Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        ม่านหมอกสีขาวปกคลุมทั่วขุนเขาม่านหมอกเหล่านั้นบางครั้งก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นอสูรร้ายแหงนคอคำรามกึกก้องไปในทิศทางหนึ่ง ราวกับสะท้อนภาวะจิตใจของอวี๋จื่ออวี๋ในยามนี้

        ทั้งความตื่นเต้น ความร้อนแรงและจิตสังหารที่แอบซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในม่านหมอก

        และในตอนนี้เอง ณ ลาดเขาแห่งหนึ่ง

        “จี๊ดๆ”

        เสียงร้องตื่นเต้นดังขึ้นพี่หัวราบที่ขนาดตัวใหญ่สองถึงสามเมตรพลันหยุดชะงักแล้ววิ่งพล่านไปมาบนลาดเขานั้นอย่างกระวนกระวาย

        “ที่นี่งั้นเหรอ?”

        เสียงพึมพำแผ่วเบาชิงเอ๋อร์ในชุดสีแดงพลิ้วไหวราวกับสายลมเย็นเยือก ปรากฏตัวขึ้นอย่างสง่างาม

        เธอคือวิญญาณตนหนึ่งซึ่งปัจจุบันอยู่ในระดับแรกเริ่มขั้นที่เก้า แม้กายทิพย์นี้จะแข็งแกร่งขึ้นแต่เธอก็ยังสามารถสลับไปมาระหว่างกายหยาบกับกายละเอียดได้อย่างใจนึก

        เมื่อเป็นกายละเอียดเธอเป็นดั่งสายลมเย็นเยือกที่ไร้เงา ไร้รูปร่าง ทว่าเย็นยะเยือกถึงกระดูก

        เมื่อเป็นกายหยาบ พลังจิตจะแทรกแซงความจริงและพละกำลังจะพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

        “จี๊ดๆ”

        เสียงร้องอย่างตื่นเต้นดังขึ้นอีกครั้งพี่หัวราบกางกรงเล็บแหลมคมออก แล้วเริ่มตะกุยขุดดินลงไป

        แต่ในตอนนี้ชิงเอ๋อร์เหลือบมองพี่หัวราบแวบหนึ่ง แล้วหันหลังกลับช้าๆ

        “กรรร...”

        เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นติดกันหมาป่าสีครามยักษ์สี่ตัวค่อยๆ เดินออกมาจากม่านหมอกเบื้องหลัง

        ในขณะเดียวกันกระทิงป่าสีดำตัวหนึ่งที่ส่ายหัวไปมาก็เดินเข้ามาอย่างสุขุม

        และนี่ไม่ใช่ทั้งหมด

        บนท้องฟ้า เหยี่ยวเพเรกรินสยายปีกนกกระเรียนขาวส่งเสียงร้องกังวานต่ำ

        ไกลออกไปจิ้งจอกแดงตัวใหญ่ที่โอบล้อมด้วยเปลวเพลิงตัวหนึ่งกำลังหมอบนิ่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่พลางจ้องมองเทือกเขาทั้งหมดอย่างเย็นชาราวกับกำลังเฝ้าระวังภัย

        “เก้าหาง ปีศาจกระทิงพวกคุณค้นหาเทือกเขานี้ ดูว่ามีร่องรอยการบุกรุกหรือถ้ำลับหรือไม่”

        ชิงเอ๋อร์เหลือบมองจิ้งจอกแดงกับปีศาจกระทิงแล้วออกคำสั่งทันที

        มีเพียงความเงียบเป็นเสียงตอบรับ

        เก้าหางและปีศาจกระทิงหายตัวไปอย่างเงียบเชียบในม่านหมอกสีขาว

        เมื่อเทียบกับสัตว์ป่ากลายพันธุ์อื่นๆตนที่แข็งแกร่งที่สุดคือเก้าหางและปีศาจกระทิง

        ตนหนึ่งอยู่ในระดับแรกเริ่มขั้นที่แปดส่วนอีกตนหนึ่ง แม้ภายนอกดูเหมือนกระทิงป่าสีดำธรรมดาแต่กลับก้าวเข้าสู่ระดับแรกเริ่มขั้นที่เจ็ดอย่างเงียบเชียบด้วยพรสวรรค์ที่ไม่ด้อยกว่าใคร พลังต่อสู้จึงไม่ธรรมดา

        ส่วนสัตว์ป่ากลายพันธุ์ตนอื่นนั้นต้องขออภัยด้วย

        พลังของพวกมันยังไม่อาจเทียบเคียงได้จึงได้แต่อยู่เงียบๆ ที่นี่เพื่อช่วยพี่หัวราบค้นหาไปก่อน

        เพราะครั้งนี้เป็นภารกิจสำคัญยิ่งไม่อาจยอมให้มีความผิดพลาดแม้เพียงนิด

        ...

        และในตอนนี้ ด้วยการรับรู้จากม่านหมอกอวี๋จื่ออวี๋ก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงการหยุดชะงักของชิงเอ๋อร์และคณะ

        “ที่นี่งั้นรึ?”

        อวี๋จื่ออวี๋พึมพำพลางกระตุ้นหมอกหนาโดยไม่รู้ตัว

        “ครืน...”

        ราวกับลมพายุพัดผ่านม่านหมอกสีขาวเหนือกลุ่มของชิงเอ๋อร์หมุนวนอย่างรวดเร็วในพริบตาเดียวก็กลายเป็นวังวนขนาดมหึมา

        จากนั้น ก่อนที่จะได้ทันตั้งตัววังวนหมอกนี้ก็ถูกแรงกดดันบางอย่าง บีบอัดให้ตกลงมาในแนวดิ่งอย่างกะทันหัน

        “ตูม!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหวหมอกสีขาวทั้งหมดกระแทกพื้นและในชั่วพริบตาก็กลายเป็นคลื่นหมอกที่แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง

        อาศัยหมอกที่กระจายออกไปอวี๋จื่ออวี๋ราวกับมีดวงตานับหมื่นนับแสนดวงค้นหาทุกซอกทุกมุมของภูเขานี้อย่างอิสระ

        ไม่นานนักเมื่อหมอกเหล่านี้แทรกซึมเข้าไปในรอยแยกของหิน อวี๋จื่ออวี๋ก็จะสามารถตรวจจับ 'ทางเข้า' ที่ซ่อนเร้นอยู่ได้อย่างง่ายดาย

        อย่างไรก็ตามวิธีการค้นหาของอวี๋จื่ออวี๋เช่นนี้ แม้จะน่าสะพรึงกลัวแต่ก็ไม่สามารถคงอยู่ได้นาน

        ที่สำคัญกว่านั้นคือม่านหมอกของเขาไม่สามารถแทรกซึมลึกเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาได้

        หมอกเป็นเพียงเมฆลอยฟ้าไร้รากฐาน

        แม้จะมีการควบคุมด้วยพลังจิตของอวี๋จื่ออวี๋เขาก็ไม่สามารถนำหมอกเข้าไปในส่วนลึกใต้ดินได้อย่างใจนึก

        มิฉะนั้นอวี๋จื่ออวี๋คงไม่ใช้วิธีหมุนวนเพื่อสร้างแรงแล้วปล่อยให้วังวนกระแทกพื้นเพื่อนำหมอกให้แผ่กระจายออกไปทุกทิศทางเช่นนี้

        มีใจแต่ไร้กำลัง

        กล่าวได้เพียงว่าอวี๋จื่ออวี๋ในยามนี้ยังไร้ความสามารถที่จะควบคุมหมอกได้อย่างแม่นยำข้ามระยะทางหลายสิบกิโลเมตร

        หากอยู่ในหุบเขาเป่ยอวี่ที่เขาอาศัยอยู่อาจมีความเป็นไปได้มากกว่านี้

        .......

        หลังจากนั้นไม่นานอวี๋จื่ออวี๋ก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

        เมื่อมองผ่านมุมมองของเขาก็พบว่าด้านหลังน้ำพุบนภูเขานี้มีถ้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น

        ธารน้ำไหลรินซึมเข้าไปในถ้ำแห่งนี้แล้วหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

        “ที่นี่หรือ?”

        ด้วยความสงสัยการรับรู้ระยะไกลเกินไปทำให้อวี๋จื่ออวี๋ไม่แน่ใจนัก

        อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นเอง

        “สวบ สวบ สวบ...”

        พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คมชัดจิ้งจอกเพลิงขนาดเท่าลูกวัวก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ

        “มาได้จังหวะพอดี”

        อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มพลางส่งความคิดของตนผ่านม่านหมอก

        “ฟึ่บ!”

        ม่านหมอกบางๆ สั่นไหวเล็กน้อย แล้วค่อยๆจางหายไป เผยน้ำพุที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา

        “โฮกกกกก!”

        เสียงคำรามยาวเก้าหางที่ฉลาดหลักแหลมย่อมเข้าใจความหมายของนายท่านอวี๋จื่ออวี๋

        สำหรับม่านหมอกของอวี๋จื่ออวี๋มันไม่ได้แปลกอะไร

        เพราะภายในหุบเขาเป่ยอวี่อวี๋จื่ออวี๋ไม่ได้ใช้ม่านหมอกแกล้งมันน้อยไปกว่ายามปกติเลย

        “สวบ สวบ...”

        เก้าหางเยื้องย่าง แล้วเดินช้าๆไปยังน้ำพุนั้น

        แต่ในตอนนี้หากสังเกตการเคลื่อนไหวของเก้าหาง จะพบว่าร่างของมันเกร็งขึ้นดวงตาที่งดงามเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

        ครู่หนึ่ง เมื่อเข้าใกล้น้ำพุเก้าหางก็หยุดฝีเท้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินวนสำรวจอยู่เนิ่นนาน

        สายตาค่อยๆ เลื่อนไปยังน้ำพุจนกระทั่งมองเห็นปากถ้ำ ดวงตาของมันก็หรี่ลงเล็กน้อย

        ปากถ้ำไม่ได้กว้างนัก

        แต่หากจะเรียกว่าปากถ้ำไม่สู้เรียกว่ารอยแยกจะดีกว่า

        มืดมิดและอับชื้น เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำปกคลุม

        แต่ในตอนนี้ เก้าหางก้มลงดมรอยแยกแล้วร่างพลันสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

        จากนั้นราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่งขนสีแดงของมันลุกชัน ราวกับเปลวไฟที่พลิ้วไหว

        ในเวลาเดียวกันคลื่นพลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ แผ่ซ่านไปในอากาศ

        .......

        และในตอนนี้เอง

        “ฟู่ว...”

        สายลมเย็นเยือกพัดผ่านมา

        “เจอที่ซ่อนของมันแล้วเหรอ?”

        ชิงเอ๋อร์ในชุดสีแดงเหลือบมองเก้าหางที่กำลังระมัดระวังตัวตามสัญชาตญาณแล้วพยักหน้าตอบรับแผ่วเบา

        จากนั้นก็พลิ้วกายไปหยุดอยู่หน้าน้ำพุนั้น

        ในวินาทีนั้นเอง ราวกับค้นพบอะไรบางอย่างชิงเอ๋อร์ย่อลง หยิบเส้นตะไคร่น้ำขึ้นมาเส้นหนึ่ง

        เมื่อพิจารณาให้ดีบนตะไคร่น้ำเส้นนี้มีวัตถุบางอย่างคล้ายเกล็ดติดอยู่

        “เกล็ดงู...”

        ริมฝีปากบางยิ้มเบาๆหญิงสาวพลิกมือหนึ่งครั้ง แล้วกำเกล็ดไว้ในฝ่ามือ

        “ไปแจ้งพวกที่เหลือ รีบถอยออกไปจากที่นี่”

        สิ้นคำ ร่างของชิงเอ๋อร์ก็กลายเป็นควันสีแดงพุ่งตรงไปยังรอยแยกนั้นทันที