Age of war

***ว่าที่ผู้กล้าเผ่ายักษาในอนาคต (?) [บานา]

บรรยากาศโดยรอบเริ่มตึงเครียดมากขึ้น

ข้าไม่เคยเห็นการต่อสู้ของเผ่าตัวจิ๋วที่ดูจริงจังขนาดนี้มาก่อน

"รีบไปเร็วกิว! "

เจ้าตัวจิ๋วที่มีผมสีเงินสวมชุดพริ้วบางสีขาวแผดเสียงดังด้วยภาษาของเผ่ายักษา

"งั้นฝากด้วย! "

ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อใจเจ้าตัวจิ๋วพวกนี้

กลุ่มของพวกเราเริ่มหันหลังวิ่งไปทางใต้โดยมีข้าเป็นคนนำทัพ

แต่การหันเก้าสิบองศาโดยมีฝูงชนจำนวนมากไม่ใช่เรื่องง่าย

แถวพวกเขายังเป็นชาวบ้านธรรมดาที่ไม่ใช่ทหารอีก ดังนั้นจึงเกิดความตื่นตระหนกเกิดขึ้นมา

แต่ข้าไม่ยอมให้เกิดความวุ่นวายในขบวนทัพของข้าได้ง่าย ๆ หรอกนะ

"ทุกคนอย่าตื่นตระหนก จงตามเสียงของข้ามา! "

การแผดเสียงดังลั่นของข้านั้นทำให้ฝูงชนเริ่มรู้ตัวว่าควรทำอะไรต่อไป

ข้าจะใช้ทุกสิ่งเพื่อรวมหัวใจของกลุ่มคน แล้วตีฝ่าออกไปจากลานกว้างแห่งนี้ให้ดู

"ไม่ปล่อยให้หนีหรอกดิก! "

หน่วยสีดำจำนวนสิบคนของศัตรูที่บินบนท้องฟ้าเริ่มเปล่งแสงสว่างออกมาอีกครั้ง

จะใช้อาคมเวทอีกแล้วหรือ?

"ไม่ปล่อยให้ทำได้หรอกกิว! "

"สายฟ้าฟาดออง! "

เผ่าตัวจิ่วที่ร่วมการต่อสู้ตรงหน้ามีมากกว่าหนึ่งพันคนโดยมีนางฟ้าขาวเหลืองสองคนเป็นผู้นำ

ในขณะที่ศัตรูมีแค่สิบคน

ลูกไฟและหอกน้ำแข็งได้ถูกโปรยปรายลงมาจากอากาศที่ว่างเปล่า

อากาศร้อนและอากาศหนาวได้เริ่มก่อตัวขึ้น

สายลมเริ่มหมุนวนพัดโหมกระหน่ำ

ประกายไฟฟ้าวิ่งโลดแล่น ปริแตกในที่ว่างของอากาศ

ถึงศัตรูจะมีเพียงสิบคน แต่ฝ่ายเรามีเผ่าตัวจิ๋วที่ใช้อาคมได้ถึงหนึ่งพันคน

ความต่างของจำนวนมันชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ทว่ามันช่างน่าแปลก

ทำไมอาคมที่เกิดจากคนเพียงสิบคน กลับดูรุนแรงและร่ายได้รวดเร็วเทียบเท่ากับอาคมที่เกิดจากความร่วมมือของคนนับพันกันได้?

พลังของทั้งสองฝ่ายเริ่มปะทะกัน ณ ใจกลางอากาศ

เปลวไฟที่ร้อนแรงทำให้กระแสลมเริ่มผิดเพี้ยน

ความร้อนจากสายฟ้าหลอมละลายหอกน้ำแข็งที่โปรยปราย

การโจมตีของทั้งสองได้หักล้างซึ่งกันและกันอย่างรุนแรง

"ไม่มีคริสตัล&--$แล้วคิดว่าจะต้านไหวหรือพวย! "

เนื่องจากข้ายังไม่เก่งภาษาเผ่าตัวจิ๋ว จึงจับใจความที่พวกมันพูดไม่ได้ทั้งหมด

แต่ที่รู้อย่างหนึ่งคือพวกเรากำลังเสียเปรียบ

ทั้งที่ศัตรูมีเพียงสิบคน แต่กลับสามารถโจมตีทะลุอาคมป้องกันของฝ่ายเราเข้ามาได้

มีผู้โชคร้ายที่ถูกหอกน้ำแข็งกับเปลวไฟแผดเผาไปบ้างแล้ว

"ฆ่าพวกเดียวกัน พวกแกไม่รู้สึกอะไรเลยหรือกิว! ดีลอนิก จัสเซียร์! "

"คะ.. ใครคือดีลอนิกกันดิก อะ… อีกอย่าง … มะ… มันคือคำสั่งนะดิก! "

"คำสั่งบ้าบอนะสิออง แค่นี้คิดเองไม่เป็นหรือออง! "

ทั้งสองฝ่ายเริ่มเร่งพลังอาคมและแลกเปลี่ยนการโจมตีที่รุนแรงมากขึ้น

บทท้องฟ้าเต็มไปด้วยประกายแสงและฝนเปลวไฟ

ภูมิประเทศของลานกว้างเต็มไปด้วยหลุมบ่อ

เปลวไฟพวยพุ่ง สายฟ้าฟาดฟัน พายุงวงช้างพัดกระหน่ำ และหอกน้ำแข็งโปรยปราย

ราวกับเป็นภาพของขุมนรก

"ระวัง! "

การต่อสู้นั้นไม่ได้เกิดเพียงแค่บนท้องฟ้าอย่างเดียว

ตรงหน้าของพวกเรายังมีอสูรดินโกเลมอยู่

อสรพิษเก้าหัวได้ชูคอขึ้นสูง

พวกมันเคลื่อนไหวประชิดพวกเรา แล้วใช้หัวทั้งเก้าพุ่งเข้ากินเหยื่อตรงหน้า

ขากรรไกรที่กว้างกว่าสองเมตร สามารถกลืนร่างของเผ่ายักษาขนาดใหญ่ลงไปได้อย่างง่ายดาย

เขี้ยวที่สร้างจากโลหะแข็งได้ปักลงบนร่างของผู้เคราะห์ร้าย

เลือดสีดำท่วมปากของมัน พร้อมกับร่างของพรรคพวกข้าที่แน่นิ่งจากไป

"หน่อย! หน่วยคำรามจงสนับสนุนพวกตัวจิ๋ว หน่วยประชิด มาช่วยข้าสกัดอสูรดินพวกนี้ซะ! "

"รับทราบ! "

กระสุนสังหารจากแนวหลังถูกสาดใส่ขึ้นท้องฟ้าเพื่อสนับสนุนพวกตัวจิ๋ว

"ดิก!? "

การโจมตีสนับสนุนนั้นช่วยรบกวนการร่ายอาคมของศัตรู

กระแสคลื่นพายุกับสายฟ้าเริ่มเป็นฝ่ายกลับมากลืนกินการโจมตีกระแสหอกน้ำแข็งกับฝนเปลวเพลิง

ตอนนี้คงหมดห่วงปัญหาการโจมตีจากบนฟ้าได้แล้ว

ปัญหาที่เหลือคงเป็นพวกศัตรูตรงหน้า ว่าข้าจะสามารถต้านทานพวกมันได้นานแค่ไหน

"แอร์บาส์ร เจ้านำคนไปทางใต้ก่อนเลย ลากพวกมันไปใส่พวกตัวเขี้ยวให้ได้! "

"ตัวเขี้ยว? "

"ที่พวกเจ้าเรียกว่าเผ่ามนุษย์มดไง! "

ว่าแล้วกลุ่มชาวบ้านที่นำโดยแอร์บาส์รก็เริ่มเคลื่อนไปทางใต้ และเหลือแค่พวกเรา หน่วยยักษาแห่งปฐพีที่ยืนเป็นแนวกำแพงขวางพวกมันเอาไว้

เอาละ ได้เวลาเพิ่มกำลังใจของกองทัพแล้ว

"หน่วยยักษาแห่งปฐพีของข้า พวกเจ้าฝึกร่างกายมาเพื่ออะไร! "

"ปกป้องคนอ่อนแอ! "

"กล้ามเนื้อของเจ้ามีเพื่ออะไร! "

"เพื่อใช้บดขยี้ศัตรูให้ป่นปี้! "

"และศัตรูของเราคือใคร! "

"อสูรดินโกเลม! "

"หน่วยยักษาแห่งปฐพี บุกโจมตี! "

"โอ๊ว! "

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

" รายงานท่านราชินีทั้งห้า ขุนพลคอมมิวตายไปพร้อมกับดีอ้อนแล้ว ได้โปรดสั่งการต่อด้วยครับ"

กระผมกับขุนพลที่เหลือกำลังรายงานผลการจับกุมดีอ้อนที่ล้มเหลวให้พวกท่านฟัง

" ช่วยไม่ได้ งั้นเปลี่ยนแผน"

ราชินีแฟตหันไปมองราชินีท่านอื่น

" พวกเจ้า… เตรียมใจพร้อมแล้วหรือยัง? "

"มันช่วยไม่ได้แล้วนี่"

"ถ้าเป็นการสงคราม เธอนั้นเชี่ยวชาญที่สุดในหมู่พวกเราแล้ว เชิญเธอนำทัพได้เลยราชินีแฟต"

คำพูดขององค์ราชินีทำให้กระผมเริ่มรู้สึกหวาดเสียวไปทั่วร่างกาย

พวกท่านคงไม่คิดที่จะ…

" (นี่คือเสียงของราชินีทั้งห้า พวกเรา เผ่าอาร์โธร์โพดา ขอสั่งให้ทุกคนจงเตรียมพร้อมรบ! เป้าหมายคือคริสตัลแห่งชีวิตของเผ่าอื่น!) "

คำสั่งขององค์ราชินีได้ถูกกระจายออกไปผ่านทางคลื่นสมอง

ถ้าหากคุมสถานการณ์ไม่อยู่ แผนสำรองคือการบุกทำลายคริสตัลและขึ้นเป็นผู้ชนะก่อนที่เมืองหรือเผ่าของเราจะวอดวาย

นั่นคือสิ่งที่ท่านราชินีแฟตวางแผนเอาไว้

ในที่สุด… คำสั่งที่ผมไม่อยากรับมาทำที่สุดก็เกิดขึ้นจริงแล้ว

" (ราชินีฟรีด้า ฝากเรื่อง [หัวทะลวงแผ่นดิน] หน่วยของฮอน์เนสกับอลูฟบุกไปยึดคริสตัล คนที่เหลือฝากเรื่องสนับสนุนขัดขวางกำลังเสริมของศัตรู ทุกหน่วยบุก!) "

" (รับทราบครับ!) "

ทุกคนส่งเสียงขานรับพร้อมกัน

"..."

มีเพียงแค่ผมที่ไม่ตอบรับคำสั่งออกไป

ผมลุกขึ้นยืนหันไปมองทางทิศตะวันออกของลานกว้าง

ที่ตรงนั้นมีกลุ่มของบานากำลังปะทะกับสัตว์ดินอยู่

แค่ดูก็รู้ว่าเป็นการต่อสู้เพื่อปกป้องผู้คนโดยไม่สนว่าคนที่ถูกช่วยจะมาจากเผ่าไหน

ความจริงผมอยากต่อสู้แบบนั้นมากกว่าการต่อสู้เพื่อทำลายล้าง

แต่นั่นมันเป็นการขัดคำสั่งของราชินี

ผมควรจะทำยังไงดี…

" (อีกเรื่อง ถ้าหากว่าไม่ใช่ศัตรู ก็จงเข้าไปช่วยตามเห็นสมควรซะ) "

"ท่านราชินี! "

ผมหันไปมองทางท่านราชินีแฟตอย่างไม่เชื่อสายตา

คนแบบยัยป้านี่รู้จักคิดช่วยเหลือคนอื่นด้วยเรอะ!?

"เสียมารยาท ความคิดมันไหลผ่านคลื่นสมองมาถึงฉันหมดแล้วยะ! อีกอย่าง ฉันคิดว่าการผูกมิตรกับต่างเผ่าเอาไว้มันก็ดีเหมือนกัน เวลาจบสงครามจะได้มีเสียงต่อต้านน้อย ฉันไม่ได้ทำเพราะเข้าใจหัวอกแกหรอกนะเจ้าสเลบ อย่าเข้าใจผิดไปละ! "

"ขอบคุณครับท่านองค์ราชินี! หน่วยแฟต ตามข้าพเจ้ามา เป้าหมายคือพวกสัตว์ดินทิศตะวันออก พวกเราไปช่วยกลุ่มคนตรงนั้น และเข้าขวางพวกศัตรูเพื่อเปิดเส้นทางให้หน่วยอื่นบุกคริสตัลกัน! ทุกคน เดินหน้าได้! "

***ว่าที่ผู้กล้าเผ่ายักษาในอนาคต (?) [บานา]

ยังกับกองทัพช้างขยี้กองทัพมด

แต่คนที่เป็นมดนะคือพวกข้า

พวกเราแทบจะไม่ใช่คู่มือของพวกมันเลย

" อ๊ากก.! "

" ท่านบานา ช่วยข้า--..."

เลือดสีดำจำนวนมากเริ่มท่วมไปทั่วบริเวณจนกลายเป็นแอ่งน้ำทมิฬที่ส่งกลิ่นฉุนจมูก

"หน่อยแน่! "

ข้าระเบิดพลังโกรธ ใช้แขนทั้งสองข้างง้างปากของอสูร ก่อนจะฉีกขาดครึ่งด้วยพละกำลังที่มากกว่า

แต่ถึงจะฉีกขาดไป มันก็ฟื้นฟูกลับมาได้อยู่ดี

ตั้งแต่สู้มา มีเพียงสิบตัวที่ข้าโชคดีสามารถทำลายแกนของมันได้สำเร็จ

"ถ้ามีอาวุธละก็…"

ลูกน้องของข้าหายไปมากกว่าครึ่งแล้ว

แนวป้องกันเริ่มพังทลาย

อีกเพียงไม่ถึงสิบนาที พวกมันคงสามารถไล่ตามกลุ่มของแอร์บาส์รได้สำเร็จ

การต่อสู้บนฟ้าที่ฝ่ายเราได้เปรียบเพราะจำนวน กลับกำลังเริ่มเสียเปรียบเพราะการสนับสนุนจากพื้นกำลังเริ่มหายไป

เปลวไฟและหอกน้ำแข็งเริ่มกลับมากลืนกินพื้นที่ปะทะของพายุและสายฟ้า

"แย่แล้ว พวกกองทัพมนุษย์มดบุกมาทางนี้แล้วบานา! "

"ว่ายังไงนะ! "

ข้าหันไปดูทางใต้ตามต้นเสียงของแอร์บาส์ร

กองทัพเกราะสีดำกำลังวิ่งโถมตรงเข้ามาทางนี้

และผู้ที่วิ่งนำอยู่แถวหน้าสุดคือบุรุษที่ข้ารู้จักเป็นอย่างดี

"สเลบ…"

บุรุษยอดฝีมือที่มีชื่อว่าสเลบ

เขาวิ่งตรงมาทางพวกข้าพร้อมกับกองทัพที่มีอาวุธครบมือ

จำนวนนั้นมากเหลือจะนับไหว

แต่จิตสังหารของเขานั้นไม่ใช่พุ่งเป้าตรงมาที่พวกข้า

ไม่ใช่อย่างแน่นอน ข้ารู้สึกได้

"ไม่ต้องไปสน เจ้านำคนวิ่งส่วนไปทางใต้เลย พวกเขาไม่ใช่ศัตรู! "

"รู้ได้ยังไง? "

"เชื่อข้าเถอะ! "

"... ได้"

ถึงจะสงสัย แต่เขายอมเชื่อมั่นในตัวข้าแล้วนำคนวิ่งตรงไปทางกองทัพของสเลบโดยลดอาวุธในมือของตัวเองลงมา

คลื่นสีดำได้วิ่งสวนกลุ่มของพวกเขาโดยไม่มีการโจมตีใด ๆ เกิดขึ้น

"ขอบใจมากสเลบ! "

"ยังไม่ทันบอกเลยว่ามาช่วยนะครับ"

"แต่ทำไปแล้วไม่ใช่หรือ? ฮะ ฮะ ฮะ แถมเจ้าพูดภาษาของเผ่าข้าได้ชัดไม่เบาเลยนี่"

“...”

ด้วยการช่วยเหลือของกองทัพของอดีตศัตรู พวกเราจึงผ่านวิกฤติมาได้แบบฉิวเฉียด

แสงพลังงานสีฟ้าที่ร้อนแรงได้แผ่พุ่งเข้าทำลายอสูรดินโกเลมจนแตกสลายก่อนจะแน่นิ่งไป

มันรุนแรงจนสามารถหลอมทั้งเนื้อและแกนของมันไปได้พร้อมกัน

"บานา อยากได้อาวุธแบบไหน! "

"ดีเลย งั้นขอตรีศูลสักเล่มสิ! "

"เอาไป"

"ทำไมสั้นจังฟะ"

"อย่าบ่นมากนักเลยน่า"

ข้ารับตรีศูลสีดำที่ถูกโยนมาจากลูกน้องคนหนึ่งของสเลบ

มันเป็นตรีศูลที่สร้างจากวัสดุที่ข้าไม่รู้จัก มีสีดำ และยาวเพียงแค่หนึ่งเมตรครึ่ง

แต่ข้าสัมผัสได้ว่ามันกำลังดูดพลังงานบางอย่างออกจากร่างกายอยู่

รู้สึกได้ว่าอาวุธเล่มนี้ดีกว่าอาวุธที่เผ่าของข้าเคยสร้างมาทั้งหมด

และไม่เพียงแค่ข้า พวกเขายังโยนอาวุธให้กับลูกน้องของข้าด้วย

"ขอบคุณมาก! "

ข้าหันไปทางศัตรูพร้อมกับแทงตรีศูลออกไป

รู้สึกได้เลยว่ามีพลังงานจำนวนมากถูกดูดไหลผ่านผ่ามือไปรวมอยู่ที่ปลายของตรีศูล

แล้วพริบตานั้นแสงสีฟ้าสามเส้นก็สาดส่องพุ่งตรงออกไปอย่างรุนแรง

หัวของอสูรถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปอีกตัว

"เยี่ยม! "

พอจัดการได้ตัวหนึ่ง อีกตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าราวกับจะเติมเต็มตำแหน่งของเพื่อนมันที่ว่างลงไป

ชั่วพริบตานั้นเองที่สายตาของข้าได้บังเอิญไปสบตากับของสเลบ

“ลุย! ”

ข้าแผดเสียงร้องเป็นสัญญาณเปิดตัว

วิ่งเข้าดงศัตรูพร้อมกับอาวุธในมือ

ปล่อยให้มันดูดพลังจากร่างกายอย่างอิสระ แล้วแทงกระหน่ำออกไปราวห่าฝน

ตรีศูลเพียงหนึ่งได้แยกออกราวกับว่ามีนับร้อยนับพัน

หัวทั้งสามถูกทำลายสิ้นไปถึงครึ่งในสองวินาที

“ไฮยะ! ”

ข้ากระโดดหลบการโจมตีจากหัวที่เหลือซึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหา

หมุนตัวตีลังกากลับหลังแล้วใช้มือข้างซ้ายคว้าปลายเขี้ยวของมันเอาไว้

ก่อนจะใช้พละกำลังของตัวเองจับมันทุ่มเข้าใส่ไปทางสเลบ

สเลบใช้แขนทั้งสี่ข้างวาดออกไปรอบตัว

ดาบดำทั้งสี่เล่มเริ่มส่องประกายแสง

เขาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมโจมตีราวกับรับรู้ได้ว่าข้าจะทุ่มมันไปหาเขา

“@! #%& ดาบประกายแสงสี่ทิศ! ”

สเลบเปล่งเสียงดังกังวาลพร้อมกับเกิดคลื่นดาบออกมาจากดาบทั้งสี่

ดาบดำเหล่านั้นถูกวาดเป็นลวยลายสวยงามประดุจผลงานศิลป์ ก่อนที่จะเข้าไปแยกร่างของอสูรดินโกเลมเป็นสี่ส่วน

ข้าเห็นแกนกลางที่เหลือถูกตัดขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่การต่อสู้ของพวกเรายังไม่จบ

ข้าวิ่งบุกต่อไปข้างหน้าโดยมีสเลบวิ่งไล่ตามหลัง

ใช้ร่างกายกับพละกำลังอันล้นเหลือบุกโรมรันศัตรู แทงทะลายกำแพงตรงหน้า หักเขี้ยวของมัน แล้วจับโยนไปทางสเลบ

สเลบตอบสนองการกระทำของข้าอย่างฉับพลัน บุกเข้าฟาดฟันด้วยดาบทั้งสี่ ก้มตัวไหลลื่นผ่าน ผ่าร่างของศัตรูพร้อมกับทำลายแกนกลางของมันจนสิ้นสลาย

ตัวที่สอง ตัวที่สาม จนกระทั้งตัวที่สี่

สังหารศัตรูอย่างต่อเนื่องราวกับเครื่องจักรสงครามที่ไม่มีวันหยุดลงได้

ประดุจอสูรขนาดยักษ์ที่ออกตัววิ่งแล้วไม่สามารถหยุดมันลงได้

ขบวนทัพของอสูรดินโกเลมตรงหน้าข้าเริ่มแตกกระเจิงออก

ถึงนี่จะเป็นครั้งที่สองที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันอย่างจริงจัง แต่พวกเราสามารถเข้าขากันได้เป็นอย่างดี

ราวกับว่าพวกเราสองคนนั้นเป็นสหายที่ร่วมต่อสู้กันมาอย่างโชกโชน

ซึ่งนั่นไม่แปลก

เพราะในอดีตข้าเคยต่อสู้กับมันมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

ดั่งที่ว่าศัตรูคู่แค้นคือมิตรสหายรู้ใจที่แท้จริงยิ่งกว่าใคร

“หน่วยโจมตีระยะไกล ไม่ต้องสนใจพวกอสูรดินโกเลมแล้ว จงยิงสนับสนุนภาคพื้นอากาศเพียงอย่างเดียวซะ! ”

ข้าตะโกนสั่งการเหล่าลูกน้องที่เหลือ

"ดิก!? "

“พวย! ”

กระสุนนับพันถูกยิงโจมตีขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

ไม่สิ คราวนี้อาจมีเป็นหมื่น ๆ นัดเลยทีเดียว

กองทัพสีดำของสเลบกำลังช่วยยิงโจมตีขึ้นท้องฟ้าไปที่กลุ่มศัตรูพร้อมกับหน่วยของข้า

ยอดฝีมือทั้งสิบคนของศัตรูเริ่มรวนเรและตื่นตระหนก

“อ๊าก! ”

“ไม่นะดีลอนิก! พวยยยยยย! ”

ข้าเห็นศัตรูถูกยิงดับไปถึงครึ่งหนึ่ง

“ถอย---”

“ห้ามถอยยัน ขอสั่งเหล่าโกเลมในฐานะประธานธิบดี เปิดโหมด@! $#^! ”

สตรีเผ่าตัวจิ๋วที่ดูเป็นหัวหน้าของศัตรูซึ่งบินอยู่ ณ จุดสูงสุดจนยากจะเล็งยิง เธอคนนั้นกำลังตะโกนอะไรบางอย่างออกมาอยู่

“มันพูดว่าอะไร? ”

“เธอพูดว่าโกเลมยักษ์นะครับ…”

สเลบหันมาตอบข้อสงสัยให้กับข้าด้วยภาษาของเผ่ายักษา

“โกเลมยักษ์!? ”

ข้าหันไปมองทางศัตรูอีกครั้ง

พวกอสูรดินโกเลมกำลังพุ่งเข้ามารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

“อย่าปล่อยพวกมันให้รวมตัวได้ โจมตีทำลายพวกมันเดียวนี้! ”

กระสุนนับร้อยนับพันถูกยิงถาโถมเข้าใส่เหล่าอสูรดินโกเลมที่กำลังรวมร่างกัน

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ชิ้นส่วนดินแตกระแหง แต่ความเร็วในการรวมตัวกลับไม่ลดลงเลย

ซ้ำร้ายยังดูเหมือนว่าจะเป็นการเพิ่มความแข็งแกร่งให้พวกมันเสียอีก

กระสุนลำแสงเริ่มเบนหักออกในตอนที่ผิวสีน้ำตาลเริ่มกลายเป็นผิวโลหะมันวาว

พวกมันดูดกลืนผิวดินและวัสดุโดยรอบเข้าไปภายในร่างของมัน

ร่างของมันตัวใหญ่มากขึ้น… ใหญ่จนบดบังรัศมีแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า

ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย…

มันมีขนาดสูงกว่าห้าสิบเมตร มีหัวอสรพิษนับร้อย ดวงตาสีแดงฉานราวกับกำลังลุกเป็นไฟ มีปีกที่กว้างใหญ่ อีกทั้งยังมีแสงสว่างพวยพุ่งออกมาจากปากนับร้อยของพวกมัน

ราวกับอสูร [ไทฟอน] ในตำนานที่เกิดจากพระแม่ไกอา เทพผู้สร้างโลกของพวกเราเผ่ายักษา

“เหวอ ไทฟอน!? ”

พวกเผ่ายักษาน้อยต่างกรีดร้องชื่อนั้นออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

เดียวนะ ที่โลกของเผ่ายักษาน้อยเองก็มีอสูรไทฟอนเช่นกันหรือ?

แต่เรื่องนั้นช่างมันไปก่อนเถอะ

“คิดว่าล้มมันไหวมั้ย? ”

“ไม่ไหวก็ต้องไหวไม่ใช่หรือ [อสูรแห่งอัคคี-บานา] ? ”

“ [อสูรแห่งอัคคี-บานา] ? ”

“ฉายาที่เผ่าพวกผมตั้งให้กับนายนะครับ”

“ข้าชอบวะ ฮะ ฮะ ฮะ! ”

ข้าเงยหน้าไปประจันกับเจ้าอสูรไทฟอนตรงหน้า

ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวันได้ปะทะกับอสูรในตำนานอีกครั้ง

เข้ามาเลยเจ้าไทฟ---

*โกรววววว! *

ในตอนนั้นเองที่มีเงามืดขนาดยักษ์ไม่แพ้กับขนาดตัวของไทฟอนบินฟาดผ่านเหนือหัวของพวกเรา

ลำแสงทำลายล้างที่ไร้เหตุผลได้พวยพุ่งแผดเผ่าไปทั่วท้องฟ้า

มันแผดเผาร่างของไทฟอนจนลุกท่วมด้วยเปลวไฟสีดำ

“กรี๊ดดดด!? ”

“ไม่นะโรส! ”

ข้าเห็นเผ่าตัวจิ๋วที่กำลังต่อสู้โบยบินถูกเผาไปเกือบครึ่งหนึ่งในพริบตาเดียว

รวมไปถึงพวกศัตรูที่เหลือทั้งหมดด้วย

มีเพียงแค่หัวหน้าของพวกมัน ที่อยู่ห่างออกไปไกลที่รอดมาได้

สิ่งที่เข้ามาแทรกใจกลางสนามรบคืออสูรในตำนานอีกตัวหนึ่งของเผ่าข้า

มันมีเกล็ดสีดำทั่วทั้งตัว มีปากที่ยื่นยาวและเขี้ยวอันแหลมคม ปีกของมันนั้นแผ่กว้างราวกับจะกลืนกินโลกได้ทั้งใบ

อสูรในตำนานที่ว่ากันว่าผู้ซึ่งสามารถควบคุมมันได้นั้น มีเพียงแต่ผู้กล้าของเผ่าเท่านั้น

มันคือ [อสูรแห่งการกลืนกิน] หรือที่พวกเผ่าอื่นตั้งชื่อให้กับมันว่า [มังกรทมิฬ]

และผู้ที่ขี่มันมานั้นไม่ใช่ใครอื่น

“บานา เจอตัวแล้ว~ หนีมาอยู่ตรงนี้นี่เอง~”

เธอคือสหายรักของข้า สตรีที่ข้าเริ่มรู้สึกรักและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

[ขุนนางแครอท] คนนั้น