงผู้คนโห่ร้องดังกระหึ่ม คาดว่าผู้บุกรุกโถมกำลัง ข้ามสะพานมาแล้ว

       ติงฝูหรงรีบกล่าวน้ำเสียงกังวานอีกครั้ง

       “น้องจินผิง น้องจวี๋ฮวา น้องหมิงจู มอบให้เราสั่งการหน่วยห้าธาตุของตระกูลพวกเจ้าชั่วคราวได้หรือไม่?”

       กงซุนจินผิงรับคำทันที

       “ทราบ! หน่วยธาตุดิน ปฏิบัติตามคำสั่งพี่ฝูหรง!”

       หลินจวี๋ฮวายังนั่งประคอง ดูอาการฟางเสวี่ยเฟยด้วยความห่วงใยนางกล่าวเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวาน

       “หน่วยธาตุไม้ ปฏิบัติตามคำสั่งพี่ฝูหรง”

       เสียงก้องกังวานสดใสอีกเสียง ตอบกลับจากบริเวณเรือนอาคันตุกะด้านหน้า

       “หน่วยธาตุน้ำ ปฏิบัติตามคำสั่งพี่ฝูหรง”

       ติงฝูหรงส่งเสียงอืมม์ กล่าวว่า

       “หน่วยธาตุโลหะของตระกูลฟาง พวกเจ้าคงได้ยินแล้วรับฟังคำสั่งเราชั่วคราวได้หรือไม่”

       “ทราบ! หน่วยธาตุโลหะ รับฟังคำสั่งซินแสลิขิตฟ้า!” เสียงรับคำก้องกังวานดังจากบริเวณหลังสวนดอกไม้ ของเรือนรับรองตระกูลฟาง สุ้มเสียงคล้ายมีกำลังคนไม่มากทว่าทุกเสียงกังวาน เปี่ยมพลังลมปราณ

       ติงฝูหรงได้ยินดังนั้น รีบสั่งการเสียงเฉียบขาด

       “หน่วยห้าธาตุรับคำสั่ง! ธาตุดินปักหลักอยู่กลางป้องกันเรือนรับรองธาตุโลหะเร่งรุดหน้าปะทะผู้บุกรุก ธาตุไม้อ้อมด้านหลังยึดสะพานควบคุมทางหนีธาตุน้ำโอบเป็นปีกซ้าย ธาตุไฟโอบเป็นปีกขวา”

       “ทราบ!” เสียงรับคำดังกึกก้อง จากบริเวณหลังสวนดอกไม้ของเรือนรับรองทั้งห้าหลัง

       เงาร่างผู้คนกลุ่มหนึ่งพุ่งลิ่ว ท่วงท่าปราดเปรียวตรงไปยังทิศซึ่งกำลังเกิดเสียงต่อสู้ทันที!

       โยชิโอกะ ริวจิหน้าตาเลิ่กลั่ก ครั้งแรกเมื่อมันบุกเข้ามาคิดในใจว่ามาตรการป้องกันหมู่ตึกพันอักษร ช่างอ่อนแอนัก ผู้คนของหมู่ตึกบูรพาบุกเข้ามาได้อย่างง่ายดาย กำลังจะคุมสถานการณ์ได้อยู่แล้ว

       ทั้งยังสงสัยยิ่งว่า แค่กำลังคนตระกูลกงซุนอันน้อยนิด เหตุใดดูแลหมู่ตึกกับคัมภีร์มาได้ตั้งยี่สิบปี

       มันคิดว่าคงเป็นเพราะเหล่าชาวยุทธ์ กลัวบารมีประมุขห้าตระกูลใหญ่จึงไม่เคยมีใครกล้าบุกเข้ามา ไม่เช่นนั้นด้วยกำลังเพียงเท่านี้ต้องไม่สามารถดูแลคัมภีร์พันอักษรได้แน่นอน

       บัดนี้มันจึงทราบ ผู้คนซึ่งเพิ่งเคลื่อนไหวเมื่อครู่ต่างหากจึงเป็นขุมกำลังป้องกันหมู่ตึกอันแท้จริง!

       หลินอิงฮวานั่งอยู่ข้างพี่สาวของนาง ตะโกนไต่ถามน้ำเสียงกังวลว่า

       “พี่ฝูหรงพวกมันเป็นใครกัน?”

       ติงฝูหรงยังคงยิ้มแย้ม กล่าวน้ำเสียงปกติ

       “พรรคมิจฉาชีพหลายกลุ่ม พวกมันได้ข่าวว่าหมู่ตึกบูรพาจะเข้ายึดหมู่ตึกพันอักษร จึงรวบรวมผู้คนคิดฉวยโอกาส จับปลาตอนน้ำขุ่น”

       “เท่าไหร่กันล่ะท่านพี่?”

       “เพียงห้าร้อยกว่าคน...”

       โยชิโอกะ ริวจิได้ยินดังนั้น ถึงกับสูดลมหายใจลึกยาวห้าร้อย...ต่อให้รวมกำลังทั้งหมด ของหมู่ตึกบูรพากับตระกูลกงซุนซึ่งอยู่ที่นี่คาดว่าคงต่อสู้ได้อย่างสูสีเท่านั้น แล้วกลุ่มคนเพียงหลายสิบนั่นจะรับมืออย่างไร

       มันรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว

       “แม่นางติง ให้หมู่ตึกของข้าพเจ้าช่วยอีกแรง...”

       พลันเสียงหัวร่อดังลั่น จากปากกงซุนจินผิง บุรุษหนุ่มส่ายหน้ามองริวจิอย่างขบขัน แต่หากล่าวสิ่งใดไม่

       โยชิโอกะ ริวจิเดือดดาลยิ่ง ทว่ายามนี้ มันต้องการชดเชย ความผิดพลาดของตนจึงได้แต่ข่มโทสะไว้

       ติงฝูหรงยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า

       “เรื่องเล็กน้อย ไหนเลยกล้ารบกวน”

       ทันใดนางสั่งการ เสียงก้องกังวาน

       “ห้าธาตุเคลื่อนไหว! ไม้เกื้อหนุนไฟ! โลหะเกื้อหนุนน้ำ! ดินประชิดไฟ!ไฟพิชิตโลหะ! ไม้พิชิตดิน! ไม้ประชิดน้ำ!”

       สิ้นเสียงสั่งการแต่ละครั้ง บังเกิดเสียงอาวุธปะทะกันเสียงผู้คนร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงฮือเข้ามาของผู้คนเสียงเข่นฆ่าดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน หากยิ่งเนิ่นนานสุ้มเสียงเหล่านี้กลับยิ่งเบาบางลงเรื่อย ๆ

       เสียงโห่ร้องฮึกเหิมเมื่อแรก กลายเป็นแตกตื่นตระหนกลนลาน

       เสียงผู้คนจำนวนมาก ล้มลุกคลุกคลาน ถอยร่นหลบหนี

       เสียงอาวุธตกหล่นลงบนพื้นดังเป็นระยะ

       สุ้มเสียงทั้งหมด ดังห่างไกลออกไปทุกขณะ...

        จังหวะนั้นติงฝูหรงสั่งการอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

       “หน่วยห้าธาตุปล่อยพวกลิ่วล้อไป ห้าธาตุกลับเข้าประจำที่! ตั้งรูปขบวน!”

       ก่อนผู้ใดจะทันสังเกต สตรีผู้หนึ่งทะยานร่างลิ่ว โผกายขึ้นไปบนหลังคาเรือนรับรองตระกูลซ่างกวน

       สตรีผู้นั้นสวมหมวกปีกกว้าง ปล่อยผ้าสีดำปิดบังใบหน้าน้ำเสียงสดใสกล่าวหนักแน่นจริงจัง

       “พี่ฝูหรงให้หน่วยห้าธาตุ ปล่อยพวกมันขึ้นมา ข้าพเจ้ารับมือเอง...”นั่นเป็นสุ้มเสียงซ่างกวนหมิงจู!

       ทันใดนั้น บนหลังคาเรือนรับรองตระกูลหลิน พลันปรากฏร่างสตรีอีกผู้หนึ่ง

       นางยืนนิ่ง ใบหน้างามเย็นชาไร้ความรู้สึก ดุจสลักจากหยกเนื้อดีกล่าวน้ำเสียงราบเรียบว่า

       “ท่านต้าซือช่วยดูแลพี่เสวี่ยเฟยด้วย” กลับเป็นสุ้มเสียงของหลินจวี๋ฮวา!

        ติงฝูหรงชั่งใจชั่วครู่ ก่อนส่งเสียงอืมม์สั่งการทันที

       “หน่วยห้าธาตุปล่อยพวกมันขึ้นมา แปรขบวนล้อมไว้ด้านล่างอย่าให้พวกมันทั้งหกหนีไปได้”

       สิ้นเสียง ปรากฏเงาร่างผู้คนหกคน กระโดดปราดขึ้นบนหลังคาเรือนรับรองสองหลัง

       วิชาตัวเบาพวกมันทั้งหกล้วนยอดเยี่ยม แต่ละคนพลิ้วร่างยืนมั่นคงบนหลังคากระเบื้อง โดยปราศจากสุ้มเสียงแม้แต่น้อย

       บนหลังคาเรือนรับรองตระกูลซ่างกวน ปรากฏชายสามคนคนหนึ่งใช้ดาบเก้าห่วงเป็นอาวุธ อีกคนใช้แส้ใยเหล็ก ส่วนอีกคนใช้ป้ายเหล็กสีดำสนิท

       ส่วนอีกสามคนกระโดดขึ้น บนหลังคาเรือนรับรองตระกูลหลินคนหนึ่งใช้ทวนเงินเป็นอาวุธ อีกคนถือมีดสั้นคู่วาววับส่วนอีกคนเป็นสตรีใช้ผ้าแพรยาวผืนหนึ่ง

       เบื้องล่างมีสตรีอีกผู้หนึ่ง วิ่งข้ามสะพานมา นางสวมชุดรัดกุมใช้หมวกปีกกว้าง ปิดหน้าปิดตาเช่นกัน เป็นซ่างกวนจึงเหม่ยนั่นเอง

       นางกล่าวทั้งที่ยังกระหืดกระหอบว่า

       “ท่านพี่ข้าพเจ้าช่วยท่าน...”

       ซ่างกวนจึงเหม่ยกล่าว พลางหันไปพยักหน้ากับกงซุนจินผิง ทั้งสองรีบขยับตัวหมายจะโผขึ้นไปช่วย

       หากเสียงกังวานราวสกุณาของ ซ่างกวนหมิงจูกลับกล่าวว่า

       “มิต้อง”

       หลินอิงฮวาก็เตรียมโผกาย ขึ้นไปบนหลังคาเรือนรับรอง

       “ข้าพเจ้าช่วยท่านพี่อีกแรง”

       หลินจวี๋ฮวากล่าวอย่างราบเรียบว่า

       “มิเป็นไร...”

       สิ้นประโยค ร่างนางเคลื่อนไหววูบ ท่าร่างรวดเร็วยิ่ง มือทั้งคู่พลิ้วไหวราวร่ายรำเสียงฉี่ฉี่ดังต่อเนื่องไม่ขาดตอน พลังดรรชนีแผ่พุ่งเกลื่อนกล่นครอบคลุมชีพจรทั่วร่าง ผู้บุกรุกทั้งสาม!

       ทว่าสองบุรุษหนึ่งสตรีนี้ ล้วนมีฝีไม้ลายมือไม่ธรรมดาอาวุธในมือพวกมันต่างปัดป่าย ป้องกันพลังดรรชนีอย่างรัดกุม

       ทวนในมือบุรุษผู้นั้น ร่ายรำปานจักรผัน คมทวนเป็นประกายวูบวาบคล้ายโล่เงินอันใหญ่ ใช้ปมเด่นของอาวุธยาวคุ้มครองร่าง ซ้ำยังฉวยจังหวะพุ่งปลายทวนจู่โจมตีโต้ ทวนในมือดุจอสรพิษร้ายพุ่งฉกเหยื่อประกายสีเงินถี่ยิบคลุมจุดสำคัญทั่วร่างหลินจวี๋ฮวา

       ผ้าแพรยาวของสตรีคนเดียวในกลุ่มยิ่งเข้มแข็ง นางทราบหากใช้ผ้าแพรเข้าปะทะพลังดรรชนี แพรผืนนี้ต้องขาดเป็นชิ้น ๆ แน่ นางจึงใช้กระบวนท่าหมุนวนม้วนผ้าแพรควงเข้าจู่โจมดุจเกลียวคลื่น อาศัยพลังลมปราณซึ่งแฝงอยู่ในม้วนแพรบวกความเร็วของการหมุน สองแรงหนุนเนื่อง ต้านรับพลังดรรชนีโดยไม่เป็นรอง

        ยามจู่โจมผ้าผืนบาง กลับคล้ายกระบองเหล็กเหวี่ยงฟาดอย่างดุดันยิ่ง พลังลมปราณซึ่งใช้บังคับผ้าแพรเบาบางได้ดั่งใจเช่นนี้นับว่ายอดเยี่ยมนัก

       ทว่าที่น่าหวาดเสียวที่สุด กลับเป็นมีดสั้นคู่ในมือบุรุษอีกผู้หนึ่งมันฉวยจังหวะขณะหลินจวี๋ฮวา ต้องรับมืออาวุธยาวทั้งสองชนิดคอยหาช่องว่างทิ่มแทงมีดสั้นทั้งคู่ ท่าร่างของมันปราดเปรียวมือทั้งคู่ก็คล่องแคล่ว

       มีดสั้นปรับเปลี่ยนลีลาฉับไว พลิกผันกระบวนท่า เหนือความคาดหมายทุกลีลาที่จู่โจมอำมหิตยิ่ง มันพุ่งไปมาระหว่างคนทั้งสามวิชาตัวเบาคนผู้นี้สูงเยี่ยมที่สุด ในบรรดาทั้งสามคน

        พริบตาคมมีดวาววับ เฉียดผ่านร่างหลินจวี๋ฮวาอย่างหวุดหวิดหลายครั้ง!