อสูรล้างสวรรค์

 ท่านเจ้านิกาย ช่วยด้วย!”

        ท่านแม่ทัพหนานเจียง! พวกเราบริสุทธิ์! เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่า แม่นางหรงหรงอยู่ในนิกายพฤกษา ! ข้าขอร้อง ท่านช่วยขอร้อง ปรมาจารย์เย่ให้หน่อย

          ผู้เฒ่าหยานเซียง ! ผู้เฒ่าเย่ซิง! มันไม่ยุติธรรมสำหรับพวกเรา! เราไม่รู้ด้วยซ้ำ!”

              ศิษย์ของนิกายพฤกษาที่หวาดกลัวคุกเข่าลงและขอร้อง 

            โจวเย่ที่อยู่ในสภาพที่บ้าคลั่งตอนนี้ ไม่ได้ยินอะไรเลย พวกเขาสามารถฝากความหวังไว้กับหนานเจียง หยานเซียง และเย่ซิงได้เท่านั้น

             อย่างไรก็ตาม หนานเจียงไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาไม่กล้าที่จะต่อต้านโจวเย่ในเวลานี้

          โจวเย่ที่อยู่ในสภาพโกรธเกรี้ยว ใครจะกล้ายั่วยุ?

             ดูเหมือนว่า จะไม่มีใครสนใจเสียงร้องของเหล่าศิษย์ที่ขอความช่วยเหลือ 

              การสังหารหมู่ยังคงเกิดขึ้น โจวเย่แทงหอกอย่างเมามัน โจวเย่สังหารศิษย์ไปแล้วประมาณหนึ่งร้อยคน กลิ่นเลือดอันรุนแรงก็อบอวลไปทั่วทั้งนิกาย

             ศิษย์ทุกคนที่กำลังหนีไปนั้นถูกโจวเย่สังหารทั้งหมด 

             เมื่อเวลาผ่านไป ศิษย์ทั้งหมดของนิกายพฤกษา ถูกโจวเย่สังหารอย่างไร้ความปราณี และศพก็กองรวมกันเหมือนภูเขาและกระจายไปทั่วนิกาย ฉากนี้น่าสยดสยองเป็นอย่างมาก

               เหล่าผู้อาวุโสของนิกายพฤกษาถูกฆ่าตายทีละคน และตอนนี้จ้านเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัส

              ในขณะนี้ ผู้คนหลายร้อยคนในนิกายพฤกษาเหลือเพียงจ้านเฟิงเท่านั้น และคนอื่นๆ ทั้งหมดถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม!

               จ้านเฟิงที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส จ้องมองไปที่โจวเย่อย่างโกรธแค้น เขารู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว

               ไม่มียาที่รักษาความเสียใจในโลกนี้ เมื่อทำผิดพลาดจะต้องจ่ายด้วยราคา

              หนานเจียงไม่ได้สังหารจ้านเฟิง แต่ทิ้งเขาไว้ให้โจวเย่จัดการด้วยตัวเอง

              ซู่กั๋วกง ชีวิตและความตายของจ้านเฟิง นั้นขึ้นอยู่กับท่าน หนานเจียงมองไปที่โจวเย่แล้วพูด

               แม้ว่าศิษย์ของนิกายพฤกษาทั้งหมดจะถูกสังหาร แต่ความโกรธของโจวเย่ ก็ยังไม่สามารถสงบลงได้ และดวงตาของเขายังคงเป็นสีแดงเลือด

                  จ้านเฟิง จ้องมองไปที่โจวเย่อย่างอาฆาต แม้ว่าเขาจะรู้ว่าไม่มีทางรอดในวันนี้ แต่ความตั้งใจที่จะฆ่าโจวเย่ก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

                   ข้าไม่เคยคาดคิดว่านิกายพฤกษาของข้าจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของเจ้า ! จ้านเฟิงตะโกนเขากัดฟันด้วยความโกรธ และจ้องมองไปที่โจวเย่ 

           โจวเย่ไม่พูดอะไรสักคำ เขาเดินไปข้างหน้าจ้านเฟิง และหอกก็แทงออกไปโดยไม่ลังเล แทงไปยังลำคอของจ้านเฟิงโดยตรง!

โจวเย่ดูโหดเหี้ยม และ เด็ดเดี่ยวมาก!

              หนานเจียงและหยานเซียง ตกใจกลัวการสังหารที่โหดเหี้ยมของโจวเย่ 

              สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวมากยิ่งกว่าก็คือโจวเย่ ยังเด็กมาก ยังไม่ถึงสิบเจ็ดด้วยซ้ำ ! แต่กลับมีความโหดเหี้ยมเช่นนี้ 

              หากปล่อยให้โจวเย่ฝึกฝนต่อไปอีกสองสามปี พวกเขาไม่อยากจะคิดลยว่าโจวเย่จะน่ากลัวขนาดไหน โจวเย่จะเป็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวอย่างแน่นอน

              หรงหรง! ข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว เจ้าพักผ่อนให้สบายเถอะ!” โจวเย่หลับตาลงช้าๆ 

               ใบหน้าของเถียนซีเว่ยซีดเซียวและเธอกอดร่างของ หรงหรงไว้ ด้วยความสลดใจ

               โจวเย่มองไปที่เถียนซีเว่ย เขาส่ายหัวด้วยความเศร้าใจและพูดว่า ซีเว่ย เราพาหลงหลงกลับกันเถอะ !

               เถียนซีเว่ย หันมามองโจวเย่ เธอปาดน้ำตาเมื่อเธอเห็นใบหน้าโจวเย่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอก็กล่าวว่า พี่เย่ ท่านไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง สิ่งนี้ข้าผิดเอง ถ้าข้าไม่พาพี่หรงหรงออกมาพี่หรงหรงคงไม่ตาย   

              โจวเย่ส่ายหน้าด้วยความเศร้าใจ และกล่าวว่า มันผิดที่ข้า ! ที่ข้าไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องคนของข้าได้ ! ในขณะนี้สายตาของโจวเย่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้น 

              พี่เย่ งั้นพวกเราก็พาพี่หรงหรงกลับกันเถอะ ! เถียนซีเว่ยกล่าวด้วยความเศร้า 

              โจวเย่พยักหน้าให้เถียนซีเว่ย และเขาหันหน้าไปทาง หยานเซียง หนานเจียง และคนอื่นๆ แล้วกล่าวว่า ขอบคุณความช่วยเหลือของทุกท่าน เพื่อเป็นการตอบแทนทุกท่าน พวกท่านสามารถเตรียมวัสดุมาให้ข้า เพื่อที่ข้าจะปรับแต่งอาวุธให้ได้ในอนาคต 

            ขอบคุณซู่กั๋วกง ! หยานเซียงและคนอื่น ๆ ตื่นเต้นมาก พวกเขาดีใจจนบรรยายออกมาไม่ถูก และหลายคนก็ขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า

             สำหรับการตัดสินใจช่วยเหลือโจวเย่ ในครั้งนี้พวกเขาได้ประโยชน์อย่างมหาศาล

              ไม่นานโจวเย่ เถียนซีเว่ย และคนอื่นๆก็ออกจากนิกายพฤกษา 

            เถียนซีเว่ยและโจวเย่ นำร่างของหรงหรงกลับไปยังตระกูล และจัดพิธีศพอย่างสมเกียรติ 

              สองวันต่อมา ข่าวการสังหารหมู่ของนิกายพฤกษาก็แพร่กระจายไปทั่วดินแดนทิศใต้อย่างรวดเร็ว และกองกำลังทั้งเล็กและใหญ่ ก็ถูกสั่นสะเทือนกับข่าวนี้

            นิกายพฤกษา ไม่ว่าจะอาจารย์หรือลูกศิษย์ ถูกฆ่าตายทั้งหมด! ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว 

               ไม่นานหลังจากข่าวเเพร่กระจายออกไป ผู้ฝึกยุทธ์ ทั่วทั้งดินแดนทิศใต้ต่างก็ไปหาคำตอบ

            เมื่อพวกเขาเห็นสภาพที่น่าอนาถและน่าสยดสยองของนิกายพฤกษา พวกเขาต่างหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว 

             อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวมากขึ้นก็คือปรมาจารย์เย่ผู้โด่งดัง ได้สังหารคนทั้งนิกายพฤกษา 

              ตามข่าว นิกายพฤกษาส่งคนไปไล่ล่าเพื่อสังหารปรมาจารย์เย่ หลังจากที่ปรมาจารย์เย่ทราบ คนในนิกายพฤกษาทั้งหมดก็ถูกปรมาจารย์เย่สังหาร .

               พูดได้เลยว่าโจวเย่ทำให้กองกำลังมากมายในดินแดนทิศใตัต้องตกใจ!

              ความแข็งแกร่งของนิกายพฤกษาไม่ได้อ่อนแอ นิกายพฤกษา มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับมหาคุรุยุทธ์มากมาย แต่พวกเขาก็ยังถูกปรมาจารย์เย่สังหาร!

             นอกเหนือจากโจวเย่ หนานเจียง หยานเซียงและคนของหอการค้าสีคราม ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในนิกายพฤกษา 

โดยปกติแล้ว โจวเย่จะไม่แพร่ข่าวนี้ 

             แต่คนที่แพร่ข่าวนี้ก็คือหยานเซียง เพื่อช่วยโจวเย่ขัดขวางจากการถูกตามล่า ดังนั้นเขาจึงคิดกลยุทธ์นี้ขึ้นมาเพื่อขัดขวางกองกำลังที่ตามล่าโจวเย่ในดินแดนทิศใต้ !

            ใครที่กล้าการรุกรานปรมาจารย์เย่ นิกายพฤกษาถือเป็นตัวอย่าง!

-

               ในห้องโถงอันงดงามของนิกายโลหิต ชิงฟางเหรินและผู้อาวุโสระดับสูงดูเคร่งขรึมมาก

          เป็นไปไม่ได้ที่ปรมาจารย์เย่ จะกวาดล้างนิกายพฤกษาด้วยตัวคนเดียว เด็กคนนั้นอยู่เพียงระดับที่หกของอาณาจักรคุรุยุทธ์ และจ้านเฟิงมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับที่สองของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ นอกจากนี้ ยังมีผู้อาวุโสมากมายในนิกายพฤกษา และเหล่าศิษย์อีกหลายร้อยคน เด็กคนนั้นทำไม่ได้อย่างแน่นอนเว้นแต่ว่าเขาจะมีผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งคอยช่วยเหลือ!” ชิงฟางเหริน กล่าวอย่างเคร่งขรึม

            ผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่คอยช่วยเหลือจะต้องเป็นคนในดินแดนทิศใต้ของเราเท่านั้น เขาคนนั้นเป็นใครกัน?” 

             ขณะมองดูผู้อาวุโสคนอื่นๆ ชิงฟางเหริน ก็ถามขึ้นว่า เจ้ารู้ไหมว่าข่าวมาจากไหน"

             ข้าไม่รู้ แต่มีคนจำนวนมากไปที่นิกายพฤกษา คนของนิกายพฤกษาตายทั้งหมดจริงๆ ไม่มีใครรอดชีวิต ศิษย์หลายร้อยคนเสียชีวิตอย่างอนาถ ทุกคนตายด้วยหอก ชายคนหนึ่งตอบด้วยความเคารพ