สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     ณ บริเวณบ่อน้ำพุร้อนของหมู่บ้านเป่าเฉิง

     ตอนนี้ลานกว้างๆ ที่เต็มไปด้วยพวกเด็กๆที่พากันนั่งๆ ยืนๆ เดินวนไปวนมา กับการดูกองเนื้อหมูป่าที่วางเต็มไปหมดเลย

     “เกิดมาไม่เคยเห็นกองเนื้อเยอะแยะมากมายขนาดนี้มาก่อนเลยนะพวกเรา”พี่หวงเซ่อ

     “ใช่ๆ ไม่เคยเห็นเลยจริงๆ”พี่หงเซ่อ

     “พวกหมูป่าที่น้องเล็กเอามาจากสถานที่ในอดีตไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะตัวใหญ่มากขนาดนี้”พี่สุ่ยหู

     “ก็นั่นน่ะสิ ดูขาของพวกมันสิ นั่นหัวของมันอีกน่ากลัวมากเลยนะพอดูใกล้ๆเนี่ย”พี่ไคว่จื่อ

     “พวกพี่เห็นเขี้ยวของหมูป่าพวกนี้ยัง พวกผู้ใหญ่เขากำลังจะแบ่งกันด้วยนะ”พี่หมูจื่อ

     “อย่างนั้นเหรอ???”พวกพี่ชาย 

     “แล้วจะแบ่งกันอย่างไรล่ะ เพราะเขี้ยวหมูป่าพวกนี้มีไม่พอกับคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราหรอก”พี่รองสือจื่อ

     “อือ……” “หงึก…หงึก…..”ต่างพากันพยักหน้าเข้าใจถึงจำนวนของเขี้ยวหมูป่าที่ได้มามันมีจำกัดจริงๆ  เนื้อของพวกมันน่ะเยอะมากตัวหนึ่งหนักสองร้อยกว่าโลก็มี แต่เขี้ยวหมูป่านี้น่ะสิมันไม่ได้มีเป็นกิโล!!!

     “เขี้ยวหมูป่างั้นเหรอ??? ความเชื่อสินะ”เสี่ยวจื่อน้อย ได้ยินพวกพี่ชายคุยกันถึงเขี้ยวหมูป่าก็ทำให้นึกถึงไปว่า ตามคนสมัยก่อนนั้นชอบเก็บพกติดตัวเอาไว้ด้วยมีความเชื่อต่างๆนาๆกันไป

     “พวกเราไปดูเขี้ยวหมูป่ากันไหมพี่สาว พี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ไปสิ น้องเล็ก”พวกพี่ๆ 

     เสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่ๆ พากันไปดูที่กองเขี้ยวหมูป่ากันที่ตอนนี้มีพวกอาวุโสระดับต้นๆรุมล้อมพากันดูอย่างสนใจ ไม่ว่าจะเป็นท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา 

    “ว้าว…..นี่น่ะเหรอเขี้ยวหมูป่าใหญ่จังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นพอไปถึงก็เขย่งเท้าจนสุดมือเกาะขอบโต๊ะเมื่อโยนตัวขึ้นมาให้เห็นเขี้ยวหมูป่าใกล้ๆ

    “หมั่บ……”มือน้อยๆ เอื้อมไปหยิบเขี้ยวหมูป่าดูอย่างใกล้ๆด้วยเช่นกัน

     “...............!!!”พวกผู้ใหญ่ที่บอกห้ามไม่ทันก็ได้แต่มองเจ้าตัวเล็กสุดของกลุ่มที่กำลังคว้าเขี้ยวหมูป่าติดมือน้อยๆไปแล้ว

     “โอ้….มันก็ดูสวยไปอีกแบบนะเนี่ยนะ สภาพสมบูรณ์มากด้วย ปลายเขี้ยวของหมูป่านี่คงจะแหลมน่าดูเลยแหะ…..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “มันจะคมจริงๆ เหรอน้องเล็ก??”พี่สาวอู่หมิงจื่อ ที่น้องเล็กของเธอยื่นเขี้ยวหมูป่าให้อันหนึ่งเพื่อดูใกล้ๆ เพราะเสี่ยวจื่อน้อยคว้ามาได้ถึง 2 เขี้ยวด้วยกัน

     “ของแบบนี้มันต้องลองล่ะพี่สาว….”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ฉึ่ก….ฉึ่ก….”

     “อย่า……!!!”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา 

     “..........!!!”พวกพี่ชาย

     “ชะอุ้ย…!!!”สองสาวน้อยพากันตกใจเสียงห้าม มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือเขี้ยวหมูป่า พากันลูบหน้าอกปลอบใจตัวเองกัน

     จะไม่ให้ ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา ร้องตะโกนห้ามออกมาเสียเสียงดังได้อย่างไรกันเล่า ก็แม่สองสาวน้อยเล่นเอาเขี้ยวหมูป่าที่มีอยู่คนละหนึ่งอันใช้ตรงส่วนเขี้ยวปลายแหลมนี่แหละเจาะลงไปที่ลำต้นไม้อย่างแรง!!!

     “โอ้…มันแหลมจริงนะพี่สาวดูสิลำต้นไม้เป็นรูๆเลยนะไหนลองอีกสักรอบสิ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เสี่ยวจื่อน้อย พี่สาวหยุดก่อนหลานสาว!!!”ปู่ กับ ตา วิ่งถลามาประชิดตัวหลานสาวและอุ้มพวกเธอขึ้นคนละคนอย่างรวดเร็วให้ออกห่างจากต้นไม้ต้นนี้ที่พวกเธอกำลังทำการเจาะด้วยเขี้ยวหมูป่านั่นเอง

     “ฟู่…..ฟู่….”เสียงเป่าปากออกมาอย่างโล่งออกจากคนอื่นๆที่ในที่สุดแม่สาวน้อยทั้งสองคนก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับเขี้ยวหมูป่าอีกต่อไปแล้ว

     “โอ๊ย…!!!ใจหายหมดเลยนึกว่าจะไม่ทันเสียแล้วสิ”หัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “พวกเราน่ะเหรอถนอมเขี้ยวหมูป่ากันแทบตาย แต่แม่สองสาวน้อยนี่สิมาถึงก็คว้าไปและมีการบอกขอลองความแหลมคมเสียด้วยสิ!!”คนสนิทท่านนายพล

     “แสบสุดๆในหมู่บ้านเป่าเฉิงนี้เลยใช่ไหมแม่สองสาวน้อยแฝด 5 เนี่ย”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละครับท่านนายพล”ไฉหรงซิ่ง

     “ฮ่า…ฮ่า….”ทุกๆคนต่างพากันหัวเราะกันยกใหญ่เลย

     “ขอโทษทุกๆคนด้วยนะครับ ที่หลานสาวพวกเราซนไปหน่อย”ตา กับ ปู่ รีบเอ่ยปากขอโทษทุกๆคนกัน

     “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ เด็กยังเล็กนัก”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “เอ๋…???”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เขี้ยวหมูป่าขอคืนตากับปู่ก่อนนะสาวน้อย”ตา

     “ได้ค่ะตา”สองสาวน้อย ยื่นเขี้ยวหมูป่าส่งคืนมาให้

     “สวัสดีค่ะคุณปู่ท่านนายพล สวัสดีค่ะคุณลุงไฉหรงซิ่ง สวัสดีค่ะทุกๆคน”เสี่ยวจื่อน้อย กับ พี่สาวเห็นว่ามีผู้ใหญ่อยู่หลายคนเลยเอ่ยปากสวัสดีเสียก่อนเพื่อเป็นมารยาท

     “สวัสดีจ้ะสาวน้อย”พวกผู้ใหญ่

     “ห้ามซนนะหลานสาว เขี้ยวหมูป่าพวกนี้เอาไปเล่นไม่ได้นะไม่ใช่ของเล่นลูก”ปู่

     “ค่ะ”สองสาวน้อย

     “จริงๆแล้วเสี่ยวจื่อกับพี่สาว ไม่ได้เอาไปเล่นนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อ้าว…อย่างนั้นเหรอแบบนี้พวกเราเข้าใจสาวน้อยสองคนผิดไปนะเนี่ยนะ”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง เอ่ยหยอกเด็กน้อยอย่างอารมณ์ดี 

     “จริงค่ะ คุณปู่ท่านนายพล เสี่ยวจื่ออยากทดลองและสัมผัสให้เห็นกับตาตัวเองค่ะว่า เขี้ยวหมูป่าที่เขาว่ากันว่าแหลมคมและอันตรายมากเวลามันใช้ทำร้ายคู่ต่อสู้ของพวกมัน ไม่ว่าจะเป็นการป้องกันตัวหรือต่อสู้ มันสามารถกระแทกให้ท้องคนเป็นรูได้เลยนะคะถือว่าเป็นชิ้นส่วนร่างกายอย่างหนึ่งของพวกมันที่แข็งแกร่งและต่อสู้กับศัตรูได้”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้…..”พวกผู้ใหญ่ ต่างพากันทึ่งเจ้าตัวเล็กกันไปหมดที่พูดบอกรายละเอียดได้เป็นอย่างดีจริงๆ

     “ความจำดีมากๆเลยนะ ตัวเล็กแค่นี้น่ะ”ไฉหรงซิ่ง เองยังต้องเอ่ยปากชมเสี่ยวจื่อน้อยจากใจจริง

     “เสี่ยวจื่อจำได้หมดเลยค่ะที่ปู่กับตาสอบเอาไว้ เกี่ยวกับสัตว์ที่อันตรายที่สุดในป่าใหญ่”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เก่งมากๆ”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ขอบคุณค่ะที่ชมเสี่ยวจื่อ”เสี่ยวจื่อน้อย โค้งรับคำชมจากพวกผู้ใหญ่

     “จริงๆแล้วเขี้ยวหมูป่าพวกนี้มันแข็งแรงมากๆนะคะ ทุกๆคนไม่ต้องกังวล และถนอมมันมากจนเกินไป เพราะฟันของพวกมันก็เหมือนกับฟันของคนเราแม้นจะตายไปก็ยังเหลือฟันให้เห็นไม่สามารถย่อยหายไปได้เหมือนเนื้อและเสื้อผ้าที่ติดตัวตอนเราตายไปค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้….!!”พวกท่านยิ่งฟังก็ยิ่งต้องทึ่งความสามารถ และความรอบรู้ของสาวน้อยในหมู่บ้านห่างไกลแบบนี้ ช่างหายากจริงๆที่เจอเด็กแสนฉลาดแบบนี้

     “จ้ะหลานสาว พวกเราจะไม่ถนอมมันมากจนเกินไปนัก”ตา อดไม่ไหวที่จะตอบหลานสาว

     “ค่ะตา ไม่ต้องกลัวเขี้ยวหมูป่ามันเจ็บหรอกค่ะ จับมันแบบนี้ได้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “..............!!!!”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา

    “ปึ่ก…..”เสียงหยิบเขี้ยวหมูป่า และวางลงแบบกระแทรกบนโต๊ะอีกรอบ เล่นเอาพวกผู้ใหญ่พากันใจหายวูบวาบอีกครั้ง แต่ก็ต้องห้ามใจไม่ให้ทำอะไรแบบนั้นอีก กลัวว่าจะทำให้เสี่ยวจื่อน้อยบอกวิธีการจับเขี้ยวหมูป่าอีกน่ะสิ!!!

     “เอิ่ม….เอ่อ….ปู่ว่าหลานสาวสองคนพาพวกพี่ชายไปเล่นที่อื่นกันก่อนไหมลูก เดี๋ยวขอให้พวกปู่กับตา ท่านนายพล คุณไฉ หัวหน้าหมู่บ้าน ทำการปรึกษาที่จะแบ่งส่วนเขี้ยวหมูป่าพวกนี้ก่อน”ปู่

     “ก็ได้ค่ะ พวกเราไม่รบกวนแล้ว ไปกันพี่ชาย พี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ไปน้องเล็ก”พวกพี่ๆ 

     “เฮ้อ…..เห็นๆอยู่เนอะว่าพวกท่านถนอมเจ้าพวกเขี้ยวหมูป่าพวกนี้มากๆเลย กว่าจะจับจะวางได้กลัวมันจะบุบสลายไป สงสัยรอบหน้าหากได้เขี้ยวเสื้อมาแทนจะขนาดไหนกันนะ”เสี่ยวจื่อน้อย ที่พากันนินทา ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา แบบระยะประชิดตัวจริงๆ เพราะยังเดินหนีไปได้ไม่ไกลกันเลย

     “...............!!!!”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา

     “ใช่ๆ พี่สาวก็เห็นล่ะจับแบบนี้ วางแบบนี้ด้วยนะน้องเล็ก”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     “.............!!!!”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา

     “พวกเรากลับไปดูกองเนื้อหมูป่ากันต่อดีกว่านะพี่สาวเนอะ พอเห็นแต่ละชิ้นส่วนอาจจะทำให้พวกเราพอที่จะนึกรายการอาหารอร่อยๆกันได้อีกก็ได้น่ะนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้ๆน้องเล็ก”พี่สาวอู่หมิงจื่อ

     เสี่ยวจื่อน้อย ก็พาพวกพี่ชายพี่สาวเดินจากไปและย้อนกลับไปที่กองเนื้อหมูป่าเหมือนเดิม

     “เป็นอย่างไรล่ะพวกเราโดนเด็กน้อย พูดเข้าให้แบบนี้ไม่กล้าจับเขี้ยวหมูป่ากันต่อเลยนะ”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ก็ใช่น่ะสิครับท่านนายพล ก็แหมมันเคยชินน่ะเนอะพวกเราเจอของดีๆทีไรก็ต้องจับต้องกันแบบถนอมที่สุด เบามือที่สุดล่ะ”ไฉหรงซิ่ง

     “สีสันของหมู่บ้านเป่าเฉิงเลยล่ะสินะสองสาวน้อยเนี่ย ถูกใจผมจริงๆเลยนะแต่ละคำพูดที่พูดออกมา ฉลาดเกินตัวเกินอายุมากจริงๆเลย”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ครับ”ตากับปู่ รับคำ

     “ผมว่าพวกเราก็รีบมาจัดการเรื่องแบ่งส่วนเขี้ยวหมูป่ากันต่อดีกว่านะ ขืนถ้าปล่อยเอาไว้นานๆเดี๋ยวสองสาวน้อยพากันเดินย้อนกลับมาอีก ทีนี้ล่ะก็นะพวกเราได้หัวใจวูบวาบกันอีกล่ะครับ”ตา

     “ใช่ๆ”หัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “ส่วนหนึ่งผมจะมอบให้กับท่านนายพล คุณไฉหรงซิ่งเอาติดตัวไปด้วยนะครับ”หัวหน้าหมู่บ้านเจา

     “จะเอาอย่างนั้นเหรอ???จริงๆไม่จำเป็นที่จะเอามาให้พวกเราก็ได้นะ เพราะเขี้ยวหมูป่าพวกนี้ก็เป็นคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงทีพบหมูป่ากลุ่มนี้ พวกเราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเลย”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “พวกเราเต็มใจมอบให้ท่านนายพลจริงๆครับ เพราะถ้าไม่มีลูกน้องท่านนายพลช่วยจัดการหมูป่าพวกนี้ให้ พวกเราก็ลำบากที่จะขนย้ายพวกมันขึ้นมาจากทางขุดลอกเส้นทางน้ำพุร้อนนะครับ”ตา

     “ใช่ครับ อย่างไรเสียรับเขี้ยวหมูป่าส่วนนี้ไว้ด้วยเถอะครับ ถือว่าเป็นของขวัญจากพวกเราชาวบ้านหมู่บ้านเป่าเฉิงก็ละกันนะครับท่านนายพล คุณไฉหรงซิ่ง”ปู่

     “ก็ได้ๆ ขอบใจมากนะ”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     “ขอบคุณมากเช่นกันครับ”ไฉหรงซิ่ง

     จริงๆแล้วการที่จะได้เขี้ยวของสัตว์ป่าที่ดุร้ายมาไว้ในครอบครองสภาพที่สมบูรณ์นั้นมันก็หายากมากจริงๆ เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีใครกล้าพอที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างแน่นอน ถึงแม้จะได้เนื้อของพวกมันมากิน และเขี้ยวของมันที่เป็นส่วนสำคัญที่พวกพรานป่ามักอยากจะได้ติดตัวเอาไว้ด้วยก็ตามที

     “ยิ่งดูยิ่งเป็นเขี้ยวที่มีสภาพสมบูรณ์มากจริงๆนะ นานๆทีจะเห็นเขี้ยวหมูป่าที่ใหญ่และสวยมากขนาดนี้ ผมพูดได้เต็มปากเลยว่ามันดีมากจริงๆ ถ้าเอาไปขายจะได้ราคาดีมากๆเลยนะมีคนต้องแย่งชิงกันอย่างแน่นอน”ไฉหรงซิ่ง ผู้ที่มีประสบการณ์ในการเดินทางไปทั่วทุกหัวมุมเมือง ไม่ว่าจะเป็นเมืองเล็กเมืองใหญ่ก็ตาม

     “ใช่ๆผมเห็นด้วยเลย นี่ถ้าเพื่อนในสังกัดเห็นจะต้องอิจฉาแน่ๆล่ะนะ”ท่านนายพลจ้านจางหย่ง

     พวกผู้ใหญ่ต่างพากันจมอยู่กับเขี้ยวหมูป่ากองนี้กันอยู่นานเลย กว่าจะเลิกคุยกันได้    

*********

    เสี่ยวจื่อน้อยเล่นเอาพวก ท่านนายพลจ้านจางหย่ง คุณไฉหรงซิ่ง หัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่ ตา หัวใจแทบหลุดที่ไปจับของขลังเสียแบบนั้นได้ ช่างแสบจริงๆเจ้าตัวป่วนน้อยเนี่ย!!