บทที่ 31 พี่รองผู้หล่อเหลา
[...ถ้าผู้เล่นเกมที่เคารพ้าเลี้ยงผึ้งห้าพันตัว ก็น่าจะต้องเพิ่มระดับถึงระดับเก้าเท่านั้น]
โจวหลีอันยิ้มพลางพิมพ์ตอบ
[คุณเป็ระบบเกม พูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม? อะไรคือ 'น่าจะ' กันล่ะ?]
[...ผู้เล่นเกมที่เคารพ เมื่อระดับพื้นที่ของคุณเพิ่มขึ้นถึงระดับเก้า คุณจะสามารถเลี้ยงสัตว์ได้ถึงหกพันสามร้อยแปดสิบสามตัวนะ~]
โจวหลีอันนึกถึงระดับผู้เล่นของตัวเองที่ยังไม่ถึงระดับสอง จึงเลือกที่จะโกรธและล้มเลิกความคิดลง!
แต่เมื่อเห็นรังผึ้งนี้แล้ว ก็ไม่ควรล้มเลิกแต่ตัว โจวหลีอันเองไม่มีความรู้เกี่ยวกับการเก็บน้ำผึ้ง ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะจดจำตำแหน่งนี้ไว้ แล้วกลับไปหาโจวซู่อัน
เธอคิดว่าโจวซู่อันจะจัดการเื่นี้ได้
วันนี้โจวหลีอันไม่ได้ไปที่บ้านตระกูลโจว เธอไม่รู้ว่าโจวซู่อันไปทำงานหรือเปล่า? แต่เพื่อไม่ให้เสียเที่ยว เธอตัดสินใจรอจนเลิกงานแล้วค่อยไปหาโจวซู่อัน
ดังนั้น ขณะที่เธอเก็บฟืน เธอจึงทำเครื่องหมายไว้เป็ระยะ ๆ
เหตุผลหลักคือ เนื่องจากหลังเขานั้นกว้างใหญ่มาก เธอกังวลว่าหากออกไปแล้วอาจจะหารังผึ้งไม่เจออีก ซึ่งถ้าเป็เช่นนั้นเธอคงจะขาดทุนอย่างมาก เพราะมีน้ำผึ้งอยู่มากมายขนาดนั้น
โจวหลีอันกลับไปอีกสองรอบเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอจึงรีบลงจากูเาโดยเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลโจว
วันนี้โจวซู่อันน่าจะทำงานอย่างหนัก ขณะนี้กำลังล้างตัวสบาย ๆ อยู่ในลานบ้าน เขาได้ยินเสียงของน้องสาวที่ฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย
"พี่รอง พี่รอง!"
โจวซู่อันมองไปด้วยความสงสัยและถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?"
"พี่รอง พี่รู้วิธีเก็บน้ำผึ้งไหม?"
โจวหลีอันถามอย่างจริงจัง ถึงแม้ว่าหมู่บ้านอิงเถาจะไม่เห็นบ้านไหนเลี้ยงผึ้ง แต่โจวหลีอันก็มีลางสังหรณ์ว่าโจวซู่อันจะต้องเลี้ยงแน่นอน
ซึ่งโจวซู่อันเลี้ยงจริง ๆ ด้วย
เป็เพราะคนแก่คนหนึ่งเคยเล่าให้เขาฟังมาก่อน
ตอนนั้นเขาอายุแค่สิบสองปีเท่านั้น หลังจากฟังเื่ราวการเลี้ยงผึ้งจากคนแก่ เขาก็อยากจะเลี้ยงบ้าง ใน่เวลานั้นเขาเดินวนเวียนอยู่บนูเาทุกวัน หวังว่าจะหาผึ้งเจอ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะโชคไม่ดีหรืออย่างไร เขาหามานานแล้วแต่ก็ยังไม่เจอ สุดท้ายจึงต้องยอมแพ้
"เธอเห็นรังผึ้งแล้วเหรอ?" โจวซู่อันถามเช่นนั้นกับโจวหลีอัน
"ใช่!"
โจวหลีอันมองดูโจวซู่อันด้วยดวงตาเป็ประกาย "พี่รอง พี่ช่วยเก็บผึ้งให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันไม่รู้วิธีเก็บ"
"ได้สิ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"
โจวซู่อันหยุดเช็ดตัว วางผ้าเช็ดหน้าลงในถัง แล้วเดินเข้าไปในห้องพลางพูดว่า "เธอรอพี่เตรียมตัวสักครู่ เดี๋ยวพี่จะไปด้วย"
"ได้ค่ะ" โจวหลีอันยืนรออย่างว่าง่ายอยู่ที่เดิม
จากนั้น เธอก็เห็นโจวซู่อัน หยิบหมวกฟางใบหนึ่งออกมา แล้วหาผ้าก๊อซมาพันรอบหมวกสองรอบ โดยใช้ที่หนีบไม้ยึดให้แน่น
แล้วเขาก็หาถุงมือที่ทำจากเศษผ้ามาอีก สุดท้ายเขาไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบกล่องไม้ขีดมา
โจวซู่อันที่เตรียมพร้อมแล้วเดินมาหน้าโจวหลีอัน พลางพูดว่า "ไปกันเถอะ"
"พี่รอง พี่เอาของพวกนี้ไปทำไม?" โจวหลีอันถามขึ้นมา
โจวซู่อันรีบอธิบายให้โจวหลีอันฟังอย่างใจเย็น "หมวกฟาง ผ้าก๊อซ และถุงมือ เป็อุปกรณ์ที่ใช้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกผึ้งต่อยตอนเก็บน้ำผึ้ง ส่วนไม้ขีดไฟใช้สำหรับจุดไฟก่อนเก็บน้ำผึ้ง เราต้องรมควันไล่ผึ้งก่อน เพื่อให้พวกมันบินหนีไปหรือมึนงง ทำให้เราไม่ถูกต่อยได้ง่าย"
โจวหลีอัน "......"
ได้ความรู้ใหม่แล้ว!
หลังจากอธิบายเสร็จ โจวซู่อันมองดูโจวหลีอันอีกครั้งแล้วถามว่า "อยากเลี้ยงผึ้งไหม?"
"อยากเลี้ยงสิ?"
โจวหลีอันดวงตาทั้งสองเปล่งประกายวาววับ!
ตอนนี้เธอสนใจการเลี้ยงสัตว์เป็อย่างมาก "อืม… บ้านของเธอก็เหมาะสมนะ มีคนอาศัยอยู่น้อย ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมารบกวนผึ้ง"
"งั้นฉันจะเลี้ยง!" โจวหลีอันพูด
"ได้ พี่จะสอนเธอเอง!" โจวซู่อันกล่าวขึ้นแล้วพี่น้องทั้งสองก็ตกลงกันได้ทันที
"รังผึ้งที่เธอเห็นมันใหญ่แค่ไหน?"
"มันใหญ่เท่าถังน้ำเลย" โจวหลีอันตอบ
"งั้นเธอกลับไปเอาถังน้ำสะอาดกับมีดมาสิ พวกเราจะขึ้นเขาไปเก็บน้ำผึ้งกัน!" เมื่อครู่เขาเตรียมแค่อุปกรณ์ป้องกันผึ้งต่อยเท่านั้น ไม่ได้เตรียมของสำหรับเก็บน้ำผึ้งและใส่น้ำผึ้งมาด้วย
"ได้เลย!"
โจวหลีอันทำตามคำสั่งโดยไปเอามีดและถังน้ำสะอาดมาจากบ้าน เมื่อมาถึงโจวซู่อันรับของจากมือน้องสาวของเขาอย่างเป็ธรรมชาติ แล้วพูดว่า "งั้นเธอนำทางได้เลย"
เมื่อได้ยินดังนั้น โจวหลีอันจึงพาโจวซู่อันไปยังสถานที่ที่เธอค้นพบรังผึ้ง
เมื่อมาถึงที่หมาย โจวซู่อันเริ่มสวมหมวกคลุมและถุงมือ "อันอัน เธอถอยไปไกล ๆ หน่อย"
โจวหลีอันถอยห่างออกไป
"ออกไปไกลออกอีกหน่อย" โจวซู่อันพูดอีกครั้ง
เมื่อได้ยินแล้ว โจวหลีอันจึงถอยหลังไปอีกครั้งโดยไกลกว่าเดิม จากนั้นก็เห็นโจวซู่อันเริ่มเก็บใบไม้แห้งและกิ่งไม้จากพื้นแล้วนำไปวางไว้ใต้รังผึ้ง เขาเริ่มจุดไฟและรมควันผึ้งโดยเร็ว
ไม่นานนัก โจวหลีอันก็ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ของผึ้งจำนวนมากบินหนีไป จากนั้นโจวซู่อันก็เริ่มใช้มีดตัดรังผึ้ง
โจวซู่อันทำเสร็จแล้ว ใช้เวลาไปทั้งหมดไม่เกินสิบห้านาที
ถ้าก่อนหน้านี้ โจวซู่อันสอนด้วยปากเปล่า ครั้งนี้ก็เป็การสอนแบบลงมือปฏิบัติจริง หลังจากดูจนจบ โจวหลีอันรู้สึกว่าครั้งหน้าถ้าเจอรังผึ้งอีก เธอคงไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากโจวซู่อันอีกต่อไป
เมื่อจัดการเสร็จสรรพ ทั้งสองพี่น้องก็เดินลงเขาด้วยกัน
โจวซู่อันถือของเดินนำหน้าพลางพูดว่า "พวกเรากลับไปบีบน้ำผึ้งออกจากรังก่อน จากนั้นใช้ส่วนที่เหลือต้มทำขี้ผึ้ง พรุ่งนี้พี่จะไปทำถังเลี้ยงผึ้ง แล้วก็จะสอนวิธีล่อผึ้งให้เธอนะ"
โจวหลีอัน "......"
โจวซู่อันรอสักครู่ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบจากน้องสาวตัวน้อย เขาจึงหันหลังไปมอง ก็เห็นโจวหลีอันดูเหมือนกำลังเหม่อมองหลังของเขาอยู่
"อันอัน?"
โจวหลีอันรู้สึกตัวจึงตอบขึ้นว่า "โอ้ ได้สิ"
โจวซู่อันถอนหายใจอย่างจนปัญญา "เมื่อกี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"
โจวหลีอันตอบพร้อมรอยยิ้ม "คิดว่าที่แท้พี่คนรองก็หล่อพอสมควรนะ"
ประโยคนี้ทำให้โจวซู่อันไม่พอใจเล็กน้อย
เขาโต้แย้งว่า "อะไรคือก็หล่อพอสมควร? พี่หล่อมาั้แ่แรกแล้วนะ?!"
นี่เป็ความจริงที่เขาพูด ซึ่งโจวหลีอันก็ยอมรับแต่โดยดี
เพียงแต่ว่า… โจวซู่อันมีความหล่อที่ดูเป็คนเกเรอยู่บ้าง เมื่อเดินไปตามถนน คนอาจจะมองว่าเขาเป็พวกนักเลงที่ไม่ทำมาหากิน
แต่คนที่รู้จักโจวซู่อันดีต่างก็รู้ว่า ความจริงแล้วเขาเป็คนที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือ
เขาเคารพรักพ่อแม่ ให้เกียรติพี่ชาย และทะนุถนอมน้องสาว เมื่อโจวซู่อันโต้แย้งคำพูดของโจวหลีอันจบแล้ว จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ทำไมถึงพี่หล่อขึ้นมาทันทีล่ะ?"
ขณะที่ถามคำถามนี้ สีหน้าของเขายังคงแสดงออกถึงความตื่นเต้นที่พยายามควบคุมไว้เล็กน้อย
ช่วยไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินน้องสาวคนเล็กของเขาชมเขาแบบนี้มาก่อนเลย
โจวหลีอันมองดูโจวซู่อันในสภาพแบบนี้ แล้วหัวเราะพลางพูดว่า "รู้สึกว่า พี่รองเลี้ยงผึ้งดูเท่มากเลย"
หลังจากได้ยินน้องสาวคนเล็กชมตัวเอง โจวซู่อันก็รีบเชิดหน้าขึ้นทันที พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "พี่รองของเธอน่ะ มีความสามารถอีกเยอะแยะเลยนะ"
โจวซู่อัน "......"
ตอนนี้เธอเริ่มเป็ห่วงว่า โจวซู่อันจะเดินแหงนหน้าแบบนี้ ไม่มองทาง แล้วจะทำให้น้ำผึ้งในถังหกได้
ทันใดนั้น เธอนึกถึงบางอย่างขึ้นมา ดวงตาเป็ประกายวาววับ "งั้นพี่รอง พี่ล่าสัตว์เป็ไหม?"
ตอนนี้มิติพิเศษยังไม่เหมาะสำหรับการเลี้ยงผึ้ง งั้นเธอเลี้ยงไก่ป่าหรือกระต่ายป่าอะไรแบบนั้นในมิติพิเศษก็น่าจะได้สินะ!
เธออยากกินเนื้อสัตว์จริง ๆ !
130
