ตะวันรอนตามรัก

นายแสงถาม

“ยังเลยครับน้าแสง กำลังจะมาตามไอ้นง แม่ครัวที่บ้านตั้งโต๊ะเสร็จแล้วไปไอ้นง ไปกินข้าว”

ตะวันชวนเพื่อนทำให้ทะนงต้องเดินตามมาอย่างไม่เต็มใจ

“ไอ้ตะวัน ฉันกำลังจะกินข้าวที่บ้านน้าแสงอยู่แล้วเชียวแกไม่น่าชวนฉันกลับเลย ลลินกำลังทำกับข้าวอยู่”

ทะนงพูดอย่างอารมณ์เสียตะวันไม่กล่าวอะไร เดินนำหน้าห่างไปเลย ทะนงต้องวิ่งตาม

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

เกือบสี่โมงเช้าของอีกสองวันต่อมาคณะของนายพลสุรินทร์ก็เดินทางมาถึงบ้านสวนซึ่งรวมถึงครอบครัวของทะนงและเพื่อนๆอีกกลุ่มใหญ่ของตะวันด้วยและพอลงจากรถได้นภาก็รีบวิ่งไปหาตะวันทันทีแต่ตะวันก็เดินเลี่ยงออกไปคุยกับเพื่อนคนอื่นๆเสียเป็๲ส่วนใหญ่

ส่วนดวงดาวนั้นก็รีบไปหาลลินที่บ้านหลังเล็กซึ่งนายแสงกับนางลีได้ออกมาช่วยพวกเ๯้านายยกของคงมีลลินคนเดียวที่ไม่ได้มา

เมื่อถึงเวลาเย็นสนามหน้าบ้านก็ถูกเนรมิตให้เป็๲สถานที่จัดเลี้ยงที่มีบรรยากาศคึกคักสนุกสนานตะวันอยู่ในชุดนักเรียนนายร้อยเต็มยศ เขาภาคภูมิใจมากที่ได้อยู่ในชุดนี้

“คุณพ่อครับนี้น้าแสง เป็๞คนสวนของคุณอาสุรินทร์ ลูกสาวของแกเรียนเก่งมากเลยครับสอบชิงทุนเรียนฟรีได้ด้วย”

ทะนงพานายแสงมาแนะนำให้รู้จักกับบิดาของตนซึ่งนายแสงก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“อ๋อ นี่นะหรือ เออๆ หวัดดีนายแสง”

นายทำนุทักทาย

“โถ ก็แค่ทุนเด็กนักเรียนยากจน จะเก่งแค่ไหนเชียว”

นภาจีบปากพูดออกมาดังๆให้ลลินที่ทำงานอยู่ใกล้ๆนั้นได้ยิน

“เก่งมากนะนภา เก่งกว่าเราอีก”

ดวงดาวช่วยเสริมมาอีกคน

“แต่ก็คงไม่เก่งเท่าตาตะวันหรอก ดูซิอายุแค่นี้จะได้เป็๞นายร้อยแล้วใช่ไหมคะคุณแวววรรณ”

นางมณีแม่ของทะนงกล่าวอย่างเอาใจคุณหญิงแวววรรณเพราะหวังจะได้ตะวันมาเป็๲ลูกเขยนั้นเอง

ฝ่ายตะวันนั้นก็กำลังสนุกสนานอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆซึ่งมีทั้งพากันเต้นรำและสลับกันขึ้นไปร้องเพลงบนเวที

“พี่ตะวันขา ไปเต้นรำกับนภาหน่อยสิค่ะ”

นภาเข้าไปออดอ้อนเขาที่ยืนดูเพื่อนๆอยู่

“ไม่ครับ ผมเต้นไม่เป็๲”

“มา เดียวนภาจะสอนให้”

นภาดึงมือเขาพาไปที่บริเวณเต้นรำและหายเข้าไปในกลุ่มของเพื่อนๆครู่เดียวตะวันก็ออกมา

“ไหนน้องล่ะ หลานตะวัน”

นางมณีเห็นเข้าก็รีบถาม

“สนุกอยู่โน้นแล้วครับ”

ตะวันหันกลับไปทางกลุ่มเพื่อนๆพร้อมกับชี้บอกขณะที่พูดนั้นขาของเขาก็ก้าวเดินไปด้วยทำให้ไปชนเข้ากับลลินที่กำลังถือจานอาหารเตรียมเสริฟอยู่ทำให้ทั้งสองล้มลงทันที

“ว้าย”

เสียงนางมณีร้องอย่าง๻๠ใ๽ทำให้ทุกคนหันไปมอง

“เป็๞ไงบ้างตะวัน”

นางแวววรรณรีบถามอย่างห่วงใยบุตรชาย

“ไม่เป็๞ไรครับคุณแม่”

ตะวันบอก

“เดินยังไงกันลลิน ดูสิเสื้อผ้าของลูกชายฉันเปรอะเปื้อนหมดเลยซุ่มซ่ามจริงเด็กคนนี้”

นางแวววรรณต่อว่าเด็กสาว

“ลลินขอโทษค่ะ”

ลลินยกมือไหว้นางแวววรรณพอดีกับที่นภาเดินออกมา ซึ่งพอเห็นเหตุการณ์ก็รีบต่อว่าลลินทันที

“นี่หรือคนฉลาด โง่นะสิไม่ว่า คนทั้งคนมองไม่เห็นหรือไงถึงชนเข้ามาได้ไปๆจะไปไหนก็รีบไปซะ”

ตะวันไม่ทันได้อธิบายอะไรลลินก็รีบเดินหนีไปเสียก่อน เขาจึงปล่อยเลยตามเลย ตะวันรู้ว่าตัวเองเป็๲ฝ่ายผิด เขาได้แต่นึกว่าเอาไว้ค่อยขอโทษลลินในวันหลัง