ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        “อันหยวนถังของพวกเจ้าทำให้คนตาย ถึงอย่างไรก็ต้องชดใช้!” อวี๋ชิงฮวาเอ่ยเสียงเย็นชา สายตาจับจ้องใบหน้าของกู้ชิงเฉิงครู่หนึ่ง

        ครั้นเห็นดวงตาคู่นั้นก็พลันตะลึงงันไปชั่วขณะดวงตาคู่นั้นราวกับธารน้ำในฤดูวสันต์ ระยิบระยับชวนหลงใหลทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไป ดวงตาคู่นั้นงดงามยิ่งนัก งดงามจริงๆ

        “ข้าก็มาชดใช้ให้พวกท่านแล้วไม่ใช่หรือ” กู้ชิงเฉิงรู้ดีว่าบุรุษตรงหน้าเป็นพระรองผู้ซื่อสัตย์ภักดีต่อนางเอกอย่างสุดหัวใจ แม้จะรักมั่นไม่คลายแต่สุดท้ายแล้วกลับไม่เหลือสิ่งใดเลยอีกทั้งเขายังเป็นผู้ที่คอยมุ่งร้ายต่อกู้ชิงเฉิงมาโดยตลอด

        ยามที่กู้ชิงเฉิงและกู้จิ่งเซวียนสิ้นชีวิตอวี๋ชิงฮวาผู้นี้ก็มีส่วนร่วมไม่น้อย

        ความคิดแรกของกู้ชิงเฉิงที่มีต่อบุรุษผู้นี้คือการกำจัดเสียทว่าบุรุษผู้นี้มีฐานะสูงส่ง อีกทั้งยังนำพาทหารหลวงมามากมายเพราะเขาได้รับราชโองการให้มาจับกุมผู้คน นางจึงไม่อาจกระทำการโดยพลการได้

        อันหยวนถังแห่งนี้เป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นภายหลังจากการทะลุมิติมาเรื่องราวหลายอย่างจึงได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าจึงยังคงเป็นปริศนาสิ่งที่นางรู้มีเพียงจุดจบของนางและกู้จิ่งเซวียนเท่านั้นความรู้สึกเช่นนี้ช่างไม่น่าพึงพอใจเอาเสียเลย

        เมื่อเห็นอันอี้ฝานถูกทหารหลวงจับกุมดวงตาของกู้ชิงเฉิงก็ลึกล้ำยิ่งขึ้น ความเย็นชาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบตัวของนาง“อย่าเพิ่งรีบร้อนจับกุมตัวไป การตายของคนผู้นั้นได้ข้อสรุปแล้วหรือ?”

        “ใต้เท้าของพวกเรานั้นคือผู้เชี่ยวชาญด้านการตัดสินคดีที่เลื่องชื่อทั่วแผ่นดินเจ้ากล้าสงสัยในตัวท่านเชียวหรือ!” ผู้ติดตามด้านหลังของอวี๋ชิงฮวาเอ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อเขาเห็นว่ากู้ชิงเฉิงสวมผ้าคลุมหน้าเขาจึงตัดสินว่านางจะต้องอัปลักษณ์จนไม่กล้าพบผู้คนท่าทางของเขาที่มีต่อนางจึงไม่ค่อยดีนัก

        “โอ้ การสืบสวนสอบสวนคดีไม่ใช่หน้าที่ของต้าหลี่ซื่อหรอกหรือ? เหตุใดแม่ทัพผู้บัญชาการเก้าประตูเมืองกลับเปลี่ยนอาชีพไปเสียแล้ว?”กู้ชิงเฉิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “อีกทั้งเชิญท่านหมอชันสูตรมาแล้วหรือยัง? หรือว่าแม้แต่งานของหมอชันสูตรท่านก็ยังฉกฉวยไป? นี่ไม่ใช่กำลังทำให้ผู้อื่นตกงานหรืออย่างไร?”

        คนอื่นๆแม้จะฟังคำพูดของกู้ชิงเฉิงไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ความหมายโดยรวมก็ยังคงพอจะเข้าใจได้

        อวี๋ชิงฮวาแค่นเสียง“เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว หากเจ้าพิสูจน์ได้ว่าอันหยวนถังบริสุทธิ์ข้าจะนำคนจากไปทันที และจะไม่สร้างความลำบากให้เลยแม้แต่น้อย”

        รูปร่างของเขาสูงใหญ่ใบหน้าเคร่งขรึม ให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนซื่อตรงไม่ลำเอียงทว่ากู้ชิงเฉิงรู้ดีว่าตราบใดที่เกี่ยวข้องกับกู้ตงหลิง เขาย่อมลำเอียงเป็นแน่แท้ดังนั้น นางจึงไม่อาจตัดสินคนจากภายนอกได้

        “ดีเจ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงส่งกู้จิ่งเซวียนให้อยู่กับหูเอ้อร์“เจ้าจงดูแลเซวียนเอ๋อร์ให้ดี” จากนั้นนางก็เดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่

        ที่นั่นมีร่างของผู้ที่ถูกอันอี้ฝาน‘รักษาจนตาย’ วางอยู่ว่ากันว่าฐานะของผู้นั้นสูงส่งยิ่งนัก หากมาคิดๆ ดูแล้วกู้ตงหลิงต้องการให้คนทั้งอันหยวนถังตายอย่างไม่มีที่ฝังจะให้นางหาชาวบ้านธรรมดามาได้อย่างไร

        ร่างของผู้ที่ถูกรักษาจนตายกำลังนอนอยู่ในโลงศพใบหน้าซีดเผือด ทว่าผ่านมาสองวันแล้ว ร่างนั้นก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ รอบๆโลงศพนั้น มีทหารอารักขาอยู่หนาแน่น

        เมื่อกู้ชิงเฉิงเดินเข้าไปทหารสองคนนั้นก็ชักกระบี่ยาวออกจากเอว และจ้องมองนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เมื่อเห็นดังนั้น กู้ชิงเฉิงก็หันไปมองอวี๋ชิงฮวา

        “ให้นางผ่านไป” อวี๋ชิงฮวาเก็บอารมณ์แม้สตรีผู้นี้จะเฉลียวฉลาดหรือประชดประชันเขามากเพียงใด ก็ไม่สำคัญนัก ในไม่ช้านางและคนทั้งหมดในอันหยวนถังก็จะต้องไปเป็นเพื่อนตายกับอ๋องชราแล้วดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจมากนัก

        กู้ชิงเฉิงเดินไปที่ข้างโลงศพนางสำรวจโลงศพก่อน พบว่าเป็นโลงไม้จันทน์หอมทองอันหายากยิ่งในโลกซึ่งแสดงให้เห็นถึงฐานะอันสูงส่งของผู้นั้นแล้ว

        จากนั้นนางจึงมองไปยังร่างนั้นเขาสวมชุดคลุมสีเหลือง แม้จะไม่ใช่ชุดมังกร แต่ก็ปักลายมังกรห้ากรงเล็บเพียงแค่เห็น กู้ชิงเฉิงก็รู้ว่าผู้นี้มีฐานะและตำแหน่งในราชวงศ์ครั้งนี้กู้ตงหลิงช่างลงมือกระทำการใหญ่ยิ่งนัก

        สมกับเป็นบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลกู้เพราะนางมีตระกูลไป๋หนุนหลัง จึงกล้าทำทุกสิ่งทุกอย่าง และยังเป็นคนผูกใจเจ็บแค้นนางจะไม่ยอมหยุดยั้งจนกว่าอันหยวนถังจะล่มสลายอีกทั้งจะไม่ยอมหยุดมือจนกว่ากู้ชิงเฉิงและลูกจะตายตกไป!

        ยามกู้ชิงเฉิงยืนพินิจโลงศพอยู่เนิ่นนานอวี๋ชิงฮวาพลันหรี่ตาลง ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาเอ่ยถาม“เป็นเช่นไรบ้าง?”

        “นายหญิง ข้าเป็นผู้รักษาจนเขาตาย ข้าจะรับผิดชอบเองขอรับ” อันอี้ฝานกล่าวอย่างรีบร้อน แท้จริงแล้วตั้งแต่เขานำตัวคนผู้นี้มาร่างนี้ก็อยู่ในสภาพรวยรินเต็มที เขายังไม่ได้ทันใช้ยารักษาคนผู้นี้ก็ขาดใจตายเสียแล้ว

        อันที่จริงแล้วทุกคนในอันหยวนถังต่างเข้าใจว่านี่เป็นกับดักแต่ฝ่ายตรงข้ามกลับลงมือด้วยกลอุบายอันร้ายกาจ พวกเขาจึงไม่อาจต้านทานได้เลย

        อวี๋ชิงฮวาเหลือบมองอันอี้ฝานคราหนึ่งก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา “ชีวิตต่ำต้อยของเจ้าต่อให้มีร้อยชีวิตก็ไม่อาจเทียบได้กับชีวิตของอ๋องชราเพียงผู้เดียว”

        เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ทุกผู้คนต่างตกตะลึง ผู้ที่อยู่ในโลงศพนี้คือรุ่ยอ๋อง พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน!

        ต้องทราบไว้ว่าในมือของท่านรุ่ยอ๋องนั้นกุมอำนาจไว้มากมายทั้งยังมีแผ่นป้ายยกเว้นโทษประหารที่ได้รับพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ยังต้องเกรงใจรุ่ยอ๋องแต่ครั้งนี้เขากลับต้องสิ้นชีพลงที่อันหยวนถัง

        หากฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้ย่อมต้องกริ้วโกรธ เหล่าคนพวกนี้ย่อมไม่อาจรอดชีวิตเป็นแน่ อันอี้ฝานเงียบงันลงย่อมเข้าใจว่าชีวิตของตนจะเทียบกับท่านรุ่ยอ๋องได้อย่างไร?แต่เขาไม่ต้องการจะให้อันหยวนถังต้องเดือดร้อนไปด้วยยิ่งไม่ต้องการจะให้กู้ชิงเฉิงและกู้จิ่งเซวียนต้องพลอยเดือดร้อน

        หยวนจิ่วหน้าถอดสีจ้องมองอวี๋ชิงฮวา ก่อนจะเอ่ยว่า “ยามที่ท่านอวี๋ส่งท่านรุ่ยอ๋องมาพระองค์ก็อยู่ในสภาพรวยรินแล้วเหตุใดจึงกล่าวได้ว่าอันหยวนถังเป็นผู้รักษาจนสิ้นใจ?”

        เขาเป็นชาวยุทธ์ย่อมพูดจาตรงไปตรงมา ยามนี้ในใจเขาพลุ่งพล่านไปด้วยความไม่พอใจหลายครั้งที่เขาอยากจะวางยาพิษสังหารอวี๋ชิงฮวาและพวกพ้องเสียแต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเมื่อนึกถึงคำกำชับของกู้ชิงเฉิงตอนนี้เขารู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก

        “ชาวยุทธ์ต่างกล่าวว่าอันหยวนถังสามารถฟื้นคนตาย ชุบชีวิตคนได้แล้วอาการรวยรินจะนับเป็นอันใดเล่า?” เสียงของอวี๋ชิงฮวาไม่สูงไม่ต่ำหากแต่ชัดเจนยิ่งนัก เขาใช้พลังภายในส่งเสียงของตนไปถึงหูของทุกผู้คน

        ยามนี้เขายืนอยู่ข้างกายกู้ชิงเฉิงใบหน้าฉายแววเย็นชาอย่างไม่อาจซ่อนเร้นได้

        “ใต้เท้าอวี๋!” ขณะนั้นเองโม่อวี้เฉินพลันก้าวเดินเข้ามา เสียงของเขาทรงอำนาจ ใบหน้าเย็นชาด้วยกิริยาอันสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งทำให้เขามีรัศมีอันสูงส่งและเปี่ยมด้วยอำนาจ

        ทันทีที่เขาปรากฏกายทุกสิ่งรอบกายก็พลันหมองลงไปในทันที

        กู้ชิงเฉิงยืนอยู่เบื้องหน้าโลงศพที่อยู่ส่วนในสุดของโถงใหญ่ส่วนโม่อวี้เฉินยืนอยู่ตรงทางเข้าโถง ทำให้ทั้งสองสบตากัน

        อันที่จริงกลอุบายเล็กๆน้อยๆ ของอวี๋ชิงฮวานั้น กู้ชิงเฉิงไม่ได้ให้ความสนใจเลย

        ท่านรุ่ยอ๋องผู้นี้มีอายุมากแล้วอีกทั้งยังป่วยหนักด้วยโรคเรื้อรัง บรรดาหมอหลวงในวังหลวงคงจะถอดใจแล้วคาดว่าจวนท่านรุ่ยอ๋องก็คงปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม

        แต่กู้ตงหลิงกลับให้อวี๋ชิงฮวาช่วยกำจัดคนในอันหยวนถังแม้เขาจะเป็นผู้บัญชาการเก้าทัพ มีอำนาจล้นฟ้าแต่ก็ไม่กล้าสังหารชาวเมืองอี๋สุ่ยอย่างโจ่งแจ้งหรือรื้อทำลายอันหยวนถังเสียทั้งหมด

        ดังนั้นเขาจึงต้องออกหน้าด้วยตนเองโน้มน้าวคนของจวนท่านรุ่ยอ๋องให้นำรุ่ยอ๋องมาส่งยังอันหยวนถัง เดิมทีรุ่ยอ๋องก็ลมหายใจก็รวยรินอยู่แล้วพอต้องเดินทางกระแทกกระทั้นเช่นนี้ จะสิ้นใจตายก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

        แต่คนในอันหยวนถังกลับไม่อาจอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างได้แม้จะมีร้อยปากก็ไม่อาจพูดได้ชัดเจน

        เมื่อเห็นองค์รัชทายาทเสด็จมาแววตาของอวี๋ชิงฮวาพลันฉายแววโหดเหี้ยมชั่วครู่ ก่อนจะกลับคืนสู่ปกติ“องค์รัชทายาทก็เสด็จมาจัดการเรื่องของท่านรุ่ยอ๋องด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ข้ามาด้วยเรื่องของท่านรุ่ยอ๋องจริง” โม่อวี้เฉินก้าวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อผ่านข้างกายหูเอ้อร์ เขาก็เหลือบมองกู้จิ่งเซวียนอย่างลึกซึ้ง

        ยามนี้กู้จิ่งเซวียนดูบริสุทธิ์ไร้พิษภัยดวงตากลมโตของเขากลอกกลิ้งไปมา ท่าทางนั้น ราวกับกำลังคิดแผนการบางอย่าง

        เจ้าเด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบผู้นี้กลับนิ่งสงบเมื่อเผชิญเหตุการณ์ร้ายแรงทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกชอบใจยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นบุตรชายของเขา!ช่างเป็นศิษย์ที่เรียนเกินครูเสียจริง

        ครั้นกู้จิ่งเซวียนเห็นโม่อวี้เฉินก็พลันผลักหูเอ้อร์ออกแล้วกระโดดลงพื้น จากนั้นก็รีบคว้าขาขององค์รัชทายาทไว้ทันทีเมื่อเห็นดังนั้น โม่อวี้เฉินก็อุ้มเขาขึ้นมาโดยไม่ลังเลแล้วเดินตรงเข้าไปในหอใหญ่ทันที

        “นายน้อย!” หูเอ้อร์ตกใจเล็กน้อย

        “เซวียนเอ๋อร์…” หยวนจิ่วก็พึมพำเสียงต่ำ

        ผู้บัญชาการเก้าทัพมาเพื่อจัดการอันหยวนถังการปรากฏตัวขององค์รัชทายาทในยามนี้ เพื่ออะไรไม่มีใครล่วงรู้เมื่อเห็นกู้จิ่งเซวียนถูกโม่อวี้เฉินอุ้มไป ทุกคนย่อมวิตกกังวล

        “เขาเป็นท่านพ่อของข้า ย่อมไม่ทำร้ายข้าหรอก” กู้จิ่งเซวียนในยามนี้กลับเริ่มผูกสัมพันธ์

        ทำให้ผู้อวี๋ชิงฮวาตกตะลึงยืนนิ่งอยู่กับที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ