ภายในโรงเตี้ยมแห่งนึงชายหนุ่มมาถึงยังที่พักที่ดูโอ่อ่า ด้านในถูกตบแต่งด้วยสิ่งของที่งดงามพร้อมกับมีผู้คนมากมายที่เดินกันควั่กไขว้ ขณะนั่นเขาก็เดินไปยังจุดที่ดูเหมือนว่าจะเป็ที่จัดการสิ่งต่างๆ
"มีที่พักว่างไหม..?"
ชายวัยกลางคนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับแผ่นกระดาษในมือเมื่อเห็นว่ามีลูกค้ามาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพลางถูมือไปมา
"มีขอรับนายน้อย สำหรับโรงเตี้ยมหน้าหยกของเรานั่นเรียกได้ว่ามีบริการที่ดีและสะดวกสบายที่สุดภายในเมืองเหรินซานแห่งนี้เลยก็ว่าได้ ค่าห้องอาจจะแพงกว่าที่อื่นแต่ทว่าไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน"
เขายกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วพร้อมกับยิ้มแย้มออกมาด้วยท่่าทางที่ดูตลก
หลินตงเมื่อเห็นก็ระบายยิ้มขึ้นจากนั่นก็ว่างเหรียญทองหนึ่งเหรียญลงไปยังโต๊ะเบื้องหน้า เถ้าแก่โรงเตี้ยมเมื่อเห็นก็ต้องตาลุกวาว
"แค่นี้ก็น่าจะพอ ข้าจะรอเวลาวันที่สำนักจิติญญาเปิดรับสมัครขึ้นน่ะ"
ชายวัยกลางคนพยักหน้้ารับรัวๆพร้อมกับรีบเก็บเหรียญเข้ามาอย่างรวดเร็ว ห้องนึงต่อวันสำหรับโรงเตี้ยมของมันนั่นจะอยู่ที่สิบเหรียญเงินเท่านั่นแต่ทว่านายน้อยคนนี้ใจปล้ำนัก เขาไม่ได้สนใจถึงราคาเลยแม้แต่นิดแถมเขายังบอกอีกว่าจะอยู่ถึงแค่วันที่เปิดรับการทดสอบเท่านั่น
"เข้าใจแล้วขอรับ เชิญท่านที่้าสุดห้องริมสุดได้เลย พอดียังมีว่างอยู่หนึ่งห้องพอดี อ่อ ท่านจะรับอาหารรึไม่ขอรับ ทางเราจะยกไปบริการถึงภายในห้องเลย"
หลินตงรับกุญแจเปิดประตูห้องจากมือของชายวัยกลางคนมาอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับพยักหน้ารับ ในเมื่อมีบริการอาหารจากที่แห่งนี้แล้วเขาก็ไม่ต้องจะไปไหนอีก จากที่ทราบข่าวมาอีกประมาณห้าวันสำนักิญญาก็จะเปิดรับสมัครศิษย์รอบใหม่แล้ว ต้องบอกก่อนว่าเขาที่มาเวลานี้ถือว่าโชคดีเป็อย่างมาก ผู้ฝึกยุทธจากรอบๆอาณาเขตก็ยังต้องเดินทางมายังเมืองนี้และหาที่พักล่วงหน้าอยู่หลายเดือนเลยทีเดียว
ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเดินขึ้นบันไดของโรงเตี้ยมอยู่นั่น ชายวัยกลางคนที่เขาคุ้นเคยก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่วางกล้าม มันใช้แขนที่ใหญ่โตทุบลงไปยังโต๊ะที่ให้บริการอย่างรุนแรงจนทำให้มันแตกหัก เถ้าแก่โรงเตี้ยมเมื่อเห็นว่าใครมาก็หน้าซีดเผือกนิดๆ เขารีบเข้าไปบริการอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยเสียงที่สั่นเทาออกมา
"นายท่าน วันนี้ห้องพักเต็มหมดแล้ว"
หลินตงที่เห็นก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ ไอ้เ้านี้เหมือนจะดวงสมพงค์กับเขานะ เจอกันที่หน้าประตูไม่พอแล้วยังต้องมาเจอมันโอ้อวดยังที่แห่งนี้อีก ไม่มีใครทำอะไรมันเลยรึไงกัน
เสียงของมันก็ตวาดออกมาอย่างหัวเสีย ขวานั์พิฆาตเมื่อเห็นว่าไม่มีห้องว่างแล้วก็ระบายอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรงแต่เมื่อเถ้าแก่โรงเตี้ยมบอกว่าห้องสุดท้ายนั่นมีนายน้อยคนนึงเป็ผู้รับมันไว้ก็รีบหันขวับมามองอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าที่ดุดันมองทางหลินตงที่กำลังจะขึ้นบันไดไปยังชั้นสองและเห็นพวงกุญแจที่อยู่ตรงนิ้วมือเขา
"ไอ้หนู ส่งกุญแจห้องพักที่ว่างมาซะ มิเช่นนั่นข้าจะจัดการกับเ้า..!!"
แต่เมื่อมันสังเกตได้ว่าเคยเจอกับหลินตงที่ไหนมาก่อนก็ครุ่นคิดอยู่นิดๆ ภาพความทรงจำของเด็กน้อยที่ยืนขวางมันอยู่หน้าประตูก็ปรากฏขึ้นภายในหัว
"เอ๊ะ! เดียวก่อน? เ้ามันเด็กน้อยหน้าประตูเมืองนี่ ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าเป็อย่างนี้ค่อยว่านอนสอนง่ายหน่อย ส่งมันมา"
มันรีบย่ำเท้าของตนไปยังชายหนุ่มอย่างหนักหน่วงราวกับว่าจะทำให้หวาดกลัว ฝูงชนภายในโรงเตี้ยมได้แต่ส่ายหัวออกมา พ่อหนุ่มคนนั่นซวยชะมัด ถูกไอ้เ้าขวานพิฆาตเพ่งเล็งซะได้
หลินตงถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาค่อยๆหันหลังก้าวลงบันไดลงมาจนกระทั่งหยุดยืนต่อหน้ามัน นัตน์ตาสีแดงเพลิงเริ่มเปล่งประกายขึ้นอย่างช้าๆ ท่าทางที่เยียบเย็นของชายหนุ่มเริ่มทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ
"ข้าอุตส่าห์ปล่อยให้เ้าโอ้อวดที่หน้าประตูเมืองแล้วน่ะแต่เ้ายังมาหาเื่ข้ารอบสองอีก ความอดทนของคนเรามันก็มีจำกัดเช่นกันนะ"
เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดอยู่นิดๆ ภายในใจทำได้เพียงคิดว่าวันนี้มันอะไรกันวะเนี่ย ผู้ฝึกยุทธมันชอบข่มเหงรักแกคนอื่นตลอดเลย ให้ตายสิ
"ฮึ่ม คำพูดท่าทางถือดีเช่นนี้อยากจะถูกข้าสังหารรึยังไง"
ชายวัยกลางคนก้มลงมองไปยังชายหนุ่มพลางปลดปล่อยพลังออกมา คลื่นพลังยุทธเริ่มปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างและบนฝ่ามือที่ใหญ่โตของมันก็ปรากฏขวานั์ขนาดสองเมตรสีดำขึ้น คลื่นพลังยุทธสีดำมืดที่ปล่อยออกมาจากตัวขวานถึงกับมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันส่งกลิ่นอายอันตรายออกมาให้กับผู้คนที่เห็นมัน
ภายในโรงเตี้ยมทุกคนเมื่อเห็นว่ามันปลดปล่อยจิติญญายุทธออกมาก็รีบหนีห่าง นี้คือจิติญญายุทธระดับกลาง ขวานดำพิฆาต มันสามารถสับทุกสิ่งให้ขาดสบั้นได้เชียวนะ
"ตาย..!!"
สิ้นคำพูดของขวานั์ มันง้างขวานที่ใหญ่โตไปข้างหลังและฟาดมันลงมาเบื้้องหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงกระทบของอากาศทำให้ทุกคนต้องหน้าเปลี่ยนสี เ้าหนุ่มนั่นตายแน่
หลินตงเมื่อเห็นว่ามันเอาจริงที่จะสังหารเขาแล้วก็ช่วยไม่ได้ พริบตานั่นร่างกายของเขาก็หายวับไปในทันทีจนทำให้ขวานสีดำทมิฬพลาดเป้าและกระแทกลงไปยังพื้นของโรงเตี้ยมอย่างรุนแรง
"ปังงงง"
ฝุ่งควันถึงกับฟุ้งกระจายพร้อมกับเศษซากที่แตกหักกว่าหลายเมตรแต่ทว่าขวานั์พิฆาตตอนนี้เริ่มตื่นตระหนัก นัตน์ตาของมันที่เห็นว่าขวานกำลังสับลงไปยังร่างกายเล็กๆนั่นอยู่ดีๆชายหนุ่มเบื้องหน้าก็หายวับไป มันรีบจ้องมองไปยังรอบๆแต่ก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่ก็ยิ่งทำให้มันดวงตาเบิกกว้างขึ้น
และทันใดนั่นร่างเงาของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นที่เื้ัของมัน หลินตงพูดขึ้นพร้อมกับวาดฝ่ามือไปััที่หลังของมันอย่างช้าๆ พลังยุทธภายในร่างเริ่มปลดปล่อยออกมาอย่างถึงขีดสุด
"ทีหลังจงจำไว้ว่าถ้าลงมือแล้วก็ต้องเตรียมใจที่ถูกฆ่าด้วย เพราะว่านี้คือกฏของธรรมชาติ..!!"
"วิชาัเซียน คลื่นับดขยี้..!!"
คลื่นัสีแดงชาดที่ราวกับเปลวเพลิงของัะเิเข้าใส่ที่กลางหลังมันเข้าอย่างจัง
"เปรี๊ยง"
เสียงคลื่นพลังที่ดังสนั่นทำให้ทุกคนแทบจะทุกคนต้องสั่นสะท้าน ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างอย่างใพร้อมกับกระเด็นไปไกลหลายเมตร ร่างที่ใหญ่โตกระแทกเข้ากับกำแพงของโรงเตี้ยมจนพังแตกหัก มันตอนนี้้ทำได้เพียงมองไปยังเพดานที่อยู่บนหัว ร่างกายของมันนอนอยู่ท่ามกลางเศษซากที่พังทลายแถมตอนนี้ก็ขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิด มันเกิดอะไรขึ้น
"อ่อก จ.จ.เ้า..!!"
ชายวัยกลางคนกระอักเืออกมาอย่างหนักพยายามเงยหัวของตนมองไปยังชายหนุ่ม ท่าทางของมันตอนนี้ดูหวาดกลัวเป็อย่างมาก ใครจะไปคิดว่าผู้มีพลังจิตยุทธปรับแต่งขั้นเจ็ดจะสังหารมันลงได้เช่นนี้ เพียงชั่วครู่นึงร่างกายที่ใหญ่โตก็แน่นิ่งไป เืสีแดงสดไหลรินออกมาจากด้านหลังของมันจนทำให้รอบบริเวณเต็มไปด้วยแอ่งเื ถ้าพลิกตัวของมันขึ้นมาละก็จะทำให้เห็นถึงาแที่ราวกับหลุมลึกเลยทีเดียวและไม่มีใครที่ทนอาการาเ็ระดับนี้ไหวอย่างแน่นอน
หลินตงมองมันอย่างเยียบเย็นพร้อมกับปัดฝุ่นบนชุดคลุมของเขาไปมา การฆ่าคร้ังที่สองสำหรับเขานี้ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่นิด
"อยู่ดีๆไม่ว่าดีหาเื่ตายซะได้"
เสียงของชายหนุ่มทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในโรงเตี้ยมต้องสะดุ้ง เหตุการณ์ที่พวกเขาเห็นมันน่าเหลือเชื่อมาก เ้านั่นคือขวานั์พิฆาตที่มีพลังระดับสูงเชียวน่ะแต่ทว่าแค่ถูกฝ่ามือเดียวของชายหนุ่มสังหารเอาซะได้และที่สำคัญเลยก็คือชายหนุ่มมีพลังน้อยกว่าแถมยังไม่ได้ปลดปล่อยจิตยุทธของตนเองออกมาเลยด้วยซ้ำ สัตว์ประหลาดชัดๆ