ตอน 5 ข้าจะจดจำเ้าไว้ในใจ
แคร่ก... เสียงเจ้อิเหยียบเศษไม้หัก...
"นั่นใครน่ะ"เสียงบรรเลงเพลงอันหวานซึ้งหยุดชะงักลง... ท่ามกลางถนนเส้นนั้นที่เปล่าเปลี่ยวเด็กสาวขอทานเริ่มหวันใจด้วยความกลัว... นางเริ่มถอยตัวหลบตรงมุมมืด...มือหนึ่งข้างกำขลุ่ยแน่น มืออีกข้างโอบกอดตัวเอง สีหน้าแววตาหวาดระแวงทุกสรรพสิ่ง
เจ้อิเห็นท่าทีใของนาง เขากลับยืนหลบมุมหลังกำแพงนั่นไม่ไหว...ก้าวขาออกจากมุมนั้นอย่างกล้าหาญ
"ไม่ต้องกลัว... ข้ามิใช่นักเลงที่จะใจร้ายพอกล้าลงมือกับแม่นางน้อยที่ไร้ที่พึ่งพิงอย่างเ้าหรอกนะ..." เจ้อิพูดพรำพลางเดินเข้าหานางอย่างเป็มิตร
"จับมือข้าสิ " เจ้อิหยุดลงตรงหน้านางยื่นมือเข้าหาอย่างอ่อนโยน...
สาวน้อยอย่างนางเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ... เมื่อััได้ว่าชายผู้อยู่ตรงหน้าไม่ได้ร้ายกาจเข้าหาเพื่อหวังทำร้าย นางยินยอมออกจากมุมมืด
ทว่ามือที่เจ้อิยื่นหา นางกลับนำกะลาวางบนมือเขาแทนที่จะวาดมือของตนวางลงบนนั้น
"ฮะ ฮึ... ช่างไร้เดียงสานัก"เจ้อิหลุดยิ้มมุมปาก หัวเราะเบาๆ เสียงอู้อี้จากลำคอ สายตาเบิ่งมองนางที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความเอ็นดูจะบอกว่าองค์ชายใหญ่ไฉเจ้อิผู้สูงส่งตกหลุมรักสาวน้อยขอทานในคืนอันเงียบงันก็ว่าได้
"ท่านหัวเราะข้าหรือ" สาวน้อยผู้น่าทะนุทะนอมเอ่ยเสียงนุ่มๆออกจากลำคอ ไถ่ถามด้วยความไร้เดียงสา
"ข้าไม่ได้หัวเราะเย้ยหยันเ้าหรอก เพียงแค่ข้าเอ็นดูในความไม่รู้ความของเ้า...ข้ายื่นมือให้เ้ารั้งจับแท้ๆ กลับส่งกะลาเปล่าให้ข้าเสียอย่างนั้น "
"จะว่าไปสตรีหลายนางที่ข้าพบต่างหวาดกลัวข้าเสียยิ่งกะไร แล้วเ้าล่ะ ไม่หวาดกลัวข้าหรือ"เจ้อิโน้มตัวลงค่อมหลังคุยกับนาง
"ขะ ขะ กลัวคนทำร้าย แต่ข้ารู้ว่าท่านมิได้เป็คนร้ายกาจเช่นนั้น" สาวน้อยผู้เป็ขอทานก้มต่ำไม่กล้าสบตาเอาแต่พยักหน้าเบาๆพร้อมเอื้อนเอ่ยอย่างจงใจ
"ถ้าเ้าอยู่ข้างกายข้า จะไม่มีใครกล้าทำร้ายเ้าไม่มีแม้แต่คนเดียว" เจ้อิเริ่มสนใจในตัวนาง...เขาพยายามจะไถ่ถามคำถามต่างๆเพื่อให้ได้รู้จักตัวตน ที่ไปที่มาของนางมากขึ้น
แต่ทว่า ทั้งสองยังไม่ทันได้คุยกันมากความนัก เจ้อิก็ต้องปลีกตัวไปกะทันหัน จนนางมิทันได้ตั้งตัว...เมื่อเสียงนกอินทรีที่เขาชุบเลี้ยงบินร่อนเหนือหัว ส่งสัญญาณลับประหนึ่งว่าให้รีบไป
กึกๆ เสียงฝีเท้าวิ่งจากไปบนถนนๆเส้นเดิมอันเวิ้งว้าง
"แล้วข้าจะกลับมารับเ้า.... รอข้า.."เสียงะโสุดเสียงของเจ้อิ ระหว่างที่วิ่งจากไป
หากมิใช่เพราะมีเหตุบังเอิญให้รีบไป ไฉเจ้อิแทบอยากจะรับเด็กสาวผู้นั้นไว้อยู่ในความดูแลซะเดี๋ยวนั้นเลย
ณ สถานที่ลับที่ไม่มีใครเข้าถึง ค่ายชุมพลนอกเขตเมือง
"นายท่าน เหตุใดมาช้านักพวกคนกลุ่มนั้นเกือบจวนจะตามพวกข้าทันอยู่แล้ว " เสียงชายหนุ่มหนึ่งในสมาชิกค่ายชุมพล เอ่ยถามเขาด้วยความกังวล
"ไม่มีเื่อะไรให้พวกเ้าต้องห่วงทุกย่างก้าวของข้าแยบยลนัก ข้าไม่ให้แผนการของพวกเราพังลงง่ายๆหรอก "ไฉเจ้อิกล่าวแย้ง ไขข้อสงสัยให้กับทุกคน เบี่ยงเบนประเด็นความสนใจที่เขาซักถามว่าเหตุใดมาช้านัก
"เมืองหลวงตรวจขันเข้มงวด กว่าข้าจะออกมาได้ใช้เวลาอยู่ไม่น้อย เอาล่ะรีบรายงานข่าวที่เ้าเฝ้าสืบเสาะมาเสียเถอะ"
**สมาชิกค่ายชุมพล ล้วนเป็กลุ่มคนที่ถูกฝ่าาทอดทิ้งเป็เหล่าทหารที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ผ่านมากี่ร้อนกี่พันความตายก็ยังรอดมาได้ท้ายที่สุดทหารบางส่วนจบชีวิตหลังาลงด้วยคมดาบของเพชฌฆาตร ผู้สั่งสังหารคือฝ่าาที่พวกเขายกขึ้นเหนือหัว**
เื่ราวเหล่านี้ สร้างความโกรธแค้นให้คนกลุ่มนี้เป็อย่างมากเมียที่รอสามีกลับบ้าน บุตรที่รอพ่อกลับเรือน ต้องกำพร้าเป็ม้ายเพราะโทสะของฝ่าาแต่เพียงผู้เดียว...
ั้แ่ไฉเจ้อิเริ่มลดทอนบทบาทตัวเองลงจากรั้ววังเขาไม่ได้รับการสนใจจากผู้คน ไม่มีใครคอยจ้องจับผิด เจ้อิจอมแผนการเริ่มแอบช่วยเหลือทหารเดนตายพวกนี้ออกมาจากคุกหลวงอย่างลับๆทีละคนๆ ทีละคน กระทั่งซุ่มค้าคบเป็กองกำลังลับ ณ ค่ายชุมพลนอกเขตเมืองให้ความช่วยเหลือเลี้ยงดูดั่งพี่น้องร่วมตาย
ทุกคนซาบซึ้งกับชีวิตใหม่ จึงปฏิญาณตน ไม่ขอรักตัวกลัวตายอีกต่อไปขอรับใช้ภักดีต่อไฉเจ้อิเพียงผู้เดียว
กองกำลังชุมพล จึงถูกก่อตั้ง ณ บัดนั้นเป็ต้นมา...
********************
กลับมา ณ ่วันเวลาปัจจุบัน ในยุคราชวงศ์ซ่ง
ณ จวนสกุลหลาน
ย๊ากกกกกกกก!!!! ทันทีที่ลืมตา... ความเปิ่นก็บังเกิด...ใครมันจะไปคุ้นชินกับโลกใบใหม่ต่อให้เป็องค์เง็กเซียน์ก็ต้องมีใกันบ้างล่ะวะ!!!
เด็กสาวขอทานที่ถูกเก็บกลับจวน... นำกลับมาก็เพียงแค่ร่างเปล่าแต่จิติญญาที่มี กลับเป็เสี่ยวชิง ลูกสาวมาเฟียสุดเย่อหยิ่ง สวย เชิด เอาแต่ใจแบบนัมเบอร์วัน วีนเก่งเป็ที่สุด บทจะขี้อ้อน ก็น่าเอ็นดูสุดๆ ไม่ต่างกับลูกแมว
"ทะ ทะ ที่นี่ที่ไหน!!!" เสี่ยวชิงรู้สึกตัวอีกทีกลับพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่อื่นที่ไม่คุ้นเคย... มองซ้ายมองขวา ยิ่งไม่คุ้น....รอบตัวมีแต่สิ่งของโบราณ เตียงนอนไม้แข็งๆทำเอาปวดกระดูกกระเดี้ยวจนหลังแข็ง
บิดี้เีหาวกว้างๆจนพอใจ.... ทำคอซอกแซ๊ก ส่องหาคน...
"ฮัลลลลโหล่วววว มีใครอยู่ม้ายยย!!!ที่นี่ที่หนายอ่าาา"เสี่ยวชิงะโแหกปากจนนกที่เกาะบนหลังคาโผปีกบินหนีแทบไม่ทัน...
แคร่ก.... เสียงประตูเรือนแง้มเปิด...เป็ชายนิรนามผู้นั้นที่พานางกลับจวน...
"กลิ่นนี้มัน... ฉันจำได้...ที่แท้ก็เป็คนที่ฉันเห็นด้วยสายตาเลือนรางก่อนจะหลับไปนี่เอง"เสี่ยวชิงพึมพำกับตัวเองพลางนึกถึงตอนที่เห็นเขาครั้งแรกด้วยสายตาพร่าเบลอ ณริมถนนในตลาดตอนที่ิญญาเพิ่งถูกสวมเข้าร่าง
"เอ่...คงไม่ใช้จับฉันมาเรียกค่าไถ่จากคุณป๋าหรอกนะ!!! "
"จะว่าไป ที่นี่ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย...หรือว่าเ้าหนุ่มร่างกำยำใส่สูทผูกไทน์นั่น จะส่งฉันมาที่นี่!!!"เสี่ยวชิงคิดในใจ
"แม่นาง...เ้าฟื้นแล้วสินะ...ข้าคิดว่าเ้าจะไม่รอดเสียแล้ว!!!"เสียงอันอบอุ่นของชายผู้นั้นกล่าวถาม
"ปากเสีย!!! มาพูดเื่ตงเื่ตายอะไรยะคนอย่างเสี่ยวชิงไม่ตายง่ายๆหรอก!!"เสี่ยวชิงคุณหนูปากร้ายสมกับเป็ลูกสาวมาเฟียจีน เถียงคำไม่ตกฟาก ปากแซ่บ สวนกลับทันควัน
"ฮะ ฮ่า...แม่นาง เ้าช่างปากคอเราะร้ายนัก...เอาเป็ว่าข้าจะไม่ถือสาคำเ้า...ตัวเ้าเองเป็เพียงขอทานข้างถนน...คงมิมีผู้ใดสั่งสอน" ชายวัยกลางคนหัวเราะเบาๆ พลางเดินเข้าใกล้เสี่ยวชิงอีกหน่อย
"ขอทาน? ขอท๊านนน??? พูดออกมาได้ไง!!! คุณหนูเสี่ยวชิงอย่างฉันน่ะหรอจะเป็ขอทานพูดแล้วก็อยากขำให้ฟันร่วง!!! " เสี่ยวชิงจงใจพูดออกมาให้เขาได้ยิน...เพื่อที่จะได้รู้สึกเกรงกลัวต่อลุคคุณหนูมาดลูกสาวมาเฟียของเธอไว้บ้าง
"แม่นาง...ผู้นี้น่าเวทนานักเดิมทีข้าคิดแค่ว่าเป็เพียงขอทาน...ที่ไหนได้...นางเสียสติด้วยหรือนี่... "ชายวัยกลางคนยืนส่ายหัวเบาๆ คิดในใจ พลางมองเธอด้วยความเวทนา
"อย่าหาว่าข้าใจดำไร้เมตตาเลยนะอย่างไรข้าจำต้องทำเช่นนี้" ชายผู้นั้นยกมือขึ้น วอนไหว้บอกกล่าวต่อทวยเทพ...ก่อนเดินเข้าหาเสี่ยวชิงอย่างประชิดตัว
46K
