ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 72 ตอบแทนด้วยร่างกายสิ

     ห้องผู้ป่วยพิเศษ โรงพยาบาลปิงเฉิง

     เย่จื่อเฉินนั่งเบ้ปากอยู่บนเตียงคนไข้โดยที่ภายในห้องคนไข้ยังมีหวงเซิงเหม่ยและเย่หรงยืนอยู่ด้วย

     บอกเลยว่าเขาโดนสองคนนี้ด่าจนเละ โดยเฉพาะหวงเซิงเหม่ยที่ยังคงราดน้ำมันลงบนกองไฟอยู่ไม่มีหยุดจนเย่จื่อเฉินกลัวว่าอีกเดี๋ยวเย่หรงจะจับเขามัดเอาไว้แน่

     “คุณเย่คะ อาการของคนไข้เป็นยังไงคุณก็รู้โดนยิงได้รับบาดเจ็บขนาดนั้นถ้าไม่ใช่ว่าเขาโชคดีโดนลูกกระสุนเจาะเข้าบริเวณสะบักไหล่ ก็อาจจะเจาะทะลุทั้งไหล่เลยก็ได้บาดเจ็บขนาดนี้แล้วเขายังจะวิ่งพล่านไปทั่วอีก…”

     หวงเซิงเหม่ยโกรธแทบตายตอนที่เย่จื่อเฉินแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธอแล้วหนีไปใบหน้าของเย่หรงก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเธอเองก็กำลังโมโหกับเรื่องที่เย่จื่อเฉินแอบหนีออกไปเช่นเดียวกัน

     “หมอหวงคะ หมอหวงวางใจได้เลยค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะคอยเฝ้าเขาด้วยตัวเองจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบวันนี้อีกค่ะ”

     จากนั้นเย่จื่อเฉินก็เห็นหวงเซิงเหม่ยยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์มือเป็นคำว่า yes ใส่เขา ท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องนั้นเหมือนกับว่าชนะการต่อสู้แล้ว

     “นี่คุณ…”

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นชี้เธอ แต่กลับโดนเย่หรงตีมือลง

     “หมอหวงหวังดีกับลูกนะต่อไปนี้ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากแม่ห้ามลูกออกไปนอกห้องแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจไหม?”

     พอเห็นความโกรธบนใบหน้าของเย่หรง เย่จื่อเฉินก็ยู่ปากพึมพำเหมือนว่าหดหู่มาก

     “เข้าใจแล้วครับ”

     “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกันนะคะคุณเย่ หมอขอตัวก่อนนะคะถ้ามีปัญหาอะไรก็ตามหมอได้ตลอดเวลาเลยค่ะ”

     “รบกวนหมอหวงด้วยนะคะ”

     เมื่อส่งหมอหวงออกจากห้องไปแล้ว เย่หรงก็เดินกลับมาด้วยอาการฉุนเฉียว

     “ผมผิดไปแล้วครับ”

     เย่จื่อเฉินรีบก้มหน้ายอมรับผิดในสถานการณ์แบบนี้การยอมรับผิดจากใจจริงถึงจะได้รับการผ่อนปรนลดโทษลงไปได้บ้าง

     “พอแล้ว รีบนอนเข้า ไปวิ่งพล่านอยู่ข้างนอกนานขนาดนั้นก็สมควรที่จะเหนื่อยอยู่หรอก”

     เย่หรงถอนหายใจ แล้วช่วยห่มผ้าให้เย่จื่อเฉิน

     หนึ่งคืนที่ไร้ซึ่งคำพูด

     ติ๊ง!

     ติ๊ง!

     ติ๊ง!

     โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนสั่นรัวขึ้นมา

     “ใครเนี่ย ดึกดื่นขนาดนี้…”

     เย่จื่อเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าอย่างสะลึมสะลือ…

     ยมทูตขาว!

     ยมทูตขาว?

     วินาทีนั้น ความง่วงก็ได้หายเป็นปลิดทิ้ง

      ยมทูตขาว : อยู่ไหม?

      ยมทูตขาว : คุยกับฉันหน่อยได้ไหม?

      ยมทูตขาว : ส่งรูป

     มองดูรูปที่อีกฝ่ายส่งมา ในรูปคือสาวใหญ่ที่มีผมสีบรอนด์ทองและดวงตาสีอำพันที่ตัวมีผ้าขาวพันซ้อนทับกันอยู่สองชั้น…

      ยมทูตขาว : เธอคิดว่าฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วสวยไหม?

     เย่จื่อเฉินอึ้งกิมกี่

     บ้าน่า นี่คือยมทูตขาวเหรอ?

     นึกย้อนกลับไปตอนที่เขากับยมทูตขาวได้เจอกันดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกว่าเธอหุ่นดีขนาดนี้เลยนะ

     ต้องเป็นรูปที่เอามาจากอินเทอร์เน็ตแน่นอน

     เย่จื่อเฉินไม่กล้ายืนยัน ถ้าหากว่านี่เป็นยมทูตขาวจริงๆ แล้วยมทูตดำยังออกไปมั่วผู้หญิงนอกบ้านแบบนั้นสมองคงมีปัญหาแล้วล่ะ

     ไม่ต้องสนใจว่าผู้หญิงในรูปคือเธอหรือเปล่า ส่วนนี้มันไม่สำคัญที่สำคัญคือเขาต้องบุกเข้าไปในนรกผ่านทางยมทูตขาว

     เหลือบมองระดับความสัมพันธ์ของทั้งคู่

     200

     พึ่งพาอาศัย

     ไม่คิดเลยว่าระดับความสนิทระหว่างกันจะค่อนข้างสูงขนาดนี้ เกือบไล่ทันระดับความสนิทของยี่หนึงจินกุนกับเขาแล้ว

     คิดไปคิดมา ก็ส่งข้อความกลับไปหาเธอ

      เย่จื่อเฉิน : สวย

      ยมทูตขาว : งั้นเหรอ (ต่อท้ายประโยคด้วยสติกเกอร์หน้าเขินอาย) เธอชอบก็ดีแล้ว

     พรูดดด!

      ทำไมถึงต้องฉันชอบก็ดีแล้วด้วยล่ะ

     เย่จื่อเฉินหน้าเหวอ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

      เย่จื่อเฉิน : ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนคุณไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงนอนดึกมันจะไม่ดีต่อผิว?

      ยมทูตขาว : พวกฉันนอนตอนกลางวันกันไง

     เย่จื่อเฉินเข้าใจทันที ผู้คนในนรกจะทำกิจกรรมกันตอนกลางคืน กฎในการใช้ชีวิตย่อมไม่เหมือนกับพวกเขาอยู่แล้ว

      ยมทูตขาว : รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอหรือเปล่า?

      เย่จื่อเฉิน : เปล่าหรอกคุณอยากคุยอะไรกับผมล่ะ ยมทูตดำรังแกคุณอีกแล้วเหรอ?

      ยมทูตขาว : เขาไม่ได้รังแกฉันหรอกเขาแค่ออกไปทำงานน่ะ ฉันอยู่ที่บ้านก็เลยเบื่อนิดหน่อย

      เย่จื่อเฉิน : คุณสองคนไม่ได้ไปทำงานด้วยกันหรอกเหรอ?

      ยมทูตขาว :เปล่าตั้งแต่แยกกับเธอวันนั้น เขาก็ทำเรื่องถึงเบื้องบนขอย้ายไปร่วมงานกับคนอื่น

     ...

     พูดแบบนี้หมายความว่ายมทูตดำขาวที่มาจากนรกไม่ได้มีแค่คู่เดียวน่ะสิ

     แต่คิดดูแล้วก็น่าจะใช่ คนตายตั้งมากมายถ้าให้ยมทูตดำขาวแค่คู่เดียวมาคอยตามจับวิญญาณ แบบนั้นพวกเขาก็ได้เหนื่อยตายเลย

     คุยกับยมทูตขาวมาได้สองชั่วโมงเต็ม ตั้งแต่เรื่องความรักจนถึงการใช้ชีวิตเย่จื่อเฉินคุยกับเธอไปหลายเรื่องเลย

     เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้จะสว่างแล้วทางฝั่งของยมทูตขาวถึงได้ส่งข้อความมา

      ยมทูตขาว : ขอบใจเธอมากเลยนะที่คุยกับฉันอยู่ตั้งนานฉันอารมณ์ดีขึ้นมากแล้ว ฉันไปพักผ่อนก่อนนะ

     ติ๊ง!

      ระดับความสนิทของคุณกับยมทูตขาวเพิ่มขึ้นอีก 20 ระดับการพึ่งพาอาศัยปัจจุบันอยู่ที่ 220

     พอเห็นข้อความนี้เย่จื่อเฉินก็หมดแรงที่จะค่อนขอด เธอสบายใจแล้ว แต่ตัวเขาง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย

     ดีอยู่ที่ว่าครั้งนี้ไม่ได้คุยเสียเวลาเปล่า ระดับความสนิทยังเพิ่มขึ้นมาอีก 20

     ต่อไปถ้าระดับความสนิทยิ่งสูงขึ้นถ้าจะบอกเธอว่าขอเข้ากลุ่มมันก็จะยิ่งง่ายเมื่อถึงตอนนั้นเขาก็จะได้กำไรทั้งจากฝั่งสวรรค์แล้วก็ฝั่งนรก

     หลับไปท่ามกลางอาการสะลึมสะลืออีกครั้ง พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

     “ตื่นแล้วเหรอ?”

     ทีแรกคิดว่าคนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเขาจะต้องเป็นเย่หรงไม่ก็หลิวฉิงแต่ไม่คิดเลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงเขาจะเป็นตำรวจหลินในดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยความรู้สึกสับสน

     “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ แผลหายดีแล้วเหรอ?”

     บนร่างกายของตำรวจหลินสวมชุดคนป่วยแต่ก็เห็นว่าใบหน้าเธอมีเลือดฝาดแล้ว ดูไปแล้วน่าจะไม่ได้เป็นอะไรมาก

     “เกือบหายดีแล้วแหละ”

     ตำรวจหลินยื่นส้มที่แกะเปลือกออกแล้วเรียบร้อยส่งให้เย่จื่อเฉินหลุดขำแล้วจึงพูดขึ้น

     “คุณตำรวจหลินครับ คุณน่าจะไม่เคยดูแลคนป่วยสินะผมเพิ่งตื่นคุณก็ให้ผมกินส้มเลยเหรอ ไม่กลัวว่าผมจะเป็นร้อนในหรือไง”

      “ไม่กินก็ไม่ต้องกิน”

     ตำรวจหลินเอาส้มกลับมาแบ่งเป็นสองซีกแล้วแกะเข้าปากเย่จื่อเฉินเอาหมอนวางซ้อนหลังเพื่อนั่งพิง มองดูปากของเธอที่เคี้ยวส้มอยู่แล้วจึงค่อยๆ เลื่อนสายตาลงไปข้างล่าง

     ผู้หญิงคนนี้โตมาได้โดยการกินอะไรกันแน่นะหน้าอกหน้าใจถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น

     เย่จื่อเฉินเหล่มองพลางคิดไปด้วย พอตำรวจหลินเห็นดังนั้นจึงตีหน้านิ่งขรึมทันที

     “มองพอหรือยัง?”

     “ยัง…” เย่จื่อเฉินตอบกลับทันทีแต่พอรู้สึกถึงสายตาคู่นั้นที่แทบจะฆ่าเขาให้ตาย เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “พอแล้วครับ”

     “มองพอแล้วก็เก็บสายตาทุเรศของนายกลับไปเลย”

     “ก็ได้ๆ”

     เย่จื่อเฉินเลื่อนสายตาล้อเลียนออกไป แล้วจึงยกแขนสอดเข้าท้ายทอย

     “คุณตำรวจหลินมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ หรือว่าจะมาตอบแทนบุญคุณ? ผมได้ยินมาว่าผู้หญิงสมัยก่อนตอบแทนบุญคุณด้วยร่างกายกันทั้งนั้นหรือว่าคุณตำรวจหลินก็เหมือนกัน ถ้าจริงนี่สุดยอดเลยนะครับ”

     “นาย…”

     ตำรวจหลินกำลังจะโมโหขึ้นมาทันทีแต่พอเห็นผ้าพันแผลตรงบริเวณไหล่ของเย่จื่อเฉินอารมณ์โกรธในใจก็โดนเธอกดไว้อีกครั้ง

     “ฉันมาขอบคุณนายจริงๆ นั่นแหละ”

     “โอ๊ะ จริงเหรอเนี่ย” เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วยิ้มร้ายแล้วพูด “ถ้าอย่างนั้นคุณตำรวจหลินก็เตรียมพร้อมที่จะตอบแทนด้วยร่างกายแล้วสินะครับ?”

     “ฉันไม่ได้ล้อนายเล่นนะ ฉันมาขอบคุณนายจริงๆขอบคุณมากที่ตอนนั้นนายมาขวางปืนแทนฉัน แล้วช่วยฉันออกมาโดยไม่สนใจอันตรายเลย ”

     ตำรวจหลินกัดริมฝีปาก เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ

     “นายอยากให้ฉันตอบแทนนายยังไง ขอแค่เป็นสิ่งที่ฉันทำได้ ฉันก็จะทำให้นายพอใจ”

     “หึหึ…”

     จู่ๆเย่จื่อเฉินที่นอนเอนตัวอยู่บนเตียงคนไข้ก็หัวเราะร้ายขึ้นมาแล้วพูดขึ้น

     “คุณตำรวจหลินพูดมาขนาดนี้แล้วถ้าผมมัวแต่เกรงใจคุณก็จะรู้สึกผิดใช่ไหมล่ะ คุณอยากตอบแทนบุญคุณผมใช่ไหม งั้นก็…ตอบแทนด้วยร่างกายสิ”