ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เจราจาซื้อขาย

           เมื่อลงจากรถม้าพวกเขาก็เชิญพ่อค้าที่เอามาส่งพวกเขามานั่งจิบชาพูดคุยยังหน้าเรือนที่มีแคร่ไม้ไผ่ให้นั่งพักกันก่อนส่วนลูกน้องของเขานั้นก็ให้ยกของลงไปพลาง โดยมีชิงเถาเป็นผู้ดูแลในการย้ายของลงของพวกนี้จะวางห่างออกไปจากตู้ของนาง เพื่อให้ง่ายกับการตรวจนับและแยกเจ้าของไว้อย่างชัดเจน ส่วนช่างนั้นจิ้นสิงสั่งการเพียงเล็กน้อยพวกเขาก็เข้าใจเตรียมตัวจะเริ่มงานกันทันที

“ไม่คิดว่าท่านจะหาตู้มาได้เร็วปานนี้”จิ้นสิงกับภรรยาเป็นผู้มานั่งคุยกับพ่อค้าวัยกลางคนผู้นี้ก่อน

“ข้าก็ต้องรีบหน่อยยิ่งเร็วยิ่งดี ต่อทั้งตัวข้าและพวกท่านมิใช่รึ”พ่อค้าผู้นั้นพูดพร้อมยิ้มหัวเราะเล็กน้อยในท้ายประโยค

“ก็ใช่อยู่แต่ข้าเพียงแปลกใจเท่านั้น” จิ้นสิงตอบออกมา จะไม่ให้เขาแปลกใจได้ยังไงตู้มากขนาดนี้เขาจะต้องไปซื้อมาทุกร้านในเมืองหลวงนี้เป็นแน่แล้วคาดจากสายตาแล้วมันเยอะกว่าที่เขาเคยจะสั่งกับพวกเขาเสียอีกนะ

“ขนมเจ้าค่ะ”ลี่ถิงถือจานขนมมาวางต้อนรับแขกก่อนจะเดินออกไปช่วยชิงเถาดูของที่มาส่ง

“เชิญนายท่านนั่งพักก่อนเจ้าค่ะเหนื่อยแย่ต้องรอพวกข้านาน” นางลี่จูเอ่ยออกไป

“ดีเช่นกัน” ผู้เป็นพ่อค้าตอบออกไปก่อนจะให้ความสนใจกับขนมและชา   ผ่านไปเป็นเค่อตู้ขนาดต่างๆ ก็ยกลงมาจนหมดแล้วชิงเถาจึงเดินเข้ามานั่งสมทบกับผู้ที่นั่งคุยกันบนแคร่

“เรียบร้อยเจ้าค่ะจำนวนที่แจ้งไว้กับที่นำมาตรงกัน” ชิงเถาเอ่ยออกมา หลังจากที่ดูคนงานยกของมาเสร็จและตรวจนับแล้ว

“เช่นนั้นก็ดีนายท่านตรวจสอบดูแล้วคิดราคาได้เลย” พ่อค้าบอกออกมา

“ชิงเถาว่ายังไง” จิ้นสิงกลับหันมาถามผู้เป็นบุตรสาวแทน

“ขอข้าคิดเพียงครู่เดียวเจ้าค่ะ”ชิงเถาวิ่งเข้าไปหยิบเครื่องเขียน แล้วกลับออกมาคิดคำนวณราคาที่นางจะได้รับ ชิงเถานั่งคำนวณโดยนางยังคำนวณแบบทดเลขในกระดาษซึ่งเลขนั้นนางก็ยังใช้เป็นเลขอารบิกอยู่เลยพ่อค้าได้แต่มองด้วยความงง ต่างกับครอบครัวนาง ที่ชิงเถาได้สอนให้ท่องเลขอารบิกมาบ้างแล้วพวกเขาจึงไม่ได้แปลกใจอะไรนัก (เพราะชิงเถาจะสอนพวกเขาบวกเลขทีละเยอะๆโดยใช้วิธีของนางที่ใช้ทั่วไปในต่างโลก จริงๆแล้วเนื่องจากนางใช้ลูกคิดไม่เป็นจึงต้องสอนคนอื่นแบบนี้) ซึ่งนางก็ยังใช้เกณฑ์จากขนาดตู้เป็นสามขนาดเหมือนเดิมถึงแม้ตู้ที่พ่อค้าท่านนี้หามาให้นางนั้นจะไม่ได้เท่ากันแต่นางก็คิดถัวเฉลี่ยรวมๆไป เมื่อชิงเถานางลองคำนวณทั้งแบบตามที่ตั้งราคากับพ่อค้าไว้ก่อนหน้า แล้วแบบที่ลดราคาให้ต่อชิ้นแล้วค่อยคำนวณรวมอีกทีซึ่งส่วนต่างกันตั้งสองพันตำลึงจนสุดท้ายนางจึงเลือกราคาที่นางกำหนดแล้วให้พ่อค้าท่านนี้ลองต่อดูอีกทีได้เท่าไหร่ค่อยตกลงกัน

“ข้าจะคิดตามที่เคยตกลงกับนายท่านไว้นะเจ้าคะราคาที่ 2227 32 ตำลึงตามขนาด แล้วก็ครึ่งหนึ่งที่เพิ่มแร่กรีดร้องคิดหลังละ 7ตำลึง” ชิงเถาพูดออกมาแล้วมองผู้ช่วยของพ่อค้าท่านนี้ที่กำลังจดบันทึกตามที่นางพูดอยู่นางจึงเอ่ยออกมาต่อ

“ตู้เล็กคิด 3,080ตู้กลาง 3,240 ตู้ใหญ่ 2,944 ตำลึง ส่วนที่เพิ่มแร่กรีดร้อง ขนาดเล็ก 4,060 ขนาดกลาง4,111 ขนาดใหญ่ 3,588 ตำลึงเจ้าค่ะรวมแล้วอยู่ที่ 21,026 ตำลึงนายท่านลองให้ผู้ช่วยคำนวณก่อนได้เจ้าค่ะ” ชิงเถาค่อยๆ แจกแจงออกมาให้ฟังได้ชัดๆทั้งให้คนจดนั้นก็จะได้จดบันทึกทัน เมื่อนางบอกออกมาครบแล้วฝั่งพ่อค้าก็ให้ผู้ช่วยลองคำนวณตามที่นางได้บอกมาอยู่ครู่ใหญ่จนได้ตัวเลขตามที่นางบอกก่อนหน้า

“ตรงกับที่คุณหนูแจ้งขอรับ21,026ตำลึง” ผู้ช่วยบอกผู้เป็นนายออกมา

“เป็นเช่นนั้นดีจริงๆ คุณหนูมีความสามารถนักในการคิดคำนวณ” พ่อค้าเอ่ยชื่นชมชิงเถาออกมาเพราะมีสตรีไม่มากนักที่จะได้ศึกษาแล้วได้รับการฝึกคำนวณในตัวเลขมากๆ แบบนี้ ก่อนเขาจะหยุดคิดเพียงครู่แล้วเอ่ยต่อออกมา

“พวกท่านพอจะลดให้ข้าได้เท่าไหร่ขอรับ”พ่อค้าถามออกมา

“ท่านลองต่อรองออกมาดูก่อนถ้าไม่มากไปพวกถ้าก็ให้ได้” จิ้นสิงบอกออกไป พ่อค้ากับจิ้นสิงก็เจรจาต่อรองราคากันเพียงครู่จึงได้ที่ 20,200 ตำลึง ซึ่งชิงเถาพอใจอย่างมากเนื่องจากนางตั้งไว้ที่อย่างน้อยคือต้องได้สองหมื่นตำลึงนั่นเอง

“ถ้าอย่างนั้นขอบคุณพวกท่านมากถ้าหากเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้คนไปแจ้งที่จวนแถว….ได้เลย” พ่อค้าวัยกลางคนเอ่ยกับพวกเขาที่มาส่งตนขึ้นรถม้าเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

“ได้ขอรับ”จิ้นสิงตอบกลับไปยิ้มๆ

           เมื่อรถม้าสิบกว่าคันกับคนงานของเขากลับไปแล้วตอนนี้บ้านก็กลับมาโล่งหูโล่งตาขึ้นมากทีเดียวถ้าไม่นับคนงานที่กำลังสร้างห้องให้พวกเขาในพื้นที่ใกล้ๆ กับที่พวกตู้ที่กองกันอยู่

“แล้วเราจะทำอย่างไรกับเจ้าพวกนี้เถาเอ๋อร์”นางลี่จูถามออกมาเมื่อมองดูสิ่งที่กองอยู่ตรงหน้าแล้วนางหนักใจยิ่งกว่าตกใจกับจำนวนเงินที่พวกนางจะได้รับเสียอีก

“ก็สร้างให้มันเป็นตู้เก็บสมบัติยังไงล่ะเจ้าคะ”ชิงเถาตอบออกมาด้วยท่าทีสบาย ไม่สนหน้าตาที่หนักใจของผู้เป็นพ่อแม่เลย

“พ่อก็รู้ว่าเราต้องทำยังไงต่อแต่ลูกจะทำไหวหรือมากขนาดนี้ ต้องใช้เวลากี่วันกัน”จิ้นสิงถามลูกออกมาอย่างเป็นห่วง ถึงเขาไม่รู้ว่าชิงเถานางสร้างขึ้นมาได้อย่างไรแต่แค่เห็นนางเทแร่กรีดร้องลงไปบนตู้ทีละหลังก็ต้องใช้กำลังมากแล้ว

“เรื่องนั่นไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะปล่อยไว้ตรงนี้แหล่ะ อีกสองสามวันเราค่อยลงมือกันเจ้าค่ะ” ชิงเถาบอกทุกคนเพราะต้องเก็บไว้หลายๆวันให้สมกับเงินที่เขาจะจ่ายให้พวกนางหน่อย ก่อนจะเดินหนีไปในครัวถ้านางจะต้องสร้างตู้เก็บสมบัติเพิ่ม สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้ก็คือขนมชนิดใหม่เยอะๆอย่างไรล่ะ