ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“อ่า!”ถังฮวนใช้สายตาจับจ้องพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ หอกอัคคีในมือราวกับลำแสงสีแดงเพลิงพุ่งไปยังค้อนยักษ์สีทองอีกครั้งด้วยความเร็วดุจสายฟ้า เมื่อเห็นอย่างนี้ ผู้คนก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ภายใต้การจ้องมองอย่างสนอกสนใจของผู้คนโดยรอบ ระยะห่างระหว่างหอกและค้อนหดลงอย่างรวดเร็ว... แต่หลังจากนั้นครู่เดียว ขณะที่ทั้งสองกำลังจะปะทะกัน ร่างของก็ถังฮวนก็ขยับพลิ้วไปด้านข้างอย่างน่าประหลาด หอกในมือของเขาก็วาดผ่านตัวค้อนไป “หือ!” ในตอนนี้ไม่มีเวลาให้กงซุ่ยได้เปลี่ยนท่าได้ทัน ค้อนยักษ์สีทองจึงทุบได้เพียงความว่างเปล่า ความรู้สึกขุ่นเคืองเพราะไม่มีที่ให้ออกแรงทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบจะเป็นบ้า อย่างไรก็ตาม สาเหตุที่กงซุ่ยทำให้กู้หยิงหวาดกลัวไม่ใช่เพียงเพราะพละกำลังที่ร้ายกาจเพราะทันทีที่เขาพลาดในการโจมตีครั้งแรก ก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงก้าวไปด้านข้างโดยไม่ลังเล จากนั้นเขาก็เหวี่ยงค้อนสีทองขนาดยักษ์ที่กำลังจะทุ่มลงพื้นตวัดขึ้นมาได้ทันที
"เจ้าตอบโต้ได้ค่อนข้างเร็วนะนี่"
ถังฮวนหัวเราะออกมาดัง ๆ และพยายามใช้หอกอัคคีช่วยหลีกเลี่ยงค้อนสีทอง แล้วแทงสวนไปที่ใบหน้าของกงซุ่ยจนเขาต้องก็ถอยกลับไปทันที “ถังฮวน มาลองกันอีกที!” ในทางกลับกันกงซุ่ยที่รู้สึกขัดเคืองส่งเสียงตะโกนดังลั่น เขาฟาดค้อนอีกครั้งทุบลงไปที่ถังฮวน หอกยาวในมือถังฮวนก็ขึ้นมาตั้งรับในเวลาเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ไม่นานนักฉากที่คล้ายก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นซ้ำอีกครั้ง
ในขณะที่ค้อนสีทองขนาดยักษ์และหอกอัคคีกำลังจะปะทะกัน พลันร่างของถังฮวนก็หลบไปด้านข้างได้อย่างประหลาดอีกครั้ง จากนั้นปลายหอกในมือของเขาก็พุ่งผ่านตัวของค้อนไปได้เหมือนครั้งที่แล้ว ด้วยประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ปฏิกิริยาของกงซุ่ยในครั้งนี้จึงเร็วยิ่งขึ้น เขาหยุดค้อนที่กำลังฟาดลงไปได้ทันท่วงทีและกวาดไปทางหอกอัคคีได้แบบไม่ชะงักค้าง เมื่อเห็นค้อนพุ่งเข้ามาหอกยาวก็ถอยออกมาอีกครั้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย กงซุ่ยแทบบ้าแต่เขาพบอย่างรวดเร็วว่า ค้อนทองคำที่โจมตีล้มเหลวถึงสองครั้งเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น สิ่งที่ตามมาจะเป็นคือฉากเดิม ๆ ที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในสนามประลองที่ 4 ถังฮวนเคลื่อนไหวเหมือนภูตผี พลิ้วไหวอยู่ตลอดเวลาและหอกอัคคีในมือเคลื่อนไหวราวกับงูที่ฉกมาทั้งยังมีปริมาณเพิ่มขึ้น กงซุ่ยที่เดิมยังพออดทนรับมือได้ในตอนแรก แต่ไม่นานต่อมาเสียงตะโกนลั่นของเขาก็เริ่มดังก้องไม่หยุดนอกหุบเขาเฟิงหลิงนี้ “ถังฮวนใช้ทักษะการเคลื่อนไหวอะไรกัน น่าแปลกจริง ๆ?” ภายในพื้นที่พักผ่อนทางด้านซ้าย กู้เฟยยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความสุขขณะที่นางเฝ้าดู ความกังวลในดวงตาหายไปอย่างสิ้นเชิง ส่วนกู้หยิงและถังซีมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ขณะนี้ในการต่อสู้ที่สนามประลองหมายเลข 4 นอกเหนือจากการปะทะกันครั้งแรกแล้ว อาวุธของทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้ปะทะกันอีกเลย แม้ว่าการประลองของถังฮวนและกงซุ่ยจะกินเวลาเพียงยี่สิบถึงสามสิบอึดใจ แต่การต่อสู้ในระดับนี้เป็นเรื่องแปลกมากที่ได้เห็น เพราะในขณะเดียวกันที่สนามประลองแห่งอื่นอีกสามสิบเอ็ดแห่งจะได้ยินเสียงของอาวุธที่ปะทะกันไม่หยุดหย่อนตลอดเวลา
"ถังซี ทักษะในการสังเกตเจ้าดีกว่าข้า เจ้ามองความลับการเคลื่อนไหวของถังฮวนออกหรือไม่" กู้หยิงอดสะกิดแขนถังซีไม่ได้ "เจ้าคิดว่าข้าเป็นพระเจ้าหรือไง?"
ถังซีกลอกตาด้วยความรำคาญ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ยังไงก็เถอะข้าพอรับรู้ได้บางอย่าง ถ้าข้าคิดไม่ผิด ทักษะการเคลื่อนไหวของถังฮวนมีรูปแบบที่แตกต่างกันแปดแบบ" "แปดเชียวเหรอ ข้าเห็นแค่หกเอง ... " "สำหรับคนโง่อย่างเจ้า เห็นแค่หกก็หรูละ"
"... "
"ดูเหมือนว่าเขาจะเจอคู่ต่อสู้ที่ตึงมือแล้ว"
ไม่ไกลออกไป โม่ชางที่มีผมสีขาวและสวมชุดขาวสะอาดสะอ้านอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ตอนเจ้านั่นมันสู้กับคนอื่น มักจะชอบใช้ประโยชน์จากความได้เปรียบจากความแข็งแกร่งโดยกำเนิดของตัวเอง มาตอนนี้กลับได้เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ไม่แม้แต่จะสู้กับเขาเลย อีกทั้งยังมีความสามารถในการหลบหลีกการโจมตี เจ้านั่นตอนนี้กลายเป็นคนตาบอดไปซะแล้ว" เมิ่งซีชวนที่อยู่ข้างๆ อดกลั้นหัวเราะไม่ได้เช่นกัน “คราวนี้กงซุ่ยเจอคู่ปรับที่แท้จริงแล้ว มันคงจะดีถ้าเขาต้องทนทุกข์ไม่มากนักในครั้งนี้น่ะนะ” โม่ชางพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นกล่าวว่า "ซีชวนเจ้าบอกที่มากระบวนท่าของถังฮวนได้หรือไม่?" “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นทักษะการเคลื่อนไหวแบบนี้ มันรวดเร็วเกินไป คาดเดาไม่ได้เลย” เมิ่งซีชวนส่ายหัวก่อนที่ริมฝีปากจะเผยรอยยิ้มซุกซน ทันใดนั้นก็พูดขึ้นมากะทันหัน "ถ้าให้เวลาข้าอีกสักหน่อย บางทีอาจจะสามารถทำลายทักษะการเคลื่อนไหวของเขาได้" "โอ้? ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าขี้แพ้คนนี้ จะรับมือได้นานแค่ไหนสินะ""..." ในพื้นที่พักผ่อนทางด้านขวา ถังหลงและหงเทามีแววตามืดมนยิ่งสถานการณ์ในสนามประลองหมายเลข 4 เหนือความคาดหมายของพวกมันโดยสิ้นเชิง ทันใดนั้นพวกมันก็ตระหนักว่าถ้าต้องต่อสู้กับถังฮวนจริงๆ คงอาจไม่สามารถฆ่ามันได้ ในเวลานี้เองที่ถังหลงก็เริ่มตระหนักได้ หลังจากฆ่าถังหยูและเดินออกจากสนามประลอง ทำไมถังฮวนถึงไม่ตอบโต้การโจมตีที่หนักหน่วงของมัน ไม่ใช่ว่าถังฮวนคาดการณ์ว่าเหลยหมิงจะออกหน้ามาปกป้องอย่างตรงไปตรงมา แต่ถังฮวนมั่นใจเต็มที่ว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีที่หนักหน่วงของเขาได้ในที่สุดต่างหาก หงเทาก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สาเหตุที่ถังฮวนเดินออกมาจากด้านหลังกู้หยิง แล้วมาเผชิญหน้ากับมันในตอนที่กำลังตามหา ก็เพราะว่ามันแข็งแกร่งมากพอที่จะต่อสู้กับตัวเขาได้โดยไม่ต้องมีคนปกป้องนั่นเอง! เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ถังหลงและหงเทาต่างก็ตกใจและโกรธจัดในเวลาเดียวกัน พวกเขาเริ่มจับจ้องไปที่ร่างถังฮวน และพยายามที่จะเข้าใจถึงความลึกซึ้งของทักษะการเคลื่อนไหวที่เขาใช้ “คาดไม่ถึงเลยว่าถังฮวนจะมีทักษะการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดเช่นนี้”หน้ากระท่อมไม้ เหลยหมิงจ้องไปที่ถังฮวนและกงซุ่ยที่อยู่บนสนามประลองหมายเลข 4 ความยินดีที่ยากหยั่งถึงปรากฏอยู่ในดวงตา เดิมทีเขาคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้เลยที่ถังฮวนจะชนะในครั้งนี้ อย่างไรก็ตาม เขาก็คาดไม่ถึงว่าถังฮวนจะทำให้ประหลาดใจได้รวดเร็วขนาดนี้
ในเวลาใกล้เคียงกันนอกหุบเขาเฟิงหมิง ผู้สังเกตการณ์หลายคนมองไปที่สนามประลองหมายเลข 4 ด้วยความประหลาดใจไม่น้อย “ถังฮวน ถ้าเจ้ามีความก็จงสามารถอย่าได้แต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ !” ในสนามประลอง กงซุ่ยโกรธมากจนอยากจะอาเจียนเป็นเลือด อาวุธของเขาแตกต่างจากหอกยาวของถังฮวน หากหอกยาวของเขาพลาดไปมันก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าค้อนยักษ์ของเขาพลาด ก็จะสร้างความเสียหายให้ตัวเองได้อย่างคาดไม่ถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องหยุดค้อนยักษ์ที่ฟาดลงไปอย่างรุนแรง ซึ่งจะทำให้ร่างกายเสียหายและบาดเจ็บได้ ขณะที่การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดนี้ อวัยวะภายในของเขาได้รับผลกระทบค่อนข้างน้อยก่อนที่ค้อนยักษ์ซึ่งใช้โดยกงซุ่ยจะเข้าเป้าเป็นครั้งที่สอง สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดมากที่สุดไม่ใช่สิ่งนี้ แต่เป็นความรู้สึกคล้ายโดนหมัดชกลงที่ใบหน้าอย่างต่อเนื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในตอนนี้เหมือนตนกำลังจะบ้าคลั่งแล้ว “อ่อนหัด!”ถังฮวนพ่นคำสองคำนี้ออกมาเบา ๆ ขณะที่มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ในรอบแรกของการประลอง ถังฮวนเพียงแค่ทดสอบเพียงผิวเผินกับกระบี่เท่านั้น แต่เมื่อเขาเผชิญหน้ากับกงซุ่ย ถังฮวนได้ใช้ทักษะการเคลื่อนที่เช่นนี้เพื่อหลบการโจมตีแล้วเพิ่มความเชี่ยวชาญของทักษะดังกล่าวมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม ถังฮวนก็ตระหนักชัดเจนเช่นกันว่า ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน ทักษะการเคลื่อนไหวแบบนี้ไม่สามารถใช้ได้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานได้เวลาที่การประลองครั้งนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 131 อ่อนหัด!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 131 อ่อนหัด!

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้