PH501 ห้องพักวุ่นรัก

        PH501 #25 (สั้น)

        [Writer’s description]

        เช้าวันใหม่...

        แสงแดดที่ทอแสงเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ววิการู้สึกอุ่น แต่ยังอุ่นไม่พอให้หายหนาว เธอพลิกกายเพื่อซุกเข้าหาความอบอุ่นจากคนข้างกาย...

        ซึ่งก็คือนรารีเพื่อนคนดีคนเดิมเพิ่มเติมคือแย่งผ้าห่มเธอไป!

        รารี่เป็นคนขี้หนาว วันไหนอากาศเย็นกว่าปกติรารี่ก็จะดึงผ้าห่มเธอไปทุกที

        ววิกาสู้รบกับเพื่อนขี้เซาของเธออยู่ราวห้านาทีก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ เธอเลยยิ้มชั่วร้ายและค่อยๆ ลุกออกจากเตียงรวมถึงออกจากห้องนอนเพื่อไปหาเครื่องป้องกันความหนาวชิ้นใหม่

        โชคดีที่หกโมงเช้าแบบนี้ยังไม่มีใครตื่นเลยไม่มีคนเห็นว่าเธอกำลังจะย่องเข้าห้องแฟนของตัวเอง!

        แน่นอนว่าเธอรู้รหัสแถมยังจำได้แม่นยำ ดังนั้นเมื่อถึงประตูห้องเป้าหมาย เธอก็กดตัวเลขทั้งหกตัวทันที

        การลักลอบเข้าห้องคนอื่นของววิกาเป็นไปอย่างเงียบเฉียบราวกับโจรมืออาชีพ เธอแง้มประตูห้องออกเพียงนิดและปิดมันลงอย่างแผ่วเบาหลังจากแทรกตัวเข้าไปด้านในเรียบร้อย

        ผู้บุกรุกยิ้มกริ่มในขณะที่เจ้าของห้องนอนตะแคงหลับสนิทอยู่บนเตียงไม่รู้เรื่องรู้ราว ผ้าห่มผืนหนาคลุมมาปิดถึงช่วงหน้าท้อง ร่างกายท่อนบนของเขาสวมเสื้อกล้ามเนื้อบางที่บางจนไม่ได้ปกปิดกล้ามท้องแน่นๆ นั่นเท่าไหร่

        ววิกาย่องเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียง เธอค่อยๆ หย่อนกายลงไปบนฟูกช้าๆ

        แต่ธันวาก็ยังรู้สึกตัวขึ้นมา...

        และสิ่งแรกที่เขาทำคือผลักเธอทันที!

        ปึก!

        “โอ๊ย!”

        ผลักแรงจนศีรษะเธอชนเข้ากับโต๊ะข้างเตียงเลย!

        ววิกาลุกขึ้นนั่งลูบหัวปอยๆ ส่วนธันวานั้นตะลึงเพริดขึ้นมาด้วยความตกใจ

        “วิว!!!” เขาเรียกเธอเสียงดังลั่น

        “ฉันเอง...”

        “ทำอะไรของเธอวะ! ตกใจหมด!”

        “อ่า...”

        เธอได้แต่นั่งสำนึกผิดหน้าจ๋อย! ทำไมไม่เห็นเหมือนในนิยายที่พระเอกกับนางเอกได้เล่นผีผ้าห่มตอนเช้าเลยอ่ะ!

        ร่างสูงลูบหน้าลูบตาตัวเองให้หายจากความงัวเงียพลางถามอีกคนที่กำลังนั่งทำหน้าสำนึกผิดอยู่

        “ไหนมาดูดิ้ หัวแตกไหมนั่น”

        ใครให้เข้ามาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงล่ะวะ เขาไม่ถีบเข้าให้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว!

        “เจ็บ...”

        “สมน้ำหน้า”

        “ใจร้ายอีกแล้ว...”

        “เขยิบมาใกล้ๆ จะดูให้ว่าบวมหรือเปล่า”

        เห็นแฟน(หมาดๆ) ของตัวเองนั่งกุมหัวอยู่แบบนี้ใครจะใจเย็นได้

        ธันวาจับข้อมือเล็กให้พ้นจากศีรษะเธอ คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยแดงตรงผิวขาวๆ อีกทั้งยังเริ่มบวมขึ้นมานิดๆ

        เจ้าของห้องถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เห็นเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาลูบตรงผิวเธออย่างอ่อนโยน มองสบดวงตาคู่สวยที่ฉายแววง้องอนนั่นแล้วบอก

        “ทีหลังถ้าเข้ามาก็สะกิดดีๆ ถ้าฉันตกใจถีบเธอขึ้นมาจะว่าไง”

        “จะถีบจริงหรอ...”

        “ระบบป้องกันตัวเองจากสิ่งอันตรายมั้ง”

        อ่า... นี่เขากำลังว่าเธอหรือเปล่าเนี่ย

        “ก็แค่อยากมาหาอ่ะ”

        “ไม่ได้ห้ามไม่ให้มา แต่เป็นห่วง ไม่อยากให้เธอเจ็บตัว”

        “อื้อ~” ววิกาพยักหน้ารับรู้

        “พึ่งหกโมงเอง ตื่นเร็วจัง ไม่ง่วงหรอ”

        “ง่วง”

        “แล้วทำไมไม่นอนต่อ”

        “เบื่อห้องตัวเองแล้วไง อยากนอนห้องนี้”

        “...”

        “ขอนอนด้วยได้ไหม...”

        ธันวาไม่อยากยอมรับแต่หนีความจริงไม่ได้ เข้ารู้ตัวว่าถ้าววิกาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ทีไร เขาต้องใจอ่อนทุกที มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ก่อนคบกันแล้ว

        “งั้นก็นอน”

        ว่าแล้วเขาก็เอนกายลงก่อนพอเธอเห็นก็รีบจัดหมอนแล้วนอนลงไป ธันวานอนหงาย ในขณะที่ววิกานอนตะแคงมองหน้าเขา ยังมีพื้นที่เว้นว่างระหว่างทั้งคู่เล็กน้อย

        “ธัน”

        “หือ?”

        “ขะ...ขอนอนกอดได้ป่ะ...”

        คนถูกถามพลิกตัวมานอนหันหน้าเข้าหาเธอ ท่าทางงานนี้ร่างกายเขาคงสึกหรอแน่ๆ

        แต่ก็ยอมวะ

        ธันวาพาดแขนบนหมอน มืออีกข้างตบลงข้างตัว

        “มานี่มา”

        แน่นอนว่าววิกาเขยิบเข้าไปทันที

        เธอเลือกที่จะไม่หนุนแขนธันวาเพราะอยากนอนซบอกเขามากกว่า มือเล็กเย็นเฉียบจากความประหม่าแตะลงตรงเอวสอบช้าๆ พอเขาไม่ได้ว่าอะไรเธอเลยเลื่อนมือไปกลางแผ่นหลังเพื่อโอบกอด

        เจ้าของอกอุ่นๆ ก็กอดเธอเช่นกัน ริมฝีปากหยักกดลงบนหน้าผากและกลุ่มผมของเธอแล้วบอก

        “กอดแล้ว ห้ามกวน นอนนะ ตื่นมาค่อยว่ากัน”

        “ค่ะ...”

        วงแขนแข็งแรงกระชับร่างบางนุ่มนิ่มเข้ามาอีกนิด ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงต้นตอเธอแล้วปิดเปลือกตา ววิกาเองก็หลับตาพริ้มเช่นกัน

        เป็นยามเช้าที่ไม่ได้หวือหวา แต่เธอกลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ก็พอรู้อยู่ว่าเขาไม่ใช่คนประเภทจะมาพูดหรือทำอะไรหวานๆ หากทว่าการกระทำที่แสดงออกถึงการใส่ใจมันก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ(ในตอนนี้)

        เอาหน่า... หน้าที่ออดอ้อนให้เป็นของเธอเองก็ได้

        อย่างธันน่ะ เดี๋ยวเขาก็ยอมเธออยู่ดีนั่นแหละ!

        ......................................................

        มาแบบสั้นก่อนน้า ให้พอหายคิดถึง คริคริ