The Dark Ages

อาจจะเป็นเพราะท่าทางการสั่นและหวาดกลัวของภานุนั้นเหมือนจริงอย่างมาก ทำให้พวกนักฆ่าเชื่อว่าเขาไม่ได้แกล้งทำ และแน่นอนว่าพวกเขานั้นเข้าใจถูกต้องแล้วว่าภานุไม่ได้แกล้งทำแต่อย่างใดแต่เขานั้นกำลังหวาดกลัวอยู่จริงๆ

“ถ้านายไม่อยากถูกฆ่านายก็ไปเอาตัวหญิงสาวคนนั้นออกมาซะ! ”

ตัวแทนของพวกชายชุดดำกล่าวออกมาอีกครั้งอย่างไรก็ตามภานุที่สั่นกลัวอยู่ก็ได้ค่อยๆ กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เช่นเดียวกัน

“ผะ…ผม…ขยับร่างกายไม่ได้”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ”

กลุ่มชายชุดดำต่างหัวเราะกับการกระทำอันขี้ขลาดของภานุ พวกเขานึกว่าภานุนั้นจะเป็นคนที่กล้าหาญเมื่อเห็นท่าทางที่มีเรื่องบนรถไฟก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามตอนนี้ชายหนุ่มกำลังสั่นกลัวจนแม้กระทั่งการขยับตัวยังไม่สามารถจะทำได้

“เอาเถอะนักเรียนทหารตัวน้อย ปล่อยให้พวกเราทำงานของเราเองก็ได้ส่วนเธอก็ยืนรออยู่ตรงนั้นแหละ”

ชายชุดดำอีกคนกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินตรงมาที่ที่หญิงสาวนั้นหลบอยู่ ภานุรู้ว่าเธอนั้นจะต้องกดดันมากกว่าเขาอย่างแน่นอนแม้ว่าตอนนี้เขาจะมองไม่เห็นเธอก็ตาม เขากำลังรอให้หนึ่งในชายชุดดำคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เขาอยู่ โชคยังดีที่พวกมันนั้นไม่ได้ลงมือพร้อมกันหมดทั้งหกคน เพราะดูเหมือนว่าพวกมันนั้นจะไม่ได้คิดว่าการสังหารเด็กนักเรียนคนเดียวจะต้องใช้คนหกคนในการฆ่า คนจ้างพวกมันนี่ซิแปลกคนที่จ้างมาถึงหก

ชายชุดดำคนที่เหลือได้เริ่มผ่อนคลายและพากันลดปืนลงเหลือแต่เพียงชายชุดดำที่กำลังก้าวเข้ามานั้นที่ยังถือปืนในท่าเตรียมพร้อมที่จะยิงทุกเมื่อ เป้าหมายที่มันเล็งนั้นไม่ได้เล็งมาที่ภานุแต่อย่างใดแต่มันกลับเล็งไปที่หลังกำแพงที่มีหญิงสาวนั่งหลบอยู่ ในขณะเดียวกันผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าห้องคนขับก็ดูเหมือนพึ่งจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้แล้ว พวกเขาเห็นชายทั้งหกถือปืนพวกเขาพากันแตกตื่นและวุ่นวายมากกว่าเดิมในทันที

กลุ่มโจรทั้งห้าคนที่เหลือนั้นดูเหมือนจะรำคาญจึงได้ตวาดขึ้นเพื่อให้พวกผู้โดยสารเงียบลงและนั่งอยู่กับที่อย่างสงบก่อนที่จะชี้ปากกระบอกปืนทั้งหมดไปที่พวกผู้โดยสารพวกนั้น ปากกระบอกปืนทั้งห้ากระบอกนั้นทำให้พวกผู้โดยสารไม่กล้าขยับไปไหนอีกแม้แต่จะกล่าวคำพูดยังไม่กล้า ร่างกายของภานุที่ได้รับความกดดันน้อยลงเริ่มที่จะสามารถขยับได้มากขึ้นเขารอโอกาสนี้มาตั้งนานแล้ว เพียงแค่นักฆ่าก้าวเขามาใกล้อีกเพียงนิดเดียวเขาจะจัดการและแย่งปืนของมันมาในทันที

ตอนนี้นับว่าเป็นโอกาสทองที่สุดเพราะนักฆ่าอีกห้าคนที่เหลือไม่ได้หันมาสนใจพวกเขา

“สาวน้อย…เธอออกมาให้ฉันฆ่าซะดีๆ เรื่องมันจะได้จบๆ ไป เธอกำลังทำให้พวกฉันเดือดร้อนนะที่เอาแต่หลบอยู่แบบนั้น…เอ๊ะ? หรือจะให้ฉันยิงเพื่อนนักเรียนคนนี้ของเธอทิ้งดีเธอถึงจะออกมา….”

นักฆ่าพยายามจะหันปืนกลับมาจ่อกระบาลของภานุอย่างไรตามในเวลานั้นภานุก็ได้ลงมือเสียแล้ว ปืนถูกผลักลงไปเบื้องล่าง

“ปัง! ”

เสียงปืนดังสนั่นทำให้ร่างของผู้โดยสารบนรถไฟสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างไรก็ตามปืนนัดแรกที่ดังขึ้นนั้นไม่สามารถสังหารใครได้สักคนเดียว ภานุตกอยู่ในความหวาดกลัวพักก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อจู่โจมนักฆ่าคนนี้

“ต้องฆ่า! ”

ภานุไม่มีทางเลือกอื่นแม้ว่าเขาจะไม่เคยฆ่าคนก็ตาม แต่เขาไม่มีทางที่จะปล่อยให้นักฆ่าพวกนี้รอดไปได้ในตอนที่เขามีโอกาสฆ่าพวกมัน ไม่อย่างนั้นพวกมันจะต้องหันมาเอาชีวิตเขาอย่างแน่นอน

“ปัก! ”

ภานุได้ซัดข้อศอกไปที่คอหอยของนักฆ่าทันที เขาใช้ความรู้เรื่องจุดอ่อนของมนุษย์ที่เคยเรียนมาในชั้นเรียนเมื่อนานมาแล้ว และดูเหมือนมันจะได้ผล ด้วยแรงของภานุนั้นอาจจะพอทำให้กระดูกคอของชายคนนั้นหักได้ในทันที

นักฆ่าคนแรกได้ล้มลงภานุรีบแย่งปืนมาจากเขาทันที ก่อนที่จะมองไปที่พวกนักฆ่าที่เหลือที่ตอนนี้ได้หันกลับมาสนใจเขาแล้ว

“ไอเด็กเวร! ”

หนึ่งในนักฆ่าตะโกนขึ้นด้วยความโกรธพวกมันต่างพากันวิ่งเข้ามา โดยไม่ได้ตระหนักเลยว่าตอนนี้นั้นปืนของเพื่อนพวกมันตกอยู่ในกำมือของภานุเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าภานุจะไม่เคยใช้มันเลยก็ตามและนี่เป็นครั้งแรกของเขา แต่หลังจากยกปืนขึ้นและลั่นไกลไปนัดแรกก็ได้เกิดแรงดีดอย่างรุนแรง

“ปัง! ”

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งทำให้เหล่าผู้โดยสารทนไม่ไหวด้วยความกลัวพวกเขารีบก้มหมอบลงทันที ก่อนที่กระสุนจะได้พุ่งปะทะศีรษะของหนึ่งในกลุ่มนักฆ่าทันทีพร้อมกับระเบิดมัน สหายของนักฆ่าที่อยู่ข้างๆ กันและเห็นเพื่อนของตัวเองตายมันก็มีสีหน้าซีดเผือดในทันที อนุภาพของปืนนั้นนับว่าสุดยอดอย่างไม่ต้องสงสัย

“หลบเร็วเข้าไอเด็กบ้ามันถือปืนอยู่! ”

พวกนักฆ่านั้นต่างรีบหลบออกไปด้านข้างทันทีและหาที่กำบังให้ตัวเอง อย่างไรก็ตามได้มีหนึ่งในพวกมันนั้นเคลื่อนไหวช้าเกินไป และคิดจะท้าทายความแม่นยำของภานุ มันโผล่หัวออกมาและเล็งปืนมาที่ชายหนุ่มอย่างไรก็ตามก่อนที่มันจะได้ลั่นไกปืนหัวของมันก็ระเบิดดังโผ๊ะเสียก่อน

ภานุสั่นเล็กน้อยเพราะนี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกของเขา แต่ไม่มีอะไรที่เขาต้องกลัวเพราะเขาค้นพบว่าปืนนี้นั้นใช้ง่ายกว่าธนูของเขาเสียอีกติดเพียงแค่มันเสียงดังและแรงดีดทำให้เขาไม่สามารถยิงสองนัดติดต่อกันได้ในเวลาสั้นๆ หลังจากได้สังหารนักฆ่าไปถึงสามคนแล้วภานุก็ได้ก้มหลบลงเพื่อรวบรวมสติตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสังเกตชาร์ลอตต์ที่นั่งหมอบอยู่ฝั่งตรงข้ามบริเวณที่ค่อนข้างจะไกลจากกัน

หญิงสาวนั้นกำลังร้องไห้อยู่เธอกำลังสั่นด้วยความกลัว ทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเองว่าเหตุใดหญิงสาวที่อ่อนโยนเช่นนี้จึงได้ถูกหมายหัว ทั้งๆ ที่เธอนั้นไม่น่าจะเคยทำอะไรหรือผิดใจกับใครก่อน

“คุณชาร์ลอตต์! ”

ภานุตะโกนเรียกชื่อของหญิงสาวทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา เมื่อเห็นภานุยังมีชีวิตอยู่หญิงสาวก็ได้รีบเช็ดน้ำตาของเธอทันที บางทีอาจจะนึกว่าเสียงปืนสามนัดที่ดังขึ้นนั้นอาจจะทำให้ชายหนุ่มตายไปแล้ว

“คุณไม่ต้องห่วง พวกนักฆ่าพวกนั้นดูเหมือนจะไม่ได้เก่งอะไรพวกมันดีอย่างเดียวแค่มีปืน”

ภานุพยายามจะกล่าวเช่นนี้ออกมาเพื่อที่จะให้หญิงสาวผ่อนคลายและรวมถึงการปลอบใจให้ตัวเองด้วย ซึ่งเธอก็ได้พยักหน้าก่อนที่จะเช็ดคาบน้ำตาที่เหลือและเฝ้ามองอย่างเงียบๆ หารู้ไม่ว่าตอนนี้นั้นภานุเครียดเป็นอย่างมาก เพราะจากที่เขาเคยเรียนรู้ในโรงเรียนมานั้นจำได้ว่าปืนสั้นนั้นเกือบทุกรุ่นที่มนุษย์ผลิตออกมานั้นมีกระสุนบรรจุอยู่เพียงห้านัด และตอนนี้กระสุนได้ถูกใช้ไปแล้วสามนัดเหลืออีกสองนัด แต่นักฆ่ายังมีชีวิตอยู่ถึงสามคน