วาสนาพานพบบรรจบรัก (นิยายแปลจีน)

ตอนที่ 24 ธงแห่งชัยชนะ (1)

        ตอนเช้า ฟ้ายังไม่สาง! อันเสี่ยวเย่ว์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เดิมนางคิดว่าเป็นอันลี่เปิ่นกับหลิ่วซื่อกำลัง ป้าบ ป้าบ ป้าบ คิดไม่ถึงว่าทุกคนกลับลุกขึ้นหมดแล้ว กระทั่งอันหยวนเซิงก็ยังถูกปลุก

        “เสี่ยวเย่ว์ ตื่นได้แล้ว ถ้ายังไม่ออกไปทำงาน ถูกท่านย่ารู้เข้าได้โดนตีตายแน่” อันเสี่ยวหลีตีอันเสี่ยวเย่ว์ “เสี่ยวเย่ว์ ตื่นได้แล้ว!”

        อันเสี่ยวเย่ว์พลันผุดลุกขึ้น มองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง “พี่หญิง ฟ้ายังไม่สว่างเลย!”

        “ถ้ารอให้ฟ้าสว่างแล้วค่อยตื่น ไม่เพียงแต่จะถูกตี ยังจะไม่ได้กินข้าวด้วย ไก่ขันแล้ว เสี่ยวเย่ว์ใส่เสื้อผ้าเอง เร็วเข้าหน่อย!” อันเสี่ยวหลีพูดพลางเริ่มช่วยใส่เสื้อผ้าให้อันหยวนเซิง

        “ไก่ขันหรือ” อันเสี่ยวเย่ว์มองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนนอกหน้าต่าง “หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าไก่ขันยามดึก หม่าซื่อกับโจวปาผี[1]นี่พอกันเลย! สวรรค์! ต้องโหดขนาดนี้เลยหรือ”

        อันเสี่ยวหลีช่วยอันหยวนเซิงสวมเสื้อเสร็จก็ช่วยอันเสี่ยวเย่ว์สวมเสื้อผ้า ทั้งยังช่วยหวีผมให้นางด้วย ทำทุกอย่างนี้ท่ามกลางความมืดเป็นเรื่องที่นางทำจนชินแล้ว

        “พี่หญิง ท่านเก่งมาก!” อันเสี่ยวเย่ว์นอกจากถอนหายใจแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

        หลิ่วซื่อเองก็ลุกขึ้นเข้าครัวไปทำกับข้าวกับฝานซื่อแล้ว อันลี่จู้ไปแบกน้ำ จากนั้นก็ไปทำงานที่บ้านของเจ้าของที่ดินเกา อันลี่เปิ่นตัดฟืนอยู่ที่ลานบ้าน อันเสี่ยวหลีกับอันเสี่ยวเหมยพาอันเสี่ยวเย่ว์กับอันหยวนเซิงไปกวาดลานบ้าน ทั้งยังไปช่วยเป็นลูกมือให้กับหลิ่วซื่อและฝานซื่อด้วย

        “ท่านพ่อ พวกเราต้องลุกขึ้นมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แล้วเพราะอะไรพวกอาสามกับอาสี่ถึงนอนได้จนถึงตอนนี้หรือ” อันเสี่ยวเย่ว์หยิบไม้กวาดแล้วเดินไปข้างกายอันลี่เปิ่น คิดจะล้างสมองเขา กลัวว่าเดี๋ยวสักพักอันลี่เปิ่นเห็นหม่าซื่อแล้วจะหวั่นเกรง “เรื่องที่ท่านรับปากข้าเอาไว้เมื่อคืนนี้ ท่านจะต้องทำให้ได้นะ! ข้าฝากความหวังไว้กับท่าน!”

        อันเสี่ยวเย่ว์พูดได้ไม่กี่ประโยค หม่าซื่อก็เดินออกมา นางจะต้องไปเฝ้าที่ห้องครัวก่อน เพื่อไม่ให้หลิ่วซื่อกับฝานซื่อแอบขโมยกินเนื้อไก่ป่า นางตั้งใจว่าจะเอาไว้บำรุงให้หลานชายคนโตอย่างอันหยวนเฟิง

        หม่าซื่อเห็นอันเสี่ยวเย่ว์กำลังคุยกับอันลี่เปิ่นก็พูดเสียงดังทันที “นางเด็กขี้เกียจ กวาดลานบ้านยังขี้เกียจอีกใช่หรือไม่”

        หม่าซื่อพูดแล้วก็ถอดรองเท้า ฟาดพื้นรองเท้าไปที่อันเสี่ยวเย่ว์ อันเสี่ยวเย่ว์เบี่ยงตัวหลบ แล้วตะโกนเสียงดังลั่น “ท่านย่า อาสามกับอาสี่ยังไม่ลุกขึ้นมาเลย! เป็นข้าที่ขี้เกียจหรือพวกเขาขี้เกียจกันแน่”

        “นางเด็กน่าตาย กล้าเถียงข้าอีกหรือ!” หม่าซื่อหยิบรองเท้าขึ้นมาแล้วไล่กวดอันเสี่ยวเย่ว์ไปทั่วลานบ้าน แต่ว่าก็ไล่ไม่ทัน

        ตอนแรกอันลี่เปิ่นยังกังวลใจแทบตาย กลัวว่าลูกสาวจะเสียเปรียบ แต่พอยิ่งมองก็ยิ่งมีความสุข เขาคิดไม่ถึงเลยว่าอันเสี่ยวเย่ว์ที่พึ่งมีสติแจ่มใส่จะสามารถกระโดดโลดเต้นได้ และยังคล่องแคล่วได้ถึงเพียงนี้ เขาอดคิดไม่ได้ว่าคล้ายตน ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็สามารถขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้

        หม่าซื่อเหนื่อยแล้ว ได้แต่พิงแท่นโม่หินขนาดใหญ่ในลานบ้าน มองไปที่ข้าวโพดแล้วตะคอกว่า “ทำไมไม่มีใครบดข้าวโพด คนไปตายที่ไหนกันแล้ว”

        อันเสี่ยวเย่ว์เอาไม้กวาดพาดไหล่ราวกับแบกกระบองทอง “พี่หญิงข้าช่วยงานอยู่ในครัว พี่หญิงเสี่ยวเหมยพาหยวนเซิงไปเก็บหญ้า ท่านพ่อข้ากำลังตัดฟืน ข้ากำลังกวาดลานบ้าน ตอนนี้คนที่ว่างที่สุดก็เป็นท่านแล้ว แน่นอนว่าหากท่านอยากขี้เกียจ ไม่อยากใช้มือบดข้าวโพดเอง ท่านก็ต้องไปปลุกอาสามกับอาสี่ขึ้นมา”

        หม่าซื่อกำลังจะระเบิดโทสะอีกครั้ง เวลานี้เองอันเฉิงเยี่ยก็บิดขี้เกียจเดินออกมา “โหวกเหวกโวยวายอะไรกันแต่เช้า หยวนเฟิงกลับมาบ้านทั้งที อย่ารบกวนเวลานอนเขา”

        หม่าซื่อถลึงตาใส่อันเสี่ยวเย่ว์ พอคิดถึงอันหยวนเฟิง นางไม่มีเวลามาต่อสู้กับอันเสี่ยวเย่ว์ แต่จ้องเข้าไปในครัว นางจะต้มไก่ป่าบำรุงร่างกายให้อันหยวนเฟิง

        หม่าซื่อลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง ทำให้บ้านตระกูลอันสงบไปไม่น้อย อย่างไรอันลี่ฝูกับอันลี่กุ้ยทั้งสองบ้านก็ยังนอนอยู่ อันเฉิงเยี่ยเองก็เป็นคนไม่พูดมาก เขาเพียงแค่เดินไปยังที่ดินของตนเงียบๆ

        พอถึงเวลาอาหาร หม่าซื่อก็เอาน้ำแกงไก่ตุ๋นไปตรงหน้าของอันหยวนเฟิง “หยวนเฟิง! ย่าทำให้เจ้า กินให้มากหน่อย บำรุงร่างกาย”

        หม่าซื่อแบ่งให้อันหยวนเฟิงชิ้นใหญ่ที่สุด จากนั้นก็เป็นอันเฉิงเยี่ย อันลี่ฝูกับอันลี่กุ้ยทุกคนต่างก็ได้ชามเล็ก ส่วนอันเสี่ยวเฟิ่ง อันหยวนซิ่ง อันหยวนวั่งทั้งสามคนก็ได้ส่วนแบ่งเป็นชามที่เล็กลงมา

        ทว่าเด็กๆ ของบ้านใหญ่กับบ้านรองต่างไม่ได้กินสักคำ กระทั่งอันลี่เปิ่นที่เป็นคนล่าไก่ป่าตัวนี้มาก็ยังได้แค่มอง

        อันเสี่ยวเย่ว์ส่งสายตาให้อันลี่เปิ่นที่นั่งอยู่โต๊ะใหญ่ตลอด ให้เขาเอ่ยปากขอประโยชน์ในส่วนของตนเอง แต่อันลี่เปิ่นคล้ายกับหวาดกลัว เขาเหมือนจะพูดแต่ก็หยุดเอาไว้ตลอด ไม่ว่ายังไงก็พูดไม่ออก

        อันเสี่ยวเย่ว์จนใจ จึงได้แต่ต้องพูดเสียงดังว่า “ท่านปู่ ท่านย่า ทำไมพวกข้าถึงไม่ได้กินเนื้อไก่ป่าหรือ ไก่ป่าตัวนี้พ่อข้าเป็นคนล่ามา อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเราชามเล็กๆ เหมือนที่หยวนซิ่ง หยวนวั่งได้สิ!”

        คำพูดของอันเสี่ยวเย่ว์ทำให้ฝานซื่อกับอันเสี่ยวเหมยตกใจ เมื่อคืนนี้พวกเขาทั้งบ้านต่างก็แอบกินอาหารกัน ทั้งยังแอบคุยกันด้วย รู้อยู่ว่าอันเสี่ยวเย่ว์ไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่กลับไม่คิดว่านางจะใจกล้าถึงขนาดนี้

        คนที่ชะงักไปไม่ได้มีแค่ฝานซื่อกับอันเสี่ยวเหมยเท่านั้น กระทั่งทุกคนในบ้านก็นิ่งงัน การกินที่คุ้นเคยแบบนี้ไม่ใช่แค่วันสองวัน บ้านใหญ่กับบ้านรองไม่กล้าออกความเห็น บ้านสามกับบ้านสี่ก็ดีใจที่ได้เสพสุข แต่ว่าวันนี้อันเสี่ยวเย่ว์กลับพูดออกมาเสียงดัง

        “อันเสี่ยวเย่ว์ อย่างเจ้ายังคิดอยากจะกินเนื้อไก่ป่าหรือ เจ้าสมควรหรือ” อันหยวนเฟิงอดพูดไม่ได้

        “ไก่ป่าเป็นพ่อข้าที่ลำบากลำบนล่ามาจากบนเขา แล้วเพราะอะไรพวกข้าถึงกินไม่ได้ พวกท่านกลับกินกันอย่างสบายใจเฉิบได้เล่า” อันเสี่ยวเย่ว์รีบแย้งทันที “พี่หยวนเฟิง ถ้ามีความสามารถก็เข้าป่าไปล่าเองสิ!”

        “ถุย!” เสิ่นซื่อทำท่าทีดูถูก “อันเสี่ยวเย่ว์ เจ้าไม่รู้ว่าหยวนเฟิงเป็นซิ่วไฉงั้นหรือ ต่อไปเขาต้องสอบขุนนาง เขาคือความหวังของครอบครัว รอให้เขาบินได้สูงก่อน บ้านตระกูลอันทั้งบ้านก็ต้องพึ่งเขา อาหารทั้งหมดในบ้านก็ต้องเอาให้เขากินก่อน นี่เป็นเรื่องที่ถูกต้องแน่นอน”

        “ใช่แล้ว! เสี่ยวเย่ว์ ถ้าพี่ชายข้าได้เป็นขุนนาง ก็มีแต่จะให้เจ้าได้อาศัยบารมี กินดีอยู่ดีไปด้วยื ดังนั้นตอนนี้เจ้ายอมลำบากสักหน่อยเถอะ!” อันเสี่ยวเฟิ่งกินเนื้อไก่ป่าพลางพูดอย่างสบายๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า

        เชิงอรรถ

^ โจวปาผี เป็นตัวละครในหนังสือเรื่อง ไก่ขันเที่ยงคืน ของนักเขียนชื่อดังนามปากกา เกาอวี้เป่า โดยโจวปาผีเป็นเจ้าของที่ดินที่มีนิสัยเลวร้าย กลางดึกเขาจะตื่นขึ้นมาเลียนเสียงไก่ขันเพื่อให้คนงาน (ขายตัวเป็นทาสในสมัยก่อน) ลุกขึ้นมาทำงานให้