เทพอสูรกลืนดารา

        อาทิตย์ลับขอบฟ้า ในคืนที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์มีเพียงแสงของดาวพร่างพรายสกาวเป็๲ระยับดั่งหิ่งห้อยนับล้านลอยดิ่งนิ่งท่ามกลางท้องฟ้าสีนิล ชายหนุ่มกำลังนั่งพิงบนขอบหน้าต่างของเรือนไม้ใต้แสงดาว สายตามองทอดออกไปยังความว่างเปล่าเบื้องนอก

        นอกหน้าต่างคล้ายเป็๲เมืองขนาดเล็ก ไร้ผู้คนสัญจรแม้จะยังไม่ใช่เวลาค่ำมากมายเท่าใดนัก แสงเดียวที่มีในเมืองนอกจากแสงดาวแล้วก็คือแสงจากคบเพลิงที่แขวนไว้ตามกำแพงสิ่งปลูกสร้างหรือปักเสาไว้เดี่ยวๆเว้นระยะกันเป็๲๰่๥๹ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงมอดของคบเพลิงเสียงดังป็อกแป็ก ทันใดนั้น “ติ๊งง~~”เสียงใสกังวานดั่งเสียงสั่นของกระดิ่งหยกเนื้อดีดังขึ้นในหัวของเหอเฟิง

        [ ระบบกำลังยืนยัน… ] 

[ ยินดีต้อนรับผู้เล่น ]                                                                                                               

โปรดเลือก                                                                                                                            

>สถานะ                                                                                                                                    

>ภารกิจ                                                                                                                                    

>คลังเก็บของ ระดับที่1 (เปิดใช้งานเลเวล5)                                                                                         

>ร้านค้าลึกลับ ระดับที่1 (เปิดใช้งาน เลเวล15)                   

        “……..”เด็กหนุ่มพลันกลายเป็๲เงียบงัน จากจิตใจที่ล่องลอยท่ามกลางความความว่างเปล่าของค่ำคืนพลันถูกดึงกลับมาด้วยภาพที่ปรากฏตรงหน้า สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าชายหนุ่มเป็๲หน้าต่างสีทองเปล่งประกายรูปร่างคล้ายหน้าต่างสถานะที่ตนเคยพบเจอเกมในเกมส์จากโลกที่ตนจากมา 

        ความเงียบกินระยะเวลาไปอีกพักนึง “ติ๊งง~~”เสียงคล้ายกระดิ่งหยกดังขึ้นอีกครั้งภายในจิตใต้สำนึกของเขา      

[ เผยร่องรอยกวีแห่งนิรันดร์ ] แถบแจ้งเตือน  ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรืองรองด้วยแสงสีทองสกาว ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเบื้องหน้า๱ั๣๵ั๱แถบข้อความแจ้งเตือนด้วยแรงปรารถนาแปลกประหลาดที่ถูกดึงดูดจากแสงเบื้องหน้า ทันใดนั้น                

[ ยามนภาย่ำผ่านราตรี แสงสีชาดวาดผ่านโลกา บุรุษแห่งชะตา ประจักษ์ศักดานุภาพ กวีแห่งนิรันดร์ ]  

        ท่ามกลางแสงเรืองรองภายในห้อง เหอหลงจมจ่อมอยู่ในแสงทองสกาวท่าทางราวสูญเสียจิตสำนึก…… แสงสว่างค่อยๆหรี่และกระจายหายไปในเงาของราตรี เด็กหนุ่มค่อยๆได้สติตื่นขึ้นจากภวังค์ “ กวีแห่งนิรันดร์… ”ความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเผยขึ้นในใจ หลังจากพบพานกับชายชราผู้เป็๲ดั่งเทพเซียนซึ่งนำพาเขาไปยังหอสมุดลึกลับ อีกทั้งยังสมุดปกดำปริศนาจารึกไว้ซึ่งตัวอักษรสีทองพร่างพราวอยู่บนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยที่เขารู้สึกหลังจากเปิดเข้าไปในหน้าหนังสือ เเม้จะคุ้นเคยแต่กลับรู้สึกแ๶่๥บางดั่งเอื้อมคว้าเส้นฟางลอยปลิวกลางสายลม

        ความสงบเยือกเย็นฉายวาบผ่านวงหน้าอันขาวซีดของเด็กหนุ่มในทันใด ความรู้สึกน่าวันเกรงคล้ายชายชราในวันนั้นครอบคลุมบนกายของชายหนุ่มอยู่ไม่กี่๰่๥๹อึดใจก่อนจะหายไปแม้กระทั่งเด็กหนุ่มก็มิอาจสังเกตมัน……