พิรุณโลหิตจอมยุทธ์พเนจร

### **บทสนทนา ตอนอวสาน: ปิดฉากจอมยุทธ์พเนจร**  

---

**(ฉาก: เชิงเขามังกรดำ ฤดูใบไม้ร่วง สายลมเย็นพัดใบไม้ร่วงลงสู่พื้น เสียงน้ำตกไหลริน ไป๋หยุนเฟิงยืนเงียบๆ มองวิวเบื้องหน้า ซูเสี่ยวเหมยยืนอยู่ข้างๆ สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสงบ หลังจากศึกใหญ่จบลง ยุทธภพกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง)**  

**ซูเสี่ยวเหมย:** เจ้าจะทำอะไรต่อไป?  

**ไป๋หยุนเฟิง:** (ยิ้มบาง) ข้าเคยคิดว่าการล้างแค้นคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต แต่บัดนี้ ข้าไม่เหลือศัตรูอีกแล้ว  

**ซูเสี่ยวเหมย:** นั่นหมายความว่า…?  

**ไป๋หยุนเฟิง:** ข้าจะวางกระบี่…จากนี้ไป ข้าจะเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่ง  

**ซูเสี่ยวเหมย:** (แปลกใจ) เจ้าจะออกจากยุทธภพ?  

**ไป๋หยุนเฟิง:** ข้าเดินบนเส้นทางแห่งเลือดมานานเกินไปแล้ว…ถึงเวลาที่ข้าจะใช้ชีวิตในแบบที่ข้าเลือกเสียที  

**(ฟางเจี้ยน เคยบอกไว้ว่า "ยุทธภพที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่กระบี่ แต่อยู่ที่ใจ")**  

**ซูเสี่ยวเหมย:** แล้วเจ้าจะไปที่ไหน?  

**ไป๋หยุนเฟิง:** มีหมู่บ้านเล็กๆ ทางตอนใต้…เงียบสงบ ผู้คนเรียบง่าย ข้าคิดจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น  

**ซูเสี่ยวเหมย:** …ข้าไปด้วยได้หรือไม่?  

**ไป๋หยุนเฟิง:** (หันมองเธอ) เจ้าจะทิ้งยุทธภพเพื่อข้าหรือ?  

**ซูเสี่ยวเหมย:** ข้ามิได้ทิ้งอะไรเลย…ข้าเพียงเลือกเส้นทางที่ข้าต้องการเดินเท่านั้น  

**(ไป๋หยุนเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจางๆ แล้วพยักหน้า)**  

**(ฉากตัดไป: ทั้งสองเดินเคียงข้างกันลงจากภูเขา ภาพเงาของพวกเขาค่อยๆ จางหายไปกับเส้นทางอันยาวไกล เสียงลมพัดแผ่วเบา คล้ายเสียงของยุทธภพที่กำลังโบกมือลาให้แก่จอมยุทธ์พเนจรผู้หนึ่ง…ยุทธภพยังคงอยู่ แต่บุคคลที่อยู่ในนั้นอาจเปลี่ยนไปตามกาลเวลา)**  

**(จบอวสาน)**  

---