กระบี่ไร้วาจา

จากการทำบัญชีของเบย์ซา ทำให้เจียเจียทราบว่าจะต้องจัดซื้อข้าว เนื้อแห้งและเกลือเพิ่มจำนวนมาก ส่วนเนื้อสด ธัญพืช และเครื่องปรุงอื่น ๆ สามารถทยอยซื้อ การใช้จ่ายเงินทองของตระกูลหวงจึงมีระเบียบแบบแผนขึ้นมาก

ประมุขหวงย่อมยินดี ด้วยที่ผ่านมาศิษย์ของตระกูลหวงล้วนแต่ทำบัญชีอย่างหยาบ ๆ นี่มิใช่มีปัญหาทุจริต แต่การแยกแยะรายรับรายจ่าย ข้าวของเครื่องใช้สำหรับการดูแลคนห้าพันคน ต้องอาศัยความรู้และความละเอียดรอบคอบ เป็นงานที่สิ้นเปลืองเวลาและความคิด

ต้องยอมรับว่าศิษย์อาวุโสทั้งสี่ไม่มีผู้ใดละเอียดเท่าเบย์ซา ส่วนหวงฮูหยินกับเจียเจียก็มีงานล้นมืออยู่แล้ว

สำหรับประมุขหวงแม้มุ่งมั่นทุ่มเทดูแลสำนัก แต่เมื่อเอ่ยถึงการทำบัญชี รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าทุกครั้ง

เสียแต่ว่าหวงซิ่นท่าทางไม่มีฝีไม้ลายมือพอที่จะรั้งผู้ช่วยคนสำคัญไว้ได้

หลายวันมานี้เบย์ซาดูซึมเซา

ประมุขหวงต้องเอ่ยถามฮูหยินคู่ใจ

“เบย์ซามีปัญหาใดหรือ”

“นางมีเรื่องผิดใจกับหวงซิ่น”

“เจ้านั่นทำอะไรให้นางไม่พอใจ”

“ตรงกันข้าม มันมิได้ทำสิ่งที่ควรทำต่างหาก”

ประมุขหวงหนักใจ หรือศิษย์อาวุโสสี่ของมันไร้ฝีมือจริง ๆ

“เราจะทำฉันใด”

“เรื่องนี้เป็นปัญหาของหนุ่มสาว คนแก่เช่นเรามิควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว”

“มันไม่กล้าหาญเช่นเจ้าสำนักบ้างหรือ”

ประมุขหวงกระเซ้าด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ นับเจ้าสำนักใหญ่ในแผ่นดิน ผู้ใดมิทราบว่าหูหยินตระกูลหวงมีความงามนั่งเก้าอี้แถวหน้า

หวงฮูหยินยิ้มอ่อน หวนนึกถึงวันที่นางล่องเรือชมแม่น้ำเมื่อประมาณสามสิบปีก่อน ประมุขหวงขณะนั้นแม้เป็นหนุ่มใหญ่ ศักดิ์ฐานะไม่ธรรมดา กลับตกตะลึงในความงามของนาง ได้แต่เหม่อมองจนนางตาค้าง คนคล้ายเป็นแท่งหินศิลาไม่ขยับเขยื้อน

รุ่งขึ้นนางจะต้องเดินทางกลับไปนอกด่าน หากไม่ได้พูดคุยกันในตอนนั้น ก็อาจไม่พบกันอีกตลอดกาล

นางไม่ลังเล ใช้กำลังภายในเพียงน้อยก็เอียงเรือพายที่นั่งอยู่ แล้วทิ้งตัวตกลงไปในน้ำทันที

ประมุขหวงค่อยได้สติกระโดดลงน้ำมาช่วยนาง เป็นบ่อเกิดของการสานสัมพันธ์อันลึกซึ้ง สุดท้ายทั้งสองแต่งงานอยู่กินกันมาถึงปัจจุบัน

หากหวงซิ่นเป็นอย่างท่าน เบย์ซาคงต้องกระโดดลงน้ำจนเปียกปอน

หวงฮูหยินคิดในใจ

ประมุขหวงโอบกอดฮูหยินอันเป็นที่รัก จำวันที่กระโดดลงน้ำไปช่วยนาง

แม้ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่เมื่อสนิทสนมกันจึงทราบว่าวรยุทธของนางอยู่ในระดับยอดฝีมือ ไม่มีทางที่จะตกน้ำเพียงเพราะแค่เรือพายเอียงเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่ตั้งใจจะไม่บอกให้นางทราบว่าตนรู้ทันมานานแล้ว

เพราะนางคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตประการหนึ่ง

หวงฮูหยินปล่อยให้สามีเฒ่าโอบกอด

ในใจยังนึกขุ่นเคือง

ดูหรือจนป่านนี้ ยังไม่ยอมเอ่ยปากเรื่องที่ทราบว่าเราตั้งใจกระโดดลงน้ำในวันนั้น จะเก็บไว้ยิ้มย่องผู้เดียวไปถึงเมื่อใด

นี่คือสิ่งมหัศจรรย์ของความรัก

สำหรับผู้คนที่มีเยื่อใยต่อกัน ไม่ว่าจะมีอุปสรรคขวางกั้นเพียงไหน ก็จะตะเกียกตะกายข้ามผ่านเพื่อให้ได้รักกัน

แต่หากปราศจากน้ำใจ ต่อให้อยู่ใกล้กันทุกวัน ก็ไร้ซึ่งความหมาย

หวงซิ่นนั่งดื่มสุราอยู่ในร้านประจำ

พักนี้มันกลับมาดื่มหนักขึ้นอีก

เบย์ซาไม่ยอมพูดด้วยมาหลายวัน

หวงซิ่นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับนางดี

นางเป็นถึงบุตรีหัวหน้าเผ่าไป๋

แม้จะเรียกว่าชนเผ่า แต่แท้จริงเป็นผู้นำคนนับหมื่น หากชนเผ่าต่าง ๆ รวมตัวกัน สามารถต่อกรแม้แต่กำลังทหารของทางการ

แน่นอนว่าบุคคลระดับหัวหน้าเผ่า ย่อมมีทั้งอำนาจและเงินทอง

ส่วนหวงซิ่นนั้น หากประมุขหวงไม่รับตัวไว้ชุบเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ก็เป็นคนบ้านแตกสาแหรกขาดจากภัยสงคราม แม้ทุกวันนี้จะมีหน้ามีตา แต่ตนก็มิใช่สายเลือดตระกูลหวงโดยแท้ ลึก ๆ จึงเหมือนไม่มีสิ่งใด ทรัพย์สินส่วนตัวก็เล็กน้อย ไม่อาจเทียบกับนางได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัดกลุ้ม ยิ่งกลุ้มก็ยิ่งดื่มสุรา

พลันรู้สึกว่าคนในร้านต่างก็มองมาทางตนเป็นตาเดียว

เมื่อหันไปด้านข้างพบว่ายืนไว้ด้วยหลวงจีนรูปหนึ่ง

หวงซิ่นเกือบจะพ่นสุราออกมาจากปาก

“ไต้ซืออู่เหลา”

“เจริญพร”

“นี่มิใช่สถานที่ที่ท่านควรมา”

“อาจมาก็มิเคยเข้าร้านสุรามาก่อน”

ผู้คนในร้านเริ่มซุบซิบนินทา หวงซิ่นมิรู้จะทำฉันใด จะนิมนต์หลวงจีนอู่เหลานั่งก็ใช่ที่ จะไล่ออกจากร้านก็เกรงหยาบคาย

“เอิ่ม สถานที่นี้ไม่เหมาะกับหลวงจีน”

“อาตมามิทราบมีข้อห้ามเช่นนี้”

หวงซิ่นอับจนถ้อยคำ เพราะหากจะว่ากันตามตรง ไม่มีกฎหมายใดห้ามหลวงจีนเข้าร้านสุรา ยิ่งหากเป็นเหล่าหลวงจีนทุศีล บางคนร่ำสุรายิ่งกว่าราวาสด้วยซ้ำ

แต่หลวงจีนอู่เหลามิใช่พวกนอกรีต

หวงซิ่นรีบจ่ายเงินแล้วพากันออกมาจากร้าน

แม้แต่เสี่ยวเอ้อที่รู้จักกันมาหลายปียังมองมันแปลก ๆ

ป่านนี้ในร้านคงร่ำลือกันว่าศิษย์อาวุโสสี่แห่งสำนักตระกูลหวง พาหลวงจีนเส้าหลินมาดื่มสุรา

หากรู้ไปถึงท่านประมุขจะทำฉันใด

“น่าประหลาด”

หลวงจีนอู่เหลาทำท่าฉงน

“มีอันใดประหลาดหรือซือเฮีย”

“ผู้คนยามมีทุกข์ ร่ำร้องดื่มสุราคลายทุกข์ แต่เท่าที่เห็นในร้าน หลายคนยิ่งดื่มคล้ายยิ่งทุกข์ ราวกับใช้สุราราดรดทุกข์”

หวงซิ่นทราบดีว่าตนคือหนึ่งในนั้น

“สุราเพียงช่วยให้ลืม”

“ลืมได้จริงหรือ”

“อย่างน้อยก็ขณะที่เมามาย”

“ถ้าเช่นนั้น นั่งสมาธิก็ช่วยให้ลืมความทุกข์ได้ เพราะขณะที่จิตมีสมาธิก็จะไม่คิดถึงสิ่งอื่นใด”

หวงซิ่นมองหน้าหลวงจีนหนุ่มผู้ใฝ่รู้ มันไม่เคยได้ยินผู้ใดเปรียบการดื่มสุรากับการนั่งสมาธิมาก่อน

“ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเป็นคนละแบบกัน สุราทำให้มึนงงดื่มด่ำ หากดื่มถึงขนาดก็จะเมามายไร้สติ เวลาท่านนั่งสมาธิคงไม่เมามายกระมัง”

หลวงจีนอู่เหลาพยักหน้าอย่างพอใจ

“กล่าวถูกต้อง ข้าพเจ้ายังไม่ถึงขั้นเมามายกับสมาธิ แต่เคยได้ยินอาจารย์กล่าวว่าผู้ฝึกสมาธิขั้นสูง บางครั้งถึงกับลืมว่ามีตัวตน หากไม่มีตัวตน ก็ไม่มีความรักหรือความทุกข์”

หวงซิ่นส่ายหน้า

“ข้าพเจ้าไม่มีภูมิปัญญาทางธรรมเช่นซือเฮีย คงได้แต่ใช้สุราราดรดทุกข์”

“หากท่านไม่มีปัญญา เพียงใช้สุราจะแก้ไขปัญหาเรื่องความรักได้อย่างไร”

หวงซิ่นอึ้งไป

มันไม่คิดว่าหลวงจีนหนุ่มผู้นี้จะสนใจปัญหาของมัน ทั้งยังสามารถถามไถ่ได้ตรงประเด็น

“ซีอเฮียสั่งสอนถูกต้อง ข้าพเจ้าโง่งมแล้ว”

“ประสกห่างจากคำว่าโง่งมนัก”

ทั้งสองพูดพลางเดินพลางมาถึงตระกูลหวง

เมื่อจะไปยังตึกสี่ เห็นเบย์ซายืนอยู่ในสวน เหมือนครุ่นคิดสิ่งใดจนตกอยู่ในภวังค์ ไม่ทันเห็นหนึ่งฆราวาสหนึ่งบรรพชิตคู่นี้

“ท่านใช้สุราแก้ไขปัญหาแล้ว ไม่ลองใช้ปัญญาดูบ้าง”

หวงซิ่นตกลงใจว่าจะไม่ยอมให้หลวงจีนซึ่งไม่รู้เรื่องความรักมาแนะนำมันได้อีก

“ข้าพเจ้าจะทำให้ซือเฮียดู”

“ถ้าเช่นนั้นอาตมาขอตัวไปนั่งสมาธิ”

เบย์ซายังคงเหม่อมองดอกไม้

หวงซิ่นเดินเข้าไปใกล้จนเกือบจะชนใส่นาง

เบย์ซาหันไปทางอื่นแต่ไม่เดินหนี

หวงซิ่นตัดสินใจว่าจะต้องพูด ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร

“ข้าพเจ้าไม่คู่ควร”

เบย์ซาหันมา ดวงตาคล้ายมีน้ำใส ๆ

“ข้าพเจ้ามิได้ร้องขอสิ่งใดจากท่าน”

“ท่านมิได้ แต่บุรุษมีหน้าที่ต้องเป็นผู้ให้”

“ธรรมเนียมของชนเผ่าเรามิได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป”

“แต่ข้าพเจ้ามิใช่คนเผ่าท่าน”

“ข้าพเจ้าก็มิใช่คนภาคกลาง กล่าวไปข้าพเจ้ากับท่านมิได้เป็นอะไรกัน ข้าพเจ้าได้ของมีค่าคืนแล้ว ควรเดินทางกลับ จากนี้จะไม่มาภาคกลางอีก”

ว่าแล้วนางก็วิ่งจาก มิทันให้หวงซิ่นเห็นน้ำหยดน้อย ๆ ที่ไหลรินออกมาจากดวงตาอันคมกริบ

หวงซิ่นหน้าละห้อย เหมือนกับซากร่างแปรเปลี่ยนเป็นหินผุกร่อน

เจียเจียผ่านมาพบละครเศร้าฉากนี้พอดี

นางรีบผละมาก่อนที่หวงซิ่นจะเห็น

แท้จริงอารมณ์ของหวงซิ่นเลวยิ่ง แม้แต่ช้างเดินผ่านหน้า มันก็อาจไม่รู้ตัว

เสี้ยวอู่หมิงพยายามโคจรลมปราณตามแนวทางที่ไต้ซือฟางเว่ยสอน บางครั้งกำลังภายในไหลเชี่ยวดุจแม่น้ำใหญ่ บางคราวกระปริดกระปรอยดังฉี่แมว

มันทบทวนวิถีแห่งสายน้ำที่ไหลลงสู่ที่ต่ำ รองรับทุกสิ่งทุกอย่างไว้ทั้งสิ้น

คราวนี้กำลังภายในกลับหายไป

เสี้ยวอู่หมิงตื่นตระหนก เกรงว่าธาตุไฟจะเข้าแทรกอีก รีบหยุดการโคจรลมปราณในฉับพลัน

มิคาดนี่กลับเป็นความผิดพลาด สายตามันพร่ามัว จากนั้นเหมือนมองเห็นดาวระยิบระยับ หมดสติล้มลงจากเตียง

เบย์ซาไม่มาทานอาหารเย็น อ้างว่าไม่สบาย

หวงซิ่นร่วมโต๊ะกับประมุขหวง หวงฮูหยิน เจียเจีย เสวียจง เยวี่ยจง และหวงหลง

อาหารยังคงโอชะ แต่หวงซิ่นกลืนไม่ลง

ประมุขหวงมองดูศิษย์อาวุโสทั้งสี่ ทั้งหมดแม้มีวัยวุฒิไม่มากนัก แต่อยู่กับสำนักมาตั้งแต่เด็ก หวงหลงและหวงซิ่นนั้น ประมุขหวงรับอุปการะ ทั้งให้ใช้แซ่หวง กล่าวไปจึงคล้ายบุตรบุญธรรม

สำหรับเสวียจงและเยวี่ยจง ร่วมกันรับผิดชอบงานแทบจะหนึ่งในสามของสำนัก

ประมุขหวงยกแรงกายแรงใจให้สำนักมาหลายสิบปี ทราบดีว่างานดูแลคนหลายพันหนักหนาเพียงใด

หันไปมองฮูหยิน

นางส่งยิ้มมาเป็นกำลังใจ

“ก่อนการศึกกับพรรคปราบมังกร สำนักเราควรจัดงานใหญ่สักครั้ง”

ประมุขหวงพูดขึ้นมาลอย ๆ

“ท่านอาจารย์จะให้จัดงานใด”

เสวียจงซึ่งเป็นพี่ใหญ่นึกไม่ออก ด้วยช่วงนี้ไม่ใช่เวลาที่ตระกูลหวงจะมีพิธีสำคัญ

“งานนี้ข้าฯจะเป็นผู้จัด พวกเจ้าอยู่เฉย ๆ ก็พอ”

ศิษย์อาวุโสทั้งสี่ต่างก็งุนงง มีงานใดสำคัญขนาดที่ท่านประมุขต้องลงมือจด้วยตนเอง หรือพวกมันกระทำสิ่งใดบกพร่อง

แต่ประมุขหวงมิได้เอ่ยปากต่อ พวกมันก็มิกล้าถาม

หวงซิ่นยิ่งกินข้าวไม่ลง