ตอนที่ 44 ว่าที่ศิษย์หลัก
ตอนที่ 44 ว่าที่ศิษย์หลัก "เข้ามา...!!!" ว่าที่ศิษย์หลักอันดับแปดสิบยืนเผชิญหน้ากับเขา เขาเข้าถึงอาณาจักรแห่งดาบที่ยิ่งใหญ่ เขาใช้ทักษะดาบออกมาต่อสู้ เขาฟันด้วยความเร็วเหนือแสง เขาต้องการจัดการในคราวเดียว แต่ซูเวยเร็วกว่าเขา เขาเอาชนะทันที "ได้ไง...!!!" ว่าที่ศิษย์หลักอันดับแปดสิบตกใจและเบิกตาด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้ง่ายดายและเร็ว เขาไม่สามารถหาวิธีทำความเข้าใจได้ เขาต้องเสียหน้าและจากไป ผู้คนต่างตกตะลึงและตะโกนดั่งฟ้าร้อง ทุกคนต่างตื่นเต้นเมื่อคิดถึงซูเวยที่เคยแสดงเทคนิดดาบในร้อยอันดับแรก และตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง ศิษย์ใหม่ใช้เทคนิคดาบบุกเข้ามาท้าทายว่าที่ศิษย์หลัก ใครสามารถทำได้บ้าง? ซูเวยเท่านั้นที่ทำได้ ... "ศิษย์น้องเวยนั้นทรงพลังจริงๆ เขาไม่ได้พูดอะไรผิดเลย ไม่มีขยะในโลกการต่อสู้ มีเพียงผู้ใช้เท่านั้นที่เป็นขยะ" "ต่อให้เป็นเทคนิคดาบพื้นฐานก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่หากผู้ใช้เป็นขยะต่อให้มีทักษะระดับสูงส่งมันก็ไร้ค่าและไม่มีประโยชน์" ฮุ่ยเว่ยยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนมองดูการต่อสู้ซูเวยและพึมพำ เจียจิงพยักหน้าเห็นด้วย "ความเข้าใจของพี่เวยเรื่องเทคนิคดาบนั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้" เขาไม่เคยเห็นขีดจำกัดของซูเวยว่าอยู่ที่ไหนและความแข็งแกร่งที่แสดงออกมาเป็นเพียงส่วนปลายของภูเขาน้ำแข็ง "ดังนั้นพวกเราต้องฝึกฝนให้ดี แล้วมีพี่น้องซูเวยคอยนำทางเราอีก นี้เป็นสิ่งที่ดีที่ไม่สามารถหาพบเห็นได้ง่ายๆในชั่วชีวิตคน" ฉุ่ฉีตบไหล่ของเจียจิงและทำการสรุป เจียจิงพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ความสามารถของเขาคล้ายกับคนธรรมดา หากไม่มีพี่ชายซูเวย เขาก็ไม่สามารถเข้าสู่ศิษย์ร้อยอันดับแรกและเขาก็ไม่มีพลังที่จะต่อสู้กับศิษย์อาวุโสได้ นอกจากนี้เขากระตือรือร้นที่จะลองและท้าทายว่าที่ศิษย์หลัก เขาต้องการก้าวตามพี่ชายให้ทัน เจียจิงนั้นเรียบง่าย แต่ไม่โง่ เขารู้ว่าจะมีคนมากขึ้นเรื่อยๆที่จะอยู่รอบตัวพี่ชายเขา หากเขาไม่สามารถไล่ตามพี่น้องของซูเวยได้ เขากลัวว่าคู่แข่งหลายรายจะกีดกันเขาจากพี่ชายในอนาคต ผลลัพธ์นี้เจียจิงยอมรับได้อย่างไร เขารู้ดีว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้คำชี้แนะจากพี่ชาย แต่สิ่งที่เขาทำให้ต้องทนทุกข์ทรมานคือคนที่ปรากฏรอบตัวพี่ชายและมีความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนดีกว่าเขา ในหัวใจที่เรียบง่ายของเด็กๆ พวกเขายังมีความภาคภูมิใจของตัวเอง เด็กชายทั้งสามจ้องมองที่ซูเวยในท่าทางนิ่งเฉยและตัดสินใจเงียบๆเพียงลำพัง [ก้าวให้ทันพี่น้องซูเวย!!!] ... "ขีดจำกัดเขาอยู่ที่ไหน?" ว่าที่ศิษย์หลักร้องอุทานและตกตะลึง พวกเขาจ้องมองซูเวยทีละคนเผยให้เห็นถึงความมืดมนในใจ เขาสร้างแรงกดดันรุนแรงและมหาศาล ว่าที่ศิษย์หลักรู้สึกตำแหน่งเริ่มไม่มั่นคง ก้นของเขากำลังถูกยกออกและบ่าเริ่มหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ในหมู่พวกเขาที่เครียดที่สุดคือซือห้าว เขายังเป็นอดีตศิษย์อันดับสิบในร้อยอันดับแรก และในบรรกลุ่มว่าที่ศิษย์หลักความแข็งแกร่งและพลังของเขาก็จัดเป็นอันดับสิบด้วย ศิษย์ร้อยอันดับแรกมองว่าเป็นสถานที่ศิษย์หน้าใหม่และหน้าเก่าให้แข่งขันกัน แต่ว่าที่ศิษย์หลักคือศิษย์อาวุโสที่แข่งขันกัน พวกเขาต่างเชื่อมั่นและมั่นใจในตัวเองมากว่าจะได้กลายเป็นศิษย์หลักกันทุกคน พวกเขาเรียนรู้ฝึกฝนยาวนาน มีประสบการณ์และความสามารถมากกว่า เมื่อเผชิญหน้าลักษณะที่สง่างามและกล้าหาญของซูเวยที่บุกมาพื้นที่ว่าที่ศิษย์หลัก ซือห้าวมีจิตใจมืดมนและวิตกกังวล ซือห้าวอดไม่ได้ที่จะโกรธ ตอนนี้หัวอันชาญฉลาดไม่สามารถช่วยเขาได้ เขาทำทุกอย่างที่สามารถทำได้ เพื่อจัดการซูเวยมาก่อน แต่ล้มเหลวทั้งหมด ตราบใดที่ซูเวยท้าทายเรื่อยๆ เขาต้องเผชิญหน้ากันในที่สุด เขารู้สึกสิ้นหวังและหมดแรง ในการเผชิญหน้าคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ซูเวยไม่ได้ชนะเล็กน้อยแต่เขาชนะสมบูรณ์แบบ หัวใจสั่นเทาและรุนแรง เขาอยู่ต่อหน้าทุกคนและเขาไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีก "พวกเราต้องคิดหาวิธีหยุดหรือจัดการเขา" "พวกเราไม่สามารถนั่งใต้ตูดได้" ซือห้าวพูดอย่างจริงจังกับว่าที่ศิษย์หลัก ว่าที่ศิษย์หลักที่เหลือต่างหันมามองหน้าและเห็นด้วยกับซือห้าว อย่างไรก็ตามพวกเขาคิดอะไรได้อีก รออย่างเงียบๆเท่านั้น ในฐานะว่าที่ศิษย์หลัก เมื่อถูกท้าทายเขาไม่สามารถปฏิเสธการต่อสู้ได้ หากไม่ต่อสู้มันหมายถึงความหวาดกลัวและหลบหนีคู่ต่อสู้ การต่อสู้และไม่ต่อสู้ ดูเหมือนว่าผลลัพธ์เหมือนกัน