ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        เมื่อกล่าวจบในอกสิ่งมีชีวิตทั้งหลายจากเมืองพิทักษ์ต่างกระตุกวูบดุจอัสนีฟาดผ่า

        เจ้าหนุ่มนี่มันปากกล้ายิ่งนัก!ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้นหนำซ้ำยังโอหังยิ่งกว่าทรราชสวรรค์ที่อยู่เบื้องหน้าเสียอีก

        ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งกายาทรราชสวรรค์ที่แกร่งจนต้านทานการโจมตีของผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณได้นั้นล้วนแต่เป็นเศษสวะในสายตามู่เวิ่นเซียน

        แต่เขาไม่รู้หรือ... ว่าดาวทรราชนั้นมีผู้ดำรงอยู่ซึ่งระดับกึ่งจักรพรรดิ!

        "เจ้าว่ากระไรนะ!"

        "บังอาจลบหลู่บรรพชนของข้าหรือ!!!"

        ราชันย์ผู้พิชิตบันดาลโทสะเส้นผมสีม่วงปลิวไสวราวพายุ คำรามด้วยเสียงกึกก้องราวสายฟ้าฟาด

        เพียงอ้าปากคำรามก็บังเกิดเป็นห้วงธารดาราอันไกลโพ้น แผ่ซ่านคลื่นพลังขาวโพลน

        ความผันผวนไร้ขอบเขตปะทุขึ้นจากจุดศูนย์กลางของทั้งสองเข้าบดขยี้สัตว์อสูรที่บินวนอยู่ไกลนับหมื่นลี้ให้กลายเป็นฝนโลหิต

        ตูม!!!

        มู่เวิ่นเซียนมีสีหน้าสงบราวผิวน้ำร่างกายเปล่งประกายเทพรางเลือน คล้ายจะหลอมเข้ากับฟ้าดินแห่งนี้

        เขากระดิกนิ้วเพียงแผ่วเบาห้วงอากาศก็บิดเบี้ยว ส่งเสียงดังกัมปนาท

        ชั่วพริบตาก็สยบการโจมตีตรงหน้าอย่างง่ายดายเหมือนสายลมที่พัดผ่าน

        "เพียงขยับกายก็บังเกิดเคล็ดวิชา!"

        "กายวิถีแต่กำเนิดผสานเข้ากับห้วงอากาศ!"

        อัจฉริยะรุ่นเยาว์ผู้หนึ่งเบิกตากว้างด้วยสีหน้าตระหนก

        วิชาเช่นนี้ช่างทรงพลังเหลือเกินผสานวิถีเข้ากับห้วงอากาศ แทบจะยืนอยู่เหนือความพ่ายแพ้ทั้งปวง

        "ก็แค่นั้น"

        "กายาทรราชสวรรค์ไม่คู่ควรมาต่อกรกับข้า"

        ในความสงบของมู่เวิ่นเซียนแฝงไว้ซึ่งความเย็นเยียบปะทะคารมกันอย่างดุเดือด!

        "สมควรตาย!"

        ราชันย์ผู้พิชิตโคจรพลังอย่างเต็มที่

        เขาเหยียบย่างไปทั่วจักรวาลและห้วงดาราต่อสู้กับเหล่าราชันย์แห่งหมื่นเผ่าโดยไม่เคยพ่ายแพ้เลยสักครา

        ไฉนเลยจะเคยถูกดูแคลนถึงเพียงนี้เขาสาบานในใจว่าจะต้องสังหารเด็กหนุ่มตรงหน้านี้ให้จงได้!

        ราชันย์ผู้พิชิตคำรามก้องจนแผ่นดินสะเทือนกลืนกินไปทั้งขุนเขาและสายนที ธารดาราแห่งเก้าฟ้าคล้ายสะเทือนอย่างหนักประหนึ่งดาวหางยักษ์กำลังพุ่งเข้าชน!

        มู่เวิ่นเซียนหัวเราะเยาะร่างกายอาบไปด้วยแสงสีทอง พลังโลหิตอันมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าสะเทือนสะท้านหกทิศ นิ้วมือทั้งหมดกำเป็นหมัดเข้าปะทะ!

        ตูม!!! ตูม!!!

        ในชั่วพริบตา ทั้งสองก็ปะทะกันเดือดยิ่ง!

        คล้ายกับวันโลกาวินาศมาเยือนพลังกระเทือนไปทั่วฟ้าดิน ขุนเขาทลาย ธารดาราแตกสลายพลังงานระลอกคลื่นอันน่าสะพรึงแผ่ขยายออกไปทุกสารทิศ

        สีหน้าของเหล่าผู้ฝึกตนในเมืองพิทักษ์เริ่มไม่สู้ดีรีบเร่งพลังในร่างเพื่อต้านแรงกระแทก

        ปัง!!!

        กายาทรราชสวรรค์กายวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลแต่กำเนิด

        พลังของร่างกายของทั้งสองนี้แข็งแกร่งยิ่งนักเมื่อกำปั้นและเท้าปะทะกัน กลับส่งเสียงก้องดุจโลหะกระแทกกันดุจอาวุธศักดิ์สิทธิ์เข้าห้ำหั่น

        เพียงชั่วครู่ทั้งสองก็สู้กันไปกว่าสิบกระบวนท่าแล้ว

        ดวงตาของมู่เวิ่นเซียนคมกริบในพลังโลหิตพันเกี่ยวไปด้วยอณูแห่งความโกลาหลอันลึกลับและมืดมิดรางๆคล้ายจะทำลายล้างสรรพสิ่งโดยไร้ผู้ต้านทานไหว

        ร่างกายของเขาครึ่งหนึ่งจมดิ่งอยู่ในห้วงอากาศแสงแห่งหมื่นวิถีโปรยปรายเหนือศีรษะสามฉื่อ [1] พุ่งเข้าใส่ราชันย์ผู้พิชิตเสียงกึกก้องกัมปนาทราวกับกองทัพนับพันหมื่นกำลังเคลื่อนพล สะเทือนไปทั้งแผ่นดิน

        ตูม!!!

        ราชันย์ผู้พิชิตเสมือนถูกจองจำวิถีถูกกดข่มอย่างหนัก รัศมีเทพที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาเจาะทะลวงทรวงอกด้านซ้ายของเขา โลหิตสีม่วงจำนวนมากไหลรินส่องประกายแสงงดงามดุจเทพปีศาจหลั่งโลหิต

        "เข้ามา!"

        ราชันย์ผู้พิชิตคำรามก้องเส้นผมสีม่วงปลิวไสว โลหิตแห่งกายาทรราชสวรรค์พลันเดือดพล่านแล้วเริ่มสมานบาดแผลบริเวณอกอย่างรวดเร็ว

        ในขณะเดียวกันอานุภาพพลังของเขาก็กำลังไต่ระดับขึ้นดูเหมือนจะกระตุ้นวิชาโบราณแห่งสายโลหิตเพื่อเพิ่มพลังทบทวี!

        ในยามนี้อานุภาพพลังสีม่วงสั่นสะเทือนฟ้าดินประหนึ่งเทพมารผู้สร้างนรกถูกปลดออกจากพันธนาการ

        ราชันย์ผู้พิชิตก้าวเท้าออกไปแววตาเฉียบคมถึงขีดสุด ปลดปล่อยสุดยอดเคล็ดวิชาแห่งสายโลหิต

        กายาทรราชสวรรค์ หมัดทรราช!

        หมัดอันน่าสะพรึงโถมเข้าใส่คลื่นวิถีสลับซับซ้อนซึ่งเร้นไปด้วยเงาแห่งพรสวรรค์ของหลายเผ่าพันธุ์ทั้งยังผนึกรวมไว้ซึ่งแก่นแท้แห่งการต่อสู้!

        "น่าสนใจ"

        มุมปากของมู่เวิ่นเซียนกระตุกยิ้มแสงสุกสกาวเหนือหว่างคิ้วสว่างถึงขีดสุด ในดวงตา เผยอักขระโบราณแห่งความโกลาหลอักขระวิถีถักทออยู่ข้างในไม่หยุดนิ่ง

        มือซ้ายร่ายเคล็ดวิชามังกรมือขวาเคล็ดวิชาสงครามเทพ!

        ปลดปล่อยซึ่งพลังโจมตีที่รุนแรงที่สุดในปฐพี!

        ตูมๆๆ!!!

        การต่อสู้ดุเดือด หมัดสีทองหมัดราชันย์สีม่วง ทุกการโจมตีทะลวงห้วงอากาศและบดขยี้จักรวาลให้ฉีกขาด

        ในมือของมู่เวิ่นเซียนประสานเคล็ดวิชาต่างๆออกมา

        มือซ้ายห้อมล้อมไปด้วยลมปราณมังกร ทุกๆการสะบัดมือ เปลี่ยนผุผังให้กลายเป็นอัศจรรย์ ซึ่งแฝงไปด้วยพลังดุดันร้ายกาจ

        มือขวาทอประกายแสงสีทองเจิดจ้าร่ายวิชาไม่ซ้ำ แปรเปลี่ยนเป็นขุนเขาบ้างไหบ้าง ผันผวนไร้ที่สิ้นสุด

        ล้วนแต่เป็นเคล็ดวิชาสังหารที่พร้อมสะเทือนฟ้าดิน!

        ตูม!!!

        ราชันย์ผู้พิชิตถูกโจมตีจนล่าถอยอีกครั้งสีหน้าแปรเปลี่ยน

        "วิชายุทธ์ศักดิ์สิทธิ์นี่เจ้ายังใช้ได้กี่เคล็ดวิชากัน!"

        ในยามนี้เกราะหนักที่ห่อหุ้มร่างกายของผู้สืบทอดทรราชสวรรค์ถูกโจมตีจนเปราะแตกร่างกายกำยำมีบาดแผลฉกรรจ์ปรากฏอยู่ โลหิตสีม่วงหลั่งไหลราวสายน้ำ

        ด้วยความหยิ่งผยองของเขาย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับความพ่ายแพ้

        ดวงตาดุร้ายทั้งสองของเขายิ่งแดงก่ำยื่นมือออกไปอัญเชิญหอกยาว หมายจะเข้าปะทะอีกครั้ง!

        ต้องสังหารคนผู้นี้ต้องได้อาบโลหิตศักดิ์สิทธิ์ให้ชื่อเสียงของกายาทรราชสวรรค์ดังก้องไปทั่วเส้นทางจักรพรรดิ!

        "ศิษย์สายตรงแห่งดาราจั้งตี้ผู้นั้นสมกับชื่อเสียงที่เลื่องลือ!"

        "ราชันย์ผู้หยิ่งทะนงกลับถูกกดดันอยู่ตลอด!"

        "ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือเคล็ดวิชาล้วนแต่ต้านทานไม่ไหว!!"

        "ถูกบีบเหมือนหมาจนตรอก!!"

        อัจฉริยะรุ่นเยาว์จำนวนไม่น้อยที่ชมการต่อสู้อันดุเดือดในเมืองพิทักษ์ต่างก็ตกตะลึงไม่แม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ

        ได้ประจักษ์ต่อศึกของคนสำคัญที่สุดจากเผ่ามนุษย์เบื้องหน้าก็ถือเป็นชีวิตหนึ่งที่สำเร็จไปแล้วสำหรับพวกเขา!

        ไม่อาจพลาดได้แม้เพียงลมหายใจเดียวบรรยากาศตึงเครียดอย่างยิ่ง

        มู่เวิ่นเซียนหัวเราะไม่แยแสนิ้วมือเรียวร่ายวิชา ลมปราณโกลาหลหมุนวนอยู่ในฝ่ามือ

        กะพริบตาหนเดียวเขาก็สรรค์สร้างหอกยาวดำทมิฬขึ้นมาเช่นกัน กฎแห่งวิถีโกลาหลพันเกี่ยวอยู่บดขยี้ให้ฟ้าดินโดยรอบพังทลาย แม้นอากาศธาตุยั้งต้องสะเทือน

        "สังหาร!"

        ราชันย์ผู้พิชิตเงื้อหอกที่ปกคลุมด้วยพลังเทพมหาศาลพุ่งเข้ามา

        มู่เวิ่นเซียนก็ไม่ยอมน้อยหน้าชูหอกโกลาหลเข้าปะทะ

        นี่คือการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งโดยแท้หอกในมือของทั้งสองเข้ากระทบกัน ห้ำหั่นกันสุดจะพรรณา

        ท่ามกลางการต่อสู้ แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าอานุภาพแห่งปราณโกลาหลแผ่ซ่าน ครอบคลุมหกทิศแปดด้าน

        มู่เวิ่นเซียนที่ถือหอกด้วยมือเดียวโจมตีอย่างต่อเนื่องทุกจุดที่ทะลวงผ่าน ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า

        ร่างกายของเขาลวงตาดุจภูตผีปีศาจที่เคลื่อนที่อยู่ห้วงอากาศสีหน้าสงบมั่นคงนั้นกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา

        "การเกิดร่วมยุคสมัยเดียวกับข้าคือโชคร้ายของเจ้า"

        "ชะตากำหนดให้ต้องพ่ายแพ้บนเส้นจักรพรรดิของมนุษย์"

        "ต่อให้รอดชีวิตไปได้ข้าก็จะควบคุมวิชาของเจ้า!"

        -------------------------------------

        [1] 1 ฉื่อ เท่ากับ 33.3 เซนติเมตร