ตอนที่ 3 ท่านไม่ได้จิตใจดีเช่นนั้น (1)
เถียนไฉ่เวยจ้องเว่ยซื่อตาเขม็งพลางเอ่ยเสียงเ็า “ท่านไม่ได้จิตใจดีเช่นนั้น! ท่านยืนยันลูกเดียวว่าเสี่ยวหม่านขโมยไข่ไก่ ท่านเห็นกับตาตัวเองหรือ เช่นนั้นเสี่ยวหม่านขโมยไปกี่ใบ”
“อย่างน้อยก็ต้องมีสี่ใบ! แม้ข้าจะไม่เห็น แต่ทุกวันตอนเช้าก็เป็เสี่ยวหม่านที่ให้อาหารไก่ มีแค่นางที่ขโมยไข่ก่อนที่ข้าไปเล้าไก่ได้ อาสะใภ้และอาของเ้าเป็พยานได้!” เว่ยซื่อแสดงท่าทีราวกับว่า ‘ข้ามีหลักฐานแ่าดุจขุนเขา ดูซิว่าเ้าจะโต้แย้งอย่างไร’
เถียนไฉ่เวยหัวเราะเย้ยหยันคราหนึ่ง “เสี่ยวหม่านขโมยไข่ไปต้องต้มก่อนถึงกินได้กระมัง ห้องครัวมีอาสะใภ้สามเฝ้าอยู่ เสี่ยวหม่านจะเข้าไปได้อย่างไร”
เว่ยซื่อชะงักไป เพราะนางไม่ชอบหน้าหลินซื่อสามแม่ลูก ดังนั้นในตอนที่หม่าซื่อและเถียนจินจวี๋บอกว่าเป็เสี่ยวหม่าน นางจึงมั่นใจว่าเป็เสี่ยวหม่านโดยไม่ติดใจอะไร แต่พอเถียนไฉ่เวยเอ่ยเตือน นางเดาความจริงได้หลายส่วนแล้ว
เถียนไฉ่เวยเห็นเว่ยซื่อที่ตั้งท่าเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มีท่าทีอ่อนลงและบื้อใบ้ไปแล้ว ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะกลบเกลื่อนเื่ราวเช่นนี้เพื่อปกป้องคนที่ตัวเองอยากปกป้อง ทว่านางไม่้าให้ปีศาจเฒ่าตนนี้สมปรารถนาจึงเอ่ยช้าๆ “แต่ไหนแต่ไรมาอาหญิงกับอาสะใภ้สามก็ไม่ถูกกัน ทำไมครั้งนี้ถึงเข้าคู่กันบอกว่าเสี่ยวหม่านบ้านข้าขโมยไข่ได้เล่า”
เถียนจินจวี๋เชิดเกร็งคอ เอ่ยแถสุดกำลัง “เื่จริงเป็เช่นนี้ ข้ากับพี่สะใภ้สามถึงได้พูดตรงกัน”
เถียนไฉ่เวยหัวเราะออกมา “ท่านอาหญิงมักด่าทอทุบตีพวกเสี่ยวเป่าเพราะแย่งอาหารเล็กน้อยกับพวกเขา อาสะใภ้สามเกลียดท่านจะตาย เคยสั่งให้เสี่ยวเป่าใส่ยาระบายในน้ำต้มน้ำตาลทรายแดงที่ท่านดื่ม ทำเอาท่านท้องเสียอยู่หลายวัน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกท่านทั้งสองเหมือนน้ำกับไฟ ใครบ้างจะไม่รู้ ต่อให้พวกท่านสองคนเห็นเสี่ยวหม่านบ้านข้าขโมยไข่กับตาก็ไม่มีทางสนับสนุนอีกฝ่ายแบบนี้ นอกจากพวกท่านสองคนจะเป็มดบนเชือกเส้นเดียวกัน[1]”
เถียนจินจวี๋หน้าแดงเถือก ฝืนแบกหน้าเอ่ย “ข้าไม่มีทางเป็มดบนเชือกกับพี่สะใภ้สาม! ข้าแค่พูดความจริงที่ข้าเห็นเท่านั้น”
เถียนไฉ่เวยเหยียดยกมุมปากท่าทางหมายมั่นและผ่อนคลาย ก้าวช้าๆ ไปตรงหน้าเถียนจินจวี๋ทีละก้าว จ้องใบหน้าขาวและอวบอ้วนของอีกฝ่ายซ้ายทีขวาทีอย่างพินิจพิเคราะห์
เถียนจินจวี๋ร้อนตัวถอยสองก้าว แล้วถามอย่างลุกลี้ลุกลน “เ้าคิดจะทำอะไร”
“ไม่ทำอะไร ข้าเห็นว่าที่มุมปากท่านยังมีเศษไข่แดงติดอยู่หน่อยหนึ่ง อยากเตือนให้ท่านเช็ดมันให้สะอาด ไม่เช่นนั้นมันจะเป็หลักฐานได้” เถียนไฉ่เวยเลิกคิ้วมองเถียนจินจวี๋
เถียนจินจวี๋รีบใช้มือเช็ดปากท่าทางร้อนรน มีไข่แดงอยู่ที่ไหน ความจริงเถียนไฉ่เวยเพียงแกล้งนาง ทำให้นางอับอายและอดโมโหขึ้นมาไม่ได้
เถียนไฉ่เวยมองหนึ่งเด็กชายสองเด็กหญิงของบ้านเถียนจยาเล่อที่ยืนอยู่ในลานบ้านแวบหนึ่ง พวกเขาสามพี่น้องกำลังยืนมองนางกับเถียนจินจวี๋ด้วยกัน
เถียนไฉ่เวยเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น แล้วพูดอย่างมีเลศนัย “อาหญิงกินไข่รวดเดียวสี่ฟองก็ไม่กลัวติดคอหรือ แบ่งให้เสี่ยวเป่า ต้าเฉ่าและเสี่ยวเฉ่ากินด้วยหน่อยไม่ได้หรือ”
ต้าเฉ่ากับเสี่ยวเฉ่าอายุสิบเอ็ดสิบสองขวบ เงี่ยหูฟังพวกเถียนไฉ่เวยและเว่ยซื่อเถียงกันอยู่ข้างๆ มาตลอด พอได้ยินเถียนไฉ่เวยเอ่ยเช่นนี้ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ใช่แล้ว อาหญิงกินไข่สี่ฟองคนเดียวได้อย่างไร ควรแบ่งให้พวกนางพี่น้องคนละฟองสิถึงจะถูก
หม่าซื่อที่ทำมื้อเช้าอยู่ในครัวเริ่มกังวล ไม่รู้ทำไมเถียนไฉ่เวยถึงเอ่ยเช่นนี้ แต่ก็รู้สึกรางๆ ว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางช่วยบ้านสามของนางหรอก
ต้าเฉ่ากับเสี่ยวเฉ่าสืบทอดรูปร่างเตี้ยตันมาจากมารดาของพวกนาง ทั้งสองคนก้าวขาน้อยๆ วิ่งไปตรงหน้าเถียนจินจวี๋ ยื่นมือออกไปคว้ากระโปรงอีกฝ่ายแล้วแหงนหน้าน้อยๆ เอ่ยขอด้วยท่าทางน่าสงสาร “ท่านอา ให้พวกเรากินไข่ด้วยเถอะนะ”
เชิงอรรถ
^ คนสองคนอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ตรงกับสำนวนไทย ‘ลงเรือลำเดียวกัน’
7K
