Decoy Protagonist

ตอนที่สามสิบเก้า Mad Man

ผมอยากจะกุมขมับอย่างมาก

ที่ผมพยายามมาในโลกที่ไม่ค่อยมีมนุษย์ธรรมดาเท่าไรก็เพราะอยากจะหลีกเลี่ยงการพบปะผู้คนและหลีกเลี่ยงการพูดจาบ้าบอเหล่านี้กับผู้คน

ว่าไปแล้วคนที่มีพลังพิเศษทุกคนนั้นมีบางสิ่งที่จะทำให้จิตใจของพวกเขา“พัง”ไปในรูปแบบที่ต่างๆกัน

ส่วนผมน่าจะเป็นการที่ทำให้ผมยังชอบการแต่งตัวแบบนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาในชุดแบบนี้ทั้งที่ในโลกนี้มันเป็นโลกหลังหายนะก็ตาม

มันมีความหมายว่า

ผมอยากจะให้ทุกอย่างยังเป็นเรื่องธรรมดาของทุกวันที่ได้พบเจอ

และเรื่องธรรมดาที่ว่านั้น

ไม่ใช่เจอกับคนจรจัดที่แบกซากศพของลูกสาวของเขาที่แห้งกรังแล้วมาพูดจากับผมอย่างนี้

“คอยอีกนิดเดียวไม่เกินสองสัปดาห์ผมจะปราบซอมบี้หมดแล้วโลกนี้จะกลับมาเหมือนเดิม”

ต่อให้เป็นผมก็รู้ว่าคำพูดเช่นนั้นต่อบิดาที่แบกศพของลูกสาวตนเองไปมานั้นมันไม่ได้ผล

สิ่งที่เขาต้องการคือให้ลูกสาวเขายังมีชีวิตอยู่

การให้โลกธรรมดากลับมาแต่ลูกสาวของเขาจากไปนั้น

ไม่ต่างกันกับโลกที่ไม่ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ในดินแดนหลังหายนะนี้

ทุกคนต้องเจ็บปวดและแตกหักพังไปไม่กลับมาเหมือนเดิม

คือแหล่งจานเพาะของผู้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่ง

ยิ่งเกิดความบ้ามากขึ้น

พลังพิเศษของคนอาจจะตื่นขึ้นมาได้เช่นกัน

วอร์ลอร์ด

ผู้ครอบครองแหล่งชุมชนเขตปกครองตนเองต่างๆก็เกิดขึ้นมาเพราะเหตุนี้

ดังนั้นผมต้องชั่งน้ำหนักระหว่างการพูดจากับคนอื่นเขาดีดี

ทั้งที่ผมสามารถเอาร่างนี้ไปล่าซอมบี้เพิ่มได้เพราะผมไม่อยากจะสร้างศัตรูที่จะไล่ล่าผมในอนาคต

การทำใจฆ่าคนจริงๆผมก็ยังทำใจไม่ค่อยได้เหมือนกัน

ฆ่าซอมบี้ที่เรามั่นใจว่าไม่ค่อยมีอะไรอยู่ข้างในแล้วนอกจากความหิวโหยและการเข่นฆ่านั้นสบายใจมากกว่าการฆ่าคนธรรมดาผมถึงได้เลือกมิตินี้

“โกหก ลูกสาวผมยังแข็งแรงดีอยู่”

เขาส่ายปืนไปมา

ในโลกที่ปืนและกระสุนนั้นคือของหายาก

เขายังมีปืนอยู่ได้แสดงว่าน่าจะเป็นคนที่เก่งมากทีเดียว

“ลูกสาวของคุณชอบทานขนมอะไร?”

ผมกล่าวถามชายจรจัด