ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

“ใช่ฉันเอง ตอนนั้นยังไม่ได้คิดบัญชีที่นายแอบกินโสมอายุ 100 ปีของฉันเลยนะ เป็นไงบ้าง ช่วงล่างฟิตเปรี๊ยะเลยล่ะสิท่า แบบนี้คงเข้าผับบาร์ไปนวดไม่เว้นแต่ละวัน นายคงต้องตอบแทนฉันสักหน่อยละมั้ง” หลินอู๋เฉินจงใจใช้สายตามองหว่างขาของเอี้ยเฟย ทำให้อีกฝ่ายหน้าร้อนผ่าว ดวงตาคุกรุ่นด้วยเจตนาฆ่า!

“ตายแล้วคุณหลิน อย่าพูดถึงเรื่องน่าอายแบบนี้สิคะ เห็นไหมว่าอู่จี้อยู่ที่นี่ด้วย เด็กๆ ฟังแล้วจะไม่ดีนะคะ” เหยียนตี้กล่าว พลางยิ้มบาง

“ฮ่าฮ่า นั่นสินะ เรื่องวันนั้นสำหรับเอี้ยเฟยมันน่าอายเกินไป ทำไงได้ เขาเป็นคนที่ไม่เคยได้กินของดีนี่นา พอมีนายผู้เฒ่ามู่ถือหางถึงได้กล้าหยิบกินตามใจชอบ ไม่รู้ว่าวันนั้นมีคลิปบ้างหรือเปล่า เอาลงโซเชียลหรือยังนะ...”

เอี้ยเฟยยิ่งฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเท่าไหร่ ดวงตาก็ยิ่งมีเจตนาฆ่ามากเท่่านั้น

อยากสับหลินอู๋เฉินเป็นหมื่นครั้ง!

“ไม่เอาน่าอู๋เฉิน ของเล็กๆ แบบนั้นไม่มีใครถ่ายเก็บไว้ให้รกโทรศัพท์หรอก” มู่เจาเจาเกลียดอี้เฟยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงไม่แปลกที่เธอจะเหยียบย่ำเขาทั้งคำพูดและน้ำเสียงดูแคลน

เอี้ยเฟยหน้าร้อนผ่าว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาโดนดูถูก นึกย้อนกลับไปมันก็นานมาแล้วนะ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้อายุ 25 ปีแล้วยังมีคนมาดูถูกอีก

ต้องฆ่า!

“หลินอู๋เฉิน นายกล้าพนันหินกับฉันหรือเปล่า!” เอี้ยเฟยกล่าวเสียงขรึม ดูเหมือนว่าเขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

“พนันอะไร แล้วนายมีเงินหรือเปล่าล่ะ หินที่นี่ไม่ใช่ราคาถูกๆ นะ” แม้จะไม่เคยเล่นพนันหินมาก่อน แต่ดูจากลักษณะการจัดเรียงหลินอู๋เฉินเข้าใจได้ไม่ยาก

หินจะถูกจัดไว้ในแต่ละโซนซึ่งมีราคาแตกต่างกันเยอะพอสมควร เช่นหินก้อนเล็กราคา 6000 หยวนต่อก้อน ใหญ่ขึ้นมาหน่อย 9000 หยวน และยังมีไปถึง 50000 หยวน ซึ่งเป็นขนาดใหญ่สุด

ซึ่ง ณ ที่แห่งนี้หินราคาถูกไม่ได้หมายความว่าจะได้ของแย่ๆ เสมอไป ในบางครั้งมันอาจจะเป็นของดี ขายได้ราคา 1 ล้านหยวน

“ถ้าหากเอี้ยเฟยไม่มีเงิน ฉันสามารถจ่ายให้ได้ค่ะ” มู่เจี้ยนผิงก้าวมาด้านหน้า โอกาสทำคะแนนมาถึงแล้วจะปล่อยไปได้ยังไง

“เอี้ยเฟย นายนี่มันทุเรศจัง เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่ให้ผู้หญิงเลี้ยง แมงดาชัดๆ” มู่เจาเจามองด้วยความรังเกียจ ผู้ชายแบบนี้เหรอที่คุณปู่อยากให้หมั้นหมาย แค่เลี้ยงดูตัวเองยังทำไม่รอด แล้วจะเลี้ยงเธอได้ยังไง

คำพูดของมู่เจาเจาทำให้เหยียนตี้นึกถึงสามีราคาถูก ยิ่งมองเอี้ยเฟยนานเท่าไหร่ก็ยิ่งขัดหูขัดตา อยากให้หายไปจากที่นี่ซะ

“ไม่ต้องรบกวนคุณมู่หรอก เงินน่ะผมมี มาเริ่มพนันกันเถอะ!” เอี้ยเฟยพับแขนเสื้อ อย่างกับอันธพาลข้างถนนพร้อมสู้

“โห...ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษซะด้วย ไม่คิดว่าจะได้เห็นด้านนี้ของนาย แปลกจังนะ”

เอี้ยเฟยขบกรามแน่น “เลิกกวนประสาทฉันสักทีได้แล้ว จะเล่นไม่เล่น!”

“แน่นอน แต่นายมีอะไรมาพนันกับฉันล่ะ เงินเหรอ...ฉันว่าคงไม่หรอก ส่วนเรื่องคุกเข่ายิ่งไม่ต้องพูดถึง วันนั้นนายแพ้ฉันหมดรูปแต่ดันไม่ยอมคุกเข่า น่าสมเพชชะมัด นายเป็นคนปลิ้นปล้อนแต่รักในศักดิ์ศรี ฟังดูขัดแย้งกันชะมัด”

“งั้นนายจะเอายังไง!”

“ไม่เอายังไง ง่ายๆ เลยคือถ้าหากนายแพ้ต้องแก้ผ้า...แล้วเดินไปรอบๆ แต่ถ้าหากฉันแพ้เงิน 10 ล้านหยวนจะเป็นของนาย!”

“คำพูดของคุณหลินฟังดูแล้วเอี้ยเฟยมีแต่ได้ประโยชน์ เงิน 10 ล้านหยวนไม่ใช่น้อยๆ รีบตอบตกลงสิเอี้ยเฟย” เหยียนตี้คะยั้นคะยอ พลันทำให้เอี้ยเฟยเข้าใจว่าเธออยากเห็นเขาแสดงฝีมือ แต่ในความจริงอยากให้เขาอับอายขายหน้า

ยังจำงานเลี้ยงฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่ามู่ได้ เอี้ยเฟยแพ้ราบคาบ ดังนั้นเหยียนตี้จึงคิดว่าครั้งนี้เองก็เช่นกัน

“ได้งั้นเรามาพนันกัน กติกาเอาเป็น...เลือกหินมาสามก้อน ไม่จำกัดว่าต้องเป็นราคาถูกหรือแพง หลังจากที่ให้ช่างในร้านตัดหินพิสูจน์มูลค่าของหยก ว่าใครมีมูลค่ามากกว่ากันคนนั้นถือว่าชนะ!” คำพูดของเอี้ยเฟยฟังดูไม่ใช่มือใหม่ ซึ่งก็ต้องเป็นงั้น เพราะเขาเป็นหน่วยข่าวกรองของ'เทพมังกรขาว'ย่อมต้องมีข้อมูล

“ได้ เอาตามนี้” หลินอู๋เฉินยิ้มไม่แยแส นั่นจึงทำให้เอี้ยเฟยมั่นใจในชัยชนะ

คราวก่อนแพ้เพราะทักษะเปียโน แต่คราวนี้ไม่สามารถใช้ทักษะใดๆ ได้ จำเป็นต้องใช้โชคมาเสี่ยงทาย อัตราชนะของหลินอู๋เฉินที่มีต่อเขาจึงเหลือเพียงศูนย์!

เอี้ยเฟยเริ่มเดินไปยังกองหินราคาถูก

ส่วนหลินอู๋เฉินยังไม่ได้เลือกเข้าไปดู เพียงมองด้วยหางตาจากมุมนี้

ทั้งสองฝ่ายทำให้ใครหลายคนเริ่มสนใจ การพนันหินที่นี่ไม่ใช่มีครั้งแรก หลายคนเองที่มาก็มักจะพนัน แข่งกับเพื่อนว่าใครจะได้ของดีไป ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มคุยกันว่าใครจะชนะ

“ดูเด็กหนุ่มนั่นสิ ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว ชำนาญหินมากๆ เลย เขาไม่ใช่พวกมือใหม่ดูเหมือนว่าลูกหลานคนรวยนั่นคงเป็นปัญหาแล้วล่ะ” ใครบางคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์

“ก็ไม่แน่หรอก ต้องการจะหาของดีข้างในใช่ว่ามือเก๋าแล้วจะหาได้ สิ่งนี้ต้องใช้ดวงร่วมด้วย ไม่แน่บางทีเด็กหนุ่มบ้านรวยนั่นอาจเป็นฝ่ายชนะ”

“งั้นมาพนันกันไหม”

“เอาสิ มาพนันกัน”

พวกเขาเริ่มวางเดิมพัน ทำเอาหลายคนวางหินที่อยู่ในมือ หันมาสนใจคู่ของหลินอู๋เฉิน

“เอ๋...นั่นมันคุณหลินนี่นา” เลขาป๋ายที่อยู่ข้างคุณหลิวมองเห็นเขาแต่ไกลๆ ยังจำใบหน้าแสนธรรมดานั้นได้ แต่ไม่เห็นลู่ซินหยีข้างกายแต่เป็นผู้หญิงคนอื่น รูปร่างหน้าตาไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

“คุณหลินงั้นเหรอ ใคร...คนรู้จักของเธอ?” หลิวหยุนเฟิง เจ้าของจิลเวลรี่แห่งนี้ถาม

เลขาป๋ายรีบตอบ “เอ่อ...ก็ไม่เชิงคนรู้จักหรอกค่ะ เคยเจอครั้งหนึ่งเมื่อเดือนก่อน เขาเป็นเจ้าของโรงแรมการ์เด้นกรีน”

“เจ้าของการ์เด้นกรีน...เขาเองหรอกเหรอ น่าสนใจ ไปดูกันเถอะ”

“ค่ะ”

ป๋ายอวี่เดินตามเจ้านาย เธอเข้าไปทักทายมู่เจาเจากับเหยียนตี้ตามอัธยาศัย

“คุณเหยียน คุณมู่ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ร้านของฉันได้ต้อนรับพวกคุณทั้งสองคน”

“ไม่หรอกค่ะ เป็นกงเป็นเกียรติอะไรกัน ฉันน่ะสิต้องเป็นเกียรติ อาศัยหน้าของฉันไม่ใหญ่พอให้คุณต้องกล่าวคำพูดเหล่านั้นเลย” เหยียนตี้มีท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน ด้วยความที่เป็นตระกูลอันดับ 3 รู้ดีว่าตัวเองด้อยกว่าตระกูลหลิวมาก

“ไม่หรอกค่ะ ในสายตาของฉันคุณเหยียนน่าทึ่งมากเลยนะคะ” หลิวหยุนเฟิงยิ้มกล่าว ก่อนจะพูดถึงหัวข้ออื่น “แล้วนี่กำลังเลือกหินกันอยู่เหรอคะ ทางเรามีผู้เชี่ยวชาญให้เช่าด้วยนะคะ โดยจะคิดราคาต่อก้อนละ 5000 หยวน”

ฟังดูไม่ใช่เล่นๆ เลยใช่ไหมล่ะ แหงล่ะสถานที่แห่งนี้คือแหล่งละลายเงินของคนรวย คนฐานะปานกลางหรือรากหญ้าไม่มีสิทธิ์เข้ามาอยู่แล้ว ดังนั้นราคานี้ในสายตาชนชั้นสูงถือว่าธรรมดามาก

หลิวหยุนเฟิงมองเอี้ยเฟยและหลินอู๋เฉิน เธอต้องการช่วยทั้งสอง เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่มือใหม่จะได้ของดีกลับไป ดังนั้นให้ผู้เชี่ยวชาญหาให้จะดีกว่า อย่างน้อยโอกาสสำเร็จย่อมมีเปอร์เซ็นต์สูงกว่า

“ไม่ต้องหรอก ของแค่นี้เองผมสามารถหาเองได้ เอาเวลาไปห่วงคนนั้นเถอะ” เอี้ยเฟยเหน็บแนม ย่อมหมายถึงหลินอู๋เฉินอย่างไม่ต้องสงสัย

หลิวหยุนเฟิงไม่แปลกใจท่าทางมั่นใจของเขา คนแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ เธอเคยพบเห็นบ่อยแล้ว และทุกครั้งก็มักจะหมดตัว

หลิวหยุนเฟิงไม่ได้เข้าไปห้ามเอี้ยเฟย ยังไงเสียร้านนี้ก็เป็นของเธอ ยิ่งเขาเสียเงินสิเธอยิ่งได้กำไร

ในขณะที่เอี้ยเฟยกำลังวุ่นกับหิน จับก้อนนู้นทีก้อนนี้ทีขึ้นมาเขย่า หลินอู๋เฉินเอาแต่ยืนนิ่ง ทำเอามู่เจาเจาใจร้อน

“นี่อู๋เฉิน เมื่อไหร่จะเริ่มล่ะ เห็นไหมว่ามันผ่านไปหลายนาทีแล้วนะ”

“ทำไมล่ะอาจารย์ ของแบบนี้ต้องดูนานๆ นะ จะรีบร้อนไม่ได้”

“รู้น่า แต่เอี้ยเฟยน่ะสิ อาจารย์กลัวว่าเขาจะชิงตัดหน้าเธอไปก่อน”

“หึหึ ไม่ต้องกังวล ยังไงซะเขาก็ไม่มีทางได้หินมูลค่าสูงหรอก”

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”

หลินอู๋เฉินเคลื่อนไหว เดินไปที่หินกองราคาแพงสุด

เห็นแบบนั้นเอี้ยเฟยหัวเราะเยาะในใจ “ไอ้โง่เอ้ย คิดเหรอว่าก้อนใหญ่สุดจะต้องเป็นของดี โง่ชะมัด วันนี้นี่แหละฉันจะฉีกกระชากหน้ากากของแกให้ดูเอง หลินอู๋เฉิน!”

หลิวหยุนเฟิงคิดไม่ต่างจากเอี้ยเฟย

ในมุมมองของเธอหลินอู๋เฉินต้องเป็นมือใหม่ที่คิดว่าก้อนใหญ่สุดเป็นของดีข้างใน ทันใดนั้นใบหน้าเธอปรากฏร่องรอยเบื่อหน่าย

สุดท้ายก็พวกไร้ฝีมือ

หลินอู๋เฉินเดินเข้าไปเลือกจากราคาแพงสุดและราคาถูกสุด โดยไม่มีการเขย่าหรือพินิจพิจารณาแบบเอี้ยเฟย ทำเอาใครหลายคนเป็นกังวล และคิดว่าเขาเป็นมือใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย

และแน่นอนสำหรับมือใหม่ คงเสียเงินหมดตัว

“ฉันเลือกได้แล้ว ว่าแต่นายเถอะ เงินแค่นั้นเลือกไม่ได้สักที น่ารำคาญชะมัด” หลินอู๋เฉินมีหินแล้ว 3 ก้อน จึงยืนรับชมเอี้ยเฟยที่กำลังสำรวจหินด้วยความขบขัน

“ฮึ่ม! นั่นเรียกว่าเลือกเหรอ ฉันว่านายกำลังเดาสุ่มนะ แต่เอาเถอะ ในเมื่ออยากขายหน้านักก็จัดให้!” เอี้ยเฟยเดินเข้ามาพร้อมกับหินสามก้อน

ทั้งหมดเป็นหินราคาถูกที่สุดในร้าน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยมีเงิน ดังนั้นจึงวุ่นอยู่กับหินกองเดียว

“งั้นนายเริ่มก่อน ขืนฉันชนะขึ้นมานายไม่สู้เหมือนกับวันนั้นคงแย่ อ้อ...วันนี้นายถอยไม่ได้แล้วนะ” หลินอู๋เฉินผายมือ ทั้งหัวเราะทั้งยิ้มดูถูก เอี้ยเฟยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า