เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

    จางเฉินนั่งสมาธิอยู่ในน้ำพุเซียนระดับกลาง พร้อมกับถือหินวิญญาณไว้ทั้งสองข้างและกองไว้รอบๆตัว เขาต้องเพิ่มน้ำพุปราณในตันเถียนอีกจำนวนหนึ่งก่อนจะเริ่มรวมเป็นสายน้ำ

     ในการฝึกลมปราณนั้นแรกเริ่มคือฝึกร่างกายเก้าชั้นจากนั้นจึงก่อเกิดตันเถียนสร้างพายุปราณในตันเถียนเพื่อควบแน่นหยดน้ำเป็นบ่อน้ำปราณขั้นหลอมรวมลมปราณคือต้องรวมบ่อน้ำและพายุเพื่อให้เกิดน้ำพุปราณในขั่นนักรบนั้นจะต้องรวมน้ำพุเป็นสายน้ำ บางครั้งเรียกว่า ธาราระทมที่มีชื่อเช่นนี้เพราะความยากลำบากในการควบรวมและเพิ่มพลังปราณในธาราระทมนั้นยิ่งกว่าระดับก่อนหน้าหลายเท่าเมื่อถึงระดับราชานั้นคือต้องรวมธาราระทม เป็นทะเลระทม คือจากสายน้ำเป็นทะเลปราณในขั่นเซียนต้องเปลี่ยนปราณดั่งเดิมเป็นปราณเซียนส่วนระดับจักพรรดิ์นั้นคือการหลอมรวมวิญญาณ ร่างกายและปราณเพื่อเป็นอมตะ

      จางเฉินพยายามหลอมรวมเพื่อสร้างลำธารหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จเหมือนกับว่าน้ำพุปราณยังไม่เพียงพอจึงได้เพิ่มน้ำพุปราณอีกจำนวนหนึ่ง เมื่อคิดใคร่ครวนจากความรู้ที่ได้รับมาแล้ว คนทั่วไปนั้นต้องมีน้ำพุปราณอยู่แปดสิบเอ็ดซึ่งเป็นขั้นที่เก้าแล้วหลอมรวมเป็นธาราระทมเก้าเส้นแต่จางเฉินนั้นมีเส้นลมปราณสิบสองเส้นซึ่งมากกว่าคนอื่นถึงสามเส้นซึ่งหมายความว่าเขาต้องมีน้ำพุปราณร้อยแปดเพื่อสร้างสิบส้องเส้นแม้จะทำแค่ทีละเส้นแต่ก็ต้องสร้างสมดุลก่อนที่จะเริ่มหลอมรวม

     “มีคนมาแล้ว”โสมแดงเรียกจางเฉิน

    จางเฉินออกจากมิติแล้วให้สัตว์อสูรและเหล่าโสมเข้าสู่มิติตัวเขาเองมองไปบนท้องฟ้าแต่ไกลเห็นนกอินทรีย์เหล็กดำจำนวนสามตัวและมีนกที่เขาไม่คุ้นเคยอีกจำนวนหนึ่งไม่รู้ว่าเป็นสัตว์อสูรของใครจางเฉินใช้พลังวิญญาณสำรวจพื้นที่โดยรอบพบว่าทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วโสมแดงกำลังย้ายสมุนไพร และต้นไม้มาปลูกไว้ซึ่งก็ดูเหมือนใกล้เสร็จแล้วพื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นทุ่งหญ้าวิญญาณและสัตว์วิญญาณจำนวนมากจากมิติเพื่อไว้เป็นอาหาร

      ภูเขาทั้งสามนั้นแทบเรียกได้ว่าเรียบร้อยแล้ว มีกำแพงรั้วรอบขอบชิตมีหนึ่งเป็นทุ่งสมุนไพรและผลไม้ อีกหนึ่งเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์คนที่อยู่ที่นิกายนั้นจะสามารพัฒนาการฝึกอย่างรวดเร็ว

       “พวกข้ามาแล้วดูสิข้าพาใครมาด้วย” ฟู่เฉิง ชี้ไปที่ถังชิ่วอิงซึ่งจางเฉินไม่รู้ว่าฟู่เฉิงรู้เกี่ยวกับเรื่องเขากับถังชิ่วอิงได้อย่างไร

       “เจ้าพูดมาก” จางเฉินตบไหล่ฟู่เฉิงดังป๊าบ

       “ข้านำคนจากอาณาจักรเจี่ยซุนมาหนึ่งพันคนคนเหล่านี้ข้าขอมอบให้กับเจ้า นี่อาจารย์เล่าหู่ เล่าหง ทั้งสองเป็นฝาแฝด ราชาปราณเพื่อช่วยดูแลนิกายส่วนคนที่เหลือนั้นล้วนแต่เป็นช่างฝีมือ นักปรุงยาและนักหลอมกลั่น” องค์ชายถังเมิ้งแนะนำคนทั้งหมดหลังจากที่พาทุกคนลงจากหลังนกอินทรีย์แล้ว

        “ข้าจะช่วยดูแลเรื่องการจัดการนิกายในช่วงแรกขอฝากตัวด้วย” ถังชิ่วอิงกล่าวพร้อมทำหน้าเขินอาย

      “โอ้แล้วไม่ทราบองค์ชายจะอยู่ด้วยหรือไม่”

      “แน่นอนข้าก็อยากเห็นสิ่งที่เจ้ากำลังจะทำ เจ้าทำได้ดีมากตอนที่ช่วยเหลือข้าในดินแดนลับข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า เมื่อช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด”

      “ข้าต้องขอบคุณองค์ชายเป็นอย่างสูง”

     ไม่นานนักก็มีเสียงนกอินทรีอีกจำนวนหนึ่งตามมาเป็นองค์ชายจินหยางเป่า อาจารย์หลินเทียนหลินจงเป่า รวมคนกว่าสองพันคนเมื่อมองดูด้านล่างไม่ไกลก็มีคนจากเมืองกังซางตระกูลโม่อีกกว่าสองพันคนเดินเท้ากันมาพร้อมกับข้าวของจำนวนมากกว่าสองพันคน

       “เกินห้าพันคน”จางเฉินตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้แล้วยังไม่มีที่พักอะไรเลย

       “พวกข้ามาอยู่กับเจ้าละ”หลินเทียนและหลิงจงเป่ามาหาจางเฉินพร้อมกล่าว

       “แล้วสมาคมปรุงยา”

       “พวกข้าแบ่งคนไว้ดูแลแล้วนานๆ ก็จะเข้าไปที ข้านำคนออกมาด้วยครึ่งหนึ่งแล้วก็สบตากับฉินเป๋าเอ๋อคนดูแลสมาคมปรุงยาที่จางเฉินพบเป็นคนแรก และดูแลเขาเข้ารับการทดสอบปรุงยา จางเฉินหันไปมองทางองค์ชายจินหยางเป่าด้วยความคาดหวังเมื่อไม่พบเหล่าองค์หญิงจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกผู้หญิงเป็นปัญหามากสำหรับเขาตอนนี้

      “เอาละพวกท่านตามข้ามา”

      จางเฉินพาทุกคนไปยังลานกว้างซึ่งให้ดราโก้ทำไว้ให้ด้วยเวทย์ดินทำให้เกิดเป็นจัตุรัสขนาดใหญ่คล้ายสนามฝึกซ้อมอยู่ช่วงกลางของภูเขาไม่ไกลนั้นมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่งซึ่งจางเฉินให้โสมแดงจัดพื้นที่สำหรับปลุกวิญญาณต่อสู้การจะมัดใจคนต้องเริ่มจากการให้คนอื่นก่อน แล้วจึงได้รับจางเฉินนั้นต้องซื้อใจคนทั้งหมดก่อนตามแผนที่วางไว้

      “เอาละอย่างแรกทุกคนข้าขอพูดตรงๆ ต้องเพิ่มความสามารถในการต่อสู้กันก่อนเพื่อที่จะสามารถอยู่พื้นที่นี้ได้ง่ายขึ้นเพราะมีสัตว์อสูรค่อนข้างมากให้เข้าแถวตามลำดับแล้วเดินเข้าสู่ถ้ำด้านนี้" 

      จางเฉินปล่อยให้ฟู่เฉิงต้าไห่ และต้วนเฉินดูแลเรื่องการปลุกวิญญาณต่อสู้ส่วนตัวเองนำกระดาษออกมาแล้วเรียกคนกลุ่มที่รออยู่มาชี้จุดต่างๆ ที่ต้องสร้างอย่างแรกคือหอภารกิจซึ่งเป็นเป้าหมายของจางเฉิน โดยมีสามชั้น ชั้นบนสุดสำหรับนักฝึกสัตว์อสูรดูแลนกตัวเล็กพิราบสื่อสารเพื่อรับข่าวสารและส่งข่าวสารต่างๆ ให้เป็นภารกิจของคนในสำนัก นี่คือสิ่งที่จางเฉินต้องการ

       อย่างที่สองหอคัมภีร์จางเฉินมีตำราจำนวนมากซึ่งเขาจะทิ้งไว้ที่นี่ นอกจากนี้ก็มีหอฝึกวิชาเก้าชั้นหอกลั่นโอสถ หอหลอมกลั่นอาวุธชุดเกราะ โถงประชุมซึ่งรวมเข้ากับห้องครัวใช้เป็นที่ทานอาหารยามปกติเมื่อทุกอย่างเสร็จจึงเริ่มสร้างบ้านพักในช่วงแรกนั้นให้นอนในหอที่สร้างเสร็จเหล่านี้ไปก่อน เมื่อมีบ้านพักจึงค่อยแยกย้าย

     จางเฉินนั้นให้ดราโก้เตรียมหินไว้แล้วตามจุดต่างๆด้วยเวทย์กำแพงดินและให้โสมแดงขนย้ายยางพาราจำนวนมากเพื่อทำการผสมกับหินทำการก่อสร้างเขามอบตำราเกี่ยวกับวิธีการก่อสร้างและแบบแปรนต่างๆจนเสร็จสรรพก็เรียกได้ว่าหมดภารกิจของจางเฉิน

     อุโมงค์ขนาดเล็กนั้นมีแสงสว่างออกมาเป็นระยะแต่ละคนนั้นก็ออกมากันด้วยแววตายิ้มแย้มและรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากแม้แต่ราชาปราณที่องค์ชายถังเมิ้งพามาด้วยก็แววตาเป็นประกายจางเฉินนั้นไม่แน่ใจเรื่องความโลภของคนกลุ่มนี้มากนักมันอาจจะมีปัญหาในภายหลังถ้าเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป แต่เมื่อมีข้อเสียก็ย่อมมีข้อดีคือมันจะช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับนิกายด้วย

     กว่าสองชั่วยามทุกคนจึงปลุกวิญญาณต่อสู้แล้วเสร็จ

     “เอาละข้าขอประกาศเรื่องการสร้างนิกายเทพยุทธ พวกท่านนั้นถือได้ว่าเป็นคนของนิกายแล้วต่อไปเราจะเริ่มพิธีสาบานตนเพื่อรับใช้นิกาย”

     การสาบานในโลกนี้มีผลจริงคล้ายกับผลทางกฎหมายในโลกก่อนหน้าของจางเฉิน แถมยังให้ผลที่ดีกว่าเพราะเป็นการลงโทษจากสวรรค์โดยตรงซึ่งสะดวกสบายอย่างมากจางเฉินนั้นนำสิ่งนี้มาใช้ตั้งแต่สมัยที่หมู่บ้านสกุลจางแล้ว ไม่มีใครสามารถผิดคำสาบานได้ในโลกนี้ซึ่งเป็นเรื่องปกติทุกคนต่างสาบานด้วยเลือด ชิวิต และความตายเพื่อปกป้องนิกายให้ยืนยาวสืบต่อไปเมื่อเสร็จแล้วจางเฉินจึงดึงต้วนเฉินออกมา

     “ต้วนเฉินเป็นประมุขนิกาย สหายก่อตั้งมีข้า ต้าไห่ ฟู่เฉิง พวกเราสี่คนนั้นนับเป็นผู้ก่อตั้งองค์ชายทั้งสอง องค์หญิงถังชิ่วอิง ราชาปราณท่านโมเฉิง ท่านหลินจงเป่าท่านหลินเทียน ท่านเล่าหู่ เล่าหง และแม่นางฉินเป่าเอ๋อ เป็นอาวุโสของนิกายส่วนที่เหลือต้วนเฉินจะแจกแจงหน้าที่ต่างๆ ในภายหลังก่อสร้างเสร็จแล้วขอให้ทุกคนช่วยเหลือกัน” จางเฉินประกาศเปิดนิกายอย่างเป็นทางการทุกคนนั้นไม่ได้มีใครขัดเพราะกำลังมีความสุขกับจิตวิญญาณต่อสู้ที่ได้รับมันทำให้ฝึกฝนได้เร็วขึ้น ทั้งสถานที่ยังเหมาะสมเป็นอย่างมากสำหรับฝึกฝน

     “แล้วอาวุโสนี่ให้ทำอะไรบ้าง”ต้าไห่เกาะไหล่จางเฉินและถามด้วยความสนใจ

     “เราไปนั่งคุยกัน ฮาฮา”

     ทุกคนต่างไปรวมตัวกันเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องการบริหารจัดการต่างๆของนิกาย มันง่ายมากทุกคนต่างมองเห็นอนาคตของนิกายที่ค่อนข้างสดใสล้วนพูดคุยกันอย่างมีความสุขและเสนอแนวคิดต่างๆ มากมายอย่างแรกเลยคือการปลุกวิญญาณต่อสู้ใครบ้างจะไม่อยากได้มันแต่จางเฉินนั้นจะก่อตั้งสมาคมเพื่อแพร่ขยายไปตามเมืองต่างๆด้วยโดยเน้นไปที่เหล่าทาสที่ซื้อมาเพราะมีตราประทับทาสจะง่ายต่อการควบคุมเพียงสอนวิชาจิตวิญญาณ แต่อาเรย์นั้นให้เฉพาะอาวุโสเป็นคนทำ

      “อันนี้แผนที่พวกท่านพาคนที่ดูเหมาะสมไปตามจุดที่ทำเครื่องหมายไว้เพื่อจับสัตว์อสูรบินได้ไว้สำหรับทำหน้าที่ต่างๆของคนในนิกายส่วนการเลี้ยงดูพวกมันก็ทิ้งไว้แถวภูเขาสัตว์เลี้ยงให้มันกินอยู่ตรงนั้นเลย”

      “พวกเราทั้งสองอาณาจักรจะคัดเลือกคนมาสมัครเป็นศิษย์ของนิกายจากสำนักในอาณาจักรข้าขอพูดอย่างไม่อายมันจะทำให้อาณาจักรของข้ารุ่งเรื่องเป็นอย่างมากแน่นอน”

      “สิ่งที่ข้าต้องการถือเป็นเรื่องหลักของนิกายคือ ความเท่าเทียมและคุณธรรมไม่ว่าจะมาจากฐานะไหนเมื่อเป็นศิษย์แล้วจะต้องได้รับการปฏิบัติเหมือนๆกันไม่มีแยกชนชั้น ที่สำคัญต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

      “จางเฉินนี่เป็นสิ่งใหม่เกรงว่าจะยากแต่พวกข้าก็จะทำให้สำเร็จ” หลินจงเป่ารับคำในโลกแห่งการฝึกตนที่ต้องฆ่ากันเพื่อแย่งชิงทรัพยากรคำว่าเท่าเทียมและคุณธรรมนั้นเคยมีพูดถึง แต่ไม่สามารถทำได้จริงมาก่อนแต่เมื่อเป็นเป้าหมายของนิกายก็ต้องทำร่วมกัน