ตำนานราชันย์สะท้านภพ

คำยั่วยุของเย่หวงเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขปลดปล่อยปีศาจร้ายในใจของหญิงสาวผู้เยือกเย็น

ไป๋เสวี่ยยืนนิ่งอยู่กลางลานประลองที่พังพินาศ ลมหายใจของนางพ่นออกมาเป็นไอสีขาวหนาทึบ ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชากลับวาวโรจน์ด้วยแสงสีฟ้าครามที่สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าอยากเห็นนรกนักใช่ไหม..." 

น้ำเสียงของนางเปลี่ยนไป มันกังวานและทรงอำนาจราวกับเสียงสะท้อนจากหุบเขาหิมะ "ข้าจะสนองให้!"

วิ้งงงงง!

เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยของไป๋เสวี่ย เริ่มแปรเปลี่ยนไล่จากโคนจรดปลาย กลายเป็น สีขาวโพลน ดุจหิมะบริสุทธิ์ภายในพริบตา ผิวพรรณที่ขาวผ่องอยู่แล้วกลับดูโปร่งแสงราวกับผลึกแก้ว

"สายเลือดเหมันต์บรรพกาล... ตื่นรู้!"

ตูม!

แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกจากร่างบาง อุณหภูมิในลานประลองลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที แม้แต่ผู้ชมที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรยังต้องกอดอกสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ

"นี่มัน..." จ้าวเทียนหลงที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืน สีหน้าเคร่งเครียด 

"นางปลดปล่อยผนึกสายเลือด! พลังระดับนี้มันเทียบเท่าขอบเขตปฐพีขั้นต้นแล้ว!"

ไป๋เสวี่ยในร่างราชินีเหมันต์ไม่ได้ยืนนิ่งเป็นป้อมปราการอีกต่อไป นางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างของนางก็ลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดิน ขี่พายุหิมะพุ่งเข้าหาเย่หวงด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ!

"ตายซะ!"

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ทุกการวาดมือของนาง สร้าง "หอกน้ำแข็ง" นับสิบเล่มพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินและร่วงลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกัน ไล่ล่าเย่หวงราวกับมีชีวิต

"เฮ้ยๆ! เล่นใหญ่ไปแล้ว!"

เย่หวงสบถเสียงหลง เขาเร่งโคจรลมปราณสายฟ้า ใช้ "ก้าวย่างเงาเมฆา" ขั้นสูงสุด ร่างกายกลายเป็นเส้นแสงสีดำพริ้วไหวหลบหลีกคมหอกน้ำแข็งอย่างจ้าละหวั่น

ฉึก!

หอกน้ำแข็งเล่มหนึ่งเฉียดไหล่เขาไปเพียงนิดเดียว เสื้อคลุมสีขาวขาดเป็นทางยาว เลือดสีสดซึมออกมาเล็กน้อย 

"เจ็บนะเว้ย!" เย่หวงกัดฟัน 

"งั้นข้าไม่เกรงใจล่ะนะ!"

เย่หวงดีดตัวผ่ากลางดงหอกน้ำแข็ง กระบี่อัสนีทมิฬในมือคำรามลั่น 

"เพลงกระบี่อัสนีไร้ลักษณ์ - สายฟ้าฟาดปฐพี!"

เปรี้ยงงงง!

เขาฟาดกระบี่ลงไป การโจมตีไม่ได้มาเป็นเส้นตรง แต่แตกแขนงออกเป็นสายฟ้านับร้อยเส้น (Chain Lightning) พุ่งเข้าใส่ไป๋เสวี่ยจากทุกทิศทาง

ไป๋เสวี่ยไม่หลบ นางกาง "ปีกน้ำแข็ง" ออกมาป้องกัน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงปะทะกันของสองธาตุที่รุนแรงที่สุดดังสนั่นหวั่นไหว เศษน้ำแข็งและประกายไฟกระเด็นว่อนไปทั่วสนามประลอง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดชนิดตาต่อตา ฟันต่อฟัน! เย่หวงอาศัยความเร็วและสัญชาตญาณหลบหลีกจุดตาย แต่เสื้อผ้าของเขาเริ่มขาดวิ่นจนดูไม่ได้ ตามตัวมีรอยแผลถูกบาดเล็กๆ น้อยๆ เต็มไปหมด

ทว่า... ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ได้ไร้รอยขีดข่วน สายฟ้าสีดำของเย่หวงสามารถเจาะทะลุเกราะน้ำแข็งของนางได้เป็นบางครั้ง สร้างรอยไหม้บนชุดสีขาวและทำให้การเคลื่อนไหวของนางสะดุดลง

ยิ่งสู้กันนาน ไป๋เสวี่ยยิ่งร้อนรน นางทุ่มเทพลังระดับขีดสุดของสายเลือดออกมาแล้ว แต่ทำไม... ทำไมเจ้าผู้ชายกะล่อนคนนี้ถึงยังไม่ล้มลงไป?

เย่หวงเปรียบเสมือนแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย เขาพลิ้วไหว ลื่นไหล และสวนกลับได้เจ็บแสบทุกครั้ง

"แฮ่ก... แฮ่ก..." 

เย่หวงถอยฉากออกมายืนหอบหายใจ เลือดไหลซึมจากหน้าผากลงมาเข้าตา แต่เขายังคงแสยะยิ้มกวนประสาท 

"เป็นอะไรไปแม่นางไป๋? หมดแรงแล้วเหรอ? หรือว่าความหล่อของข้ามันแทงตาจนเล็งไม่ถูก?"

"หุบปาก!"

ไป๋เสวี่ยตะโกนลั่น ความโกรธและความอับอายถาโถมเข้ามาทำลายกำแพงแห่งเหตุผล นางคือนางพญาเหมันต์ผู้สูงส่ง นางจะมาแพ้ให้กับชายไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ไม่ได้!

"ถ้าเจ้าไม่ยอมตายดีๆ... ข้าก็จะฝังเจ้าไปพร้อมกับลานประลองนี้เลย!"

บรรยากาศรอบตัวไป๋เสวี่ยเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน มันไม่ใช่แค่ความเย็น... แต่มันคือ "ความตาย"

ไป๋เสวี่ยชูกระบี่น้ำแข็งขึ้นเหนือศีรษะ นางเริ่มดูดซับไอเย็นทั้งหมดในรัศมี 1 ลี้เข้ามาที่ตัวนาง ร่างกายของนางเริ่มสั่นระริก เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาตามผิวขาวผ่อง

[System Warning!] 

[ตรวจพบพลังงานระดับอันตรายสูงสุด! ขอบเขต: ปฐพี (ไม่เสถียร!)]

เย่หวงเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงกะพริบถี่รัว 

"เดี๋ยว... ยัยบ้า! นั่นมันเกินลิมิตของเจ้าแล้ว!" 

เย่หวงตะโกนห้าม 

"หยุดเดี๋ยวนี้! ร่างกายเจ้าจะรับไม่ไหว!"

แต่ไป๋เสวี่ยไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกแล้ว ในหัวของนางมีเพียงคำว่า "ชนะ" เท่านั้น นางกัดริมฝีปากจนเลือดไหล รีดเค้นพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายออกมาเพื่อใช้วิชาต้องห้ามระดับตำนานของตระกูล

"เคล็ดวิชาลับต้องห้าม - นิรันดร์เหมันต์สังหาร (Eternal Winter Execution)!"

วูบบบบบ...

อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูงน่าขนลุก เกล็ดน้ำแข็งสีเลือดเริ่มก่อตัวขึ้น ลอยหมุนวนรอบตัวนางช้าๆ ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างให้เป็นจุณ

"ลาก่อน... เย่หวง" 

ไป๋เสวี่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับวาดกระบี่ลงมาเพื่อปลดปล่อยหายนะ

ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง ดวงตาของนางเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อนางพบว่า...

นางหยุดมันไม่ได้!

พลังที่นางเรียกมา มันมากเกินกว่าที่ภาชนะระดับขอบเขตวิญญาณจะรองรับไหว แทนที่พายุจะพุ่งออกไปหาศัตรู... มันกลับเริ่มบีบอัดเข้ามาหาตัวผู้ใช้เอง!

"อึก... ไม่... หยุดนะ!"

ร่างของไป๋เสวี่ยกระตุกเกร็ง พายุใบมีดน้ำแข็งสีเลือดเริ่มหมุนย้อนกลับ กรีดเฉือนผิวหนังของนางเอง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วลานประลอง

หายนะที่แท้จริง... ได้อุบัติขึ้นแล้ว!