หลี่อวี้เหยียน..หลี่อวี้เหยียน.. ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของหยิ่นเจียว ทำไมถึงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นเคยนักนะ
หลี่อวี้เหยียนรู้สึกกังวลมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นท่าทางสับสนงงงวยของลูกสาว นางเรื่มสงสัยว่าลูกสาวจะไข้ขึ้นสูงจนกลายเป็คนปัญญาอ่อนไปแล้วจริงๆ
“หงเซี่ย! ทำไมยังยืนเฉยอยู่ล่ะ ไปตามหมอมาดูคุณหนูสิ!"หลี่อวี้เหยียนหันมาดุสาวใช้
“เ้าค่ะ "นางถอยหลังออกไปจากห้อง หงเซี่ย หงเซี่ย! นี่ก็ดูคุ้นยิ่งนัก ในใจของหยิ่นเจียวมีบางอย่างวาบขึ้นมา ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตื่นตะหนก
“ข้าชื่อหยิ่นเจียวหรือ? " หยิ่นเจียวชี้ไปที่ตัวเองด้วยนิ้วที่สั่นเทา
“เด็กโง่! เ้าจะไม่ใช่หยิ่นเจียวได้ยังไงกันล่ะ?” ว่าแล้วนางก็เอื้อมมือไปอังหน้าผากของบุตรสาว สงสัยว่านางโดยผีร้ายเข้าสิงหรือไม่? นางควรจะเรียกนักพรตมาไล่ิญญาชั่วร้ายออกไปจากร่างของลูกสาว!!
โชคดีที่นางหายตัวร้อนแล้ว หลี่อวี้เหยียนถึงกับโล่งใจ
“ข้ามีพี่สาวชื่อหยิ่นหรูจูหรือไม่? " หยิ่นเจียวยังไม่หายคับข้องใจ นางจับมือของหลี่อวี้เหยียนเอาไว้ ถ้าหากเป็ตามปกติแล้วนางไม่กล้าััตัวใครอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ถือได้ว่าเป็สถานการณ์ที่ไม่ปกติอย่างยิ่ง…
“เจียวเจียว ..เ้าจำได้ใช่ไหมว่าเป็หรูจูที่ช่วยเ้าเอาไว้? นางเป็พี่สาวเ้าตอนนี้นางจำพี่สาวได้แล้ว..แม่โล่งใจเหลือเกิน!” หลี่อวี้เหยียนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาของนางที่ไหลออกมา
???? ข้าม??
ข้ามมาหรือ??
ข้ามมาเป็ตัวประกอบ เป็น้องสาวผู้ชั่วร้าย ที่แย่งชิงความโปรดปรานของนางเอกในนิยาย หญิงสาวที่เย่อหยิ่ง จองหองจนท้ายสุดตระกูลถึงกับล่มจม…นางต้องทุกข์ทรมานจากผลที่ได้ทำลงไป..พอคิดแล้วใบหน้าหยิ่นเจียวก็ซีดเผือด หญิงสาวเป็ลมหมดสติไปทันที
“เจียวเจียว!!” ผู้คนพากันตื่นตระหนกวุ่นวายขึ้นมา หัวของหยิ่นเจียวกระแทกกับหัวเตียงจนหน้าผากฟกช้ำ หลี่อวี้เหยียนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
“ฮูหยิน ๆ เ้าคะ "
ตอนนี้แม้แต่ฮูหยินจงหย่งโหวเองก็เป็ลมล้มพับไป โชคดีที่จางมามาบ่าวข้างกายของนางมีสติคอยสั่งการดูแลอย่างใกล้ชิด
หลังจากที่หยิ่นเจียวฟื้นได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ผู้คนต่างพากันแยกย้ายไปหมดแล้ว หยิ่นเจิ้งเป่ยสั่งไม่ให้ใครมารบกวนการพักผ่อนของนางอีก รวมไปถึงสาวใช้อีกหลายคน เรือนของนางจึงเงียบสงบดี มีเพียงหงเซี่ยคนเดียวเท่านั้นที่คอยเฝ้าดูแลนางอยู่
“คุณหนู ได้เวลาอาหารแล้วเ้าค่ะ " หงเซี่ยวางอาหารลงบนโต๊ะ หยิ่นเจียวยังคงมองออกไปที่หน้าต่างอย่างเหม่อลอย หงเซี่ยไม่พูดจานางวางชามแล้วถอยออกไปยืนเงียบๆ
ตอนนี้หยิ่นเจียวอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไป นางเข้ามาในนิยายที่ชื่อ “บุตรีภรรยาเอกผู้กลายเป็หงส์ "
นางเอกในเื่นี้คือหยิ่นหรูจูสาวน้อยผู้มีตัวประกอบมากมายเป็ตัวอิจฉาอยู่เื้ั รวมถึงหยิ่นเจียวที่เป็ตัวร้ายในเื่ นางคอยปล้นชิงความโปรดปราน ความรักจากบิดามารดา เสื้อผ้า เครื่องประดับ ไม่ละเว้นแม้กระทั่งผู้ชายของนางเอก
นางเอกเป็คนฉลาดเพียงแต่มีวัยเยาว์ที่น่าเวทนา แม้จะเป็เป็บุตรีของภรรยาเอกแต่ก็มีชะตากรรมที่น่าสงสารั้แ่แรกคลอดออกมาทีเดียว
ตอนที่นางจงหย่งโหว คือหลี่อวี้เหยียนตั้งท้องหยิ่นหรูจูและหยิ่นเจียวนั้น ท่านอ๋องเป่ยซวนผู้เป็พี่ชายของฮ่องเต้กำลังวางแผนก่อฏ แต่ด้วยความช่วยเหลือของท่านแม่ทัพเจิ้นหยวนและกองหนุน ในที่สุดก็ทำลายแผนการฏ นั้นลงได้ แต่กลับล้มเหลวในการจับกุมอ๋องเป่ยซวน
อ๋องเป่ยซวนอาศัยความวุ่นวายหลบหนีแต่ในระหว่างการไล่ล่านั้นได้เล็ดลอดเข้าไปถึงวังหลังได้ ในตอนนั้นเองพระสนมอันฉู่อวี้และฮูหยินจงหย่งโหวก็กำลังปวดท้องจะคลอดบุตรอยู่ทั้งคู่เช่นกัน เป็เพราะฮูหยินจงหย่งโหวมีสายสัมพันธ์ที่ดีกับไทเฮา นางจึงได้รับเชิญเข้ามาอยู่ในวังยามที่ใกล้คลอดเพื่อให้หมอหลวงที่มีความชำนาญได้ดูแลอย่างสะดวกและใกล้ชิด ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้น
ตอนที่พระโอรสได้ถือกำเนิดออกมา เป็ยามที่ท่านอ๋องเป่ยซวนและกลุ่มฏถูกไล่ล่ามาจนถึงในวังหลังแล้ว พระสนมอันฉู่อวี้ที่ตกเืหลังคลอดไม่สามารถจะเคลื่อนย้ายนางได้ บังเอิญเหลือเกินที่มีเสียงร้องของทารกดังออกมาจากห้องข้างเคียง นั่นคือลูกสาวของนางจงหย่งโหวนั่นเอง ท้ายสุดแล้วเพื่อรักษาชีวิตของพระโอรสเอาไว้ พวกเขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนเด็กน้อยทันที อ๋องเป่ยซวนไม่มีทางเลือกจึงได้คว้าตัวเด็กน้อยที่ห่อตัวด้วยผ้าสีเหลืองไว้เป็ตัวประกันแล้วหลบหนีไป
นางกำนัลและขันทีรวมถึงหมอหลวงได้แต่ยืนตัวสั่น ขวัญหาย พวกเขาพาองค์ชายหกกลับมาหลังจากกลุ่มฏจากไปแล้ว
นางจงหย่งโหวที่อยู่ในห้องข้างตอนนั้นกลับปวดท้องขึ้นมาอีกระลอกหนึ่งถึงกลับร่ำไห้ออกมาด้วยความเ็ป
“นางกำลังจะคลอดเด็กอีกคนแล้ว! มีเด็กอีกคน!”
เนื่องจากหยิ่นเจียวอยู่ในท้องของมารดานานเกินไป ใบหน้านางจึงแทบจะเป็สีเขียว เพราะขาดอากาศ เด็กหญิงจึงอ่อนแอมาั้แ่เด็ก ด้วยเหตุนี้มารดาจึงรักนางมาก นางเสียลูกสาวคนโตไปลูกสาวคนเลฌกเกิดมาก็ไม่สมบูรณ์ ดังนั้นนางจึงรักและตามในลูกสาวคนเล็กจนทำให้นางเติบโตขึ้นเป็หญิงนิสัยเสีย
ในตอนนั้นโชคดีเหลือเกินที่มีสายลับแฝลเข้าไปอยู่กับกองกำลงกบฎของท่านอ๋องเป่ยซวน เขาได้ขโมยเด็กไปซ่อนไว้ที่บ้านไร่ในชนบทแห่งหนึ่งแต่ตอมาถูกจับได้ เขาถูกรัดคอจนตายก็ไม่ยอมบอกวาเอาเด็กไปไว้ที่ไหน ลูกสาวคนโตของนางจึงเติบโตมาแบบนั้น พวกเขาหานางไม่พบเลยจนกระทั่งแปดปีต่อมา เป็เพราะนางมีหน้าตาคล้ายกับน้องสาวอีกทั้งดวงตาหงส์เหมือนฮูหยินจวนจงหย่งโหว หลังจากสืบไปมาอยู่นาน จึงได้พิสูนืว่านางคือลูกสาวที่หายไปของจวนจงหย่งโหวนั้นเอง หยิ่นหรูจูคิดว่าบิดามารดาจะรักใครในตัวนางเมื่อนางกลับมายังจวน แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่าน้องสาวของนางกลับเห็นนางเป็หนามทิ่มแทงลูกตาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หยิ่นเจียวไม่อยากให้นางกลับมาเลย !! มีเพียงพี่ชายคนโตเท่านั้นที่ดีกับนางต้อรับนางกลับสู่ครอบครัวอย่างอบอุ่น ต่อมาความปรารถนาอยากได้ความอบอุ่นจากบิดามารดาก็น้อยลงๆทุกๆวัน จนเหลือไว้แต่ความเ็า
จุกหักเหของเื่คือวันที่หยิ่นเจียวตกน้ำนั่นเอง ตอนนั้นท่านหญิงได้ผลักนางลงสระบัว ตามโครงเนื่องเดิมคือเมื่อหยิ่นเจียวฟื้นขึ้นมา นางใส่ร้ายว่าหยื่นหนชรูจูเป็คนผลักนางตกน้ำ ส่วนที่ว่านางะโลงไปช่วยเพราะกลัวว่าน้องสาวนางจะตายนั่นเอง
หลี่อี้เหยียนผู้เป็มารดาเชื่อในคำพูดโกหกของลูกสาวคนเล็ก นางคิดว่าตนเองเองเลี้ยงหมาป่าตาขาวเนรคุณเอาไว้ นางจึงยิ่งเกลียดชังหยิ่นหรูจูเพิ่มมากขึ้นไปอีก ด้วยเหตุนี้ หยิ่นหรูจูผู้เป็นางเอกของนิยายเื่นี้จึงผิดหวังกับคนในครอบครัว นางจึงไม่คิดจะอยากได้ความรักจากบิดามารดาอีกต่อไปภายหลังหยิ่นอวี้เฉิงผู้เป็พี่ชายได้ตายลงเพราะเป็ความผิดของหยิ่นเจียว แต่พวกเขาก็ยังปกป้องหยิ่นเจียวต่อไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เมื่อจวนจงหย่งโหวถูกใส่ร้าย นางจึงนิ่งดูดายไม่ขออภัยโทษให้ ได้แต่ดูบิดามารดาโดนเนรเทศไปชายแดนอย่างเฉยชา ไม่ไยดี
ในตอนจบของนิยายนั้นชีวิตของหยิ่นหรูจูก็เต็มไปด้วยความสุข นางเข้าพิธีแต่งงานกับองค์ชายหก เขาขึ้นครองราษฎร์เป็ฮองเต้แต่งตั้งนางเป็ฮองเฮา นางช่วยเขาดูแลปกครองบ้านเมืองต่อไปอย่างสงบสุข....