ยอดหญิงชาวนาพลิกชะตาหาทางรวย (นิยายแปล)

ตอนที่ 17 กินนกเขาลาย (2)

        สองพี่น้องมาถึงริมแม่น้ำ เอานกเขาลายสามตัวมาถอนขนโดยใช้น้ำในแม่น้ำชะล้างเส้นขน จากนั้นเถียนไฉ่เวยก็ใช้มีดเล็กๆ ผ่านกเขาทั้งสามตัว ขณะกำลังจะโยนลำไส้และกระเพาะทิ้งไปก็ถูกเสี่ยวหม่านห้ามไว้ ‘พวกนี้กินได้ทั้งหมด’

        แน่นอนเถียนไฉ่เวยรู้ว่ากึ๋น[1]นกกินได้ แต่มันเล็กเกินไปและทำความสะอาดยาก ส่วนลำไส้นก นางไม่เคยกินเลย

        เสี่ยวหม่านเริ่มลงมือทำความสะอาดลำไส้และกึ๋นนก เพราะเป็๞คนที่ทำงานบ้านบ่อยที่สุด ไม่นานก็ทำความสะอาดลำไส้และกึ๋นนกจนสะอาดอย่างรวดเร็ว

        เถียนไฉ่เวยล้างตัวนกเขาลายทั้งสามตัวกับหัวใจ ตับ และเครื่องในอื่นๆ จากนั้นใส่น้ำลงในหม้อดินเผาขนาดเล็กในปริมาณที่พอเหมาะ แล้วนำตัวนกเขาลายกับลำไส้และเครื่องในทั้งหมดวางลงในหม้อดินเผา เตรียมนำไปปรุงในพื้นที่เงียบสงบที่เพิ่งต้มไข่ไปเมื่อครู่

        เมื่อคิดว่าตัวเองไม่มีเครื่องปรุงใดๆ นอกจากเกลือแกง เถียนไฉ่เวยก็รู้สึกเศร้ามาก “ถ้ามีเครื่องตุ๋นและพริกแห้งมาเคี่ยวกับนกเขาลายสามตัวนี้ รสชาติต้องอร่อยแน่ๆ”

        เสี่ยวหม่านใช้ภาษามือบอกนางว่า ‘ของพวกนี้มีอยู่บน๺ูเ๳าเมื่อครู่ทั้งหมดเลย เราไปเก็บที่๺ูเ๳ามานิดหน่อยก็ได้แล้ว’

        สองพี่น้องจึงขึ้น๥ูเ๠าอีกรอบ เลือกเก็บพวกโป๊ยกั้ก[2]พริกป่าและกระเทียมป่าได้อย่างที่ว่า ทั้งยังเก็บพวกกิ่งไม้แห้งมาเป็๞ฟืนด้วย

        สองพี่น้องคุยกันตลอดทางจนกลับถึงเตาเล็กชั่วคราวของพวกนาง

        เถียนไฉ่เวยก่อเตาก้อนเส้าง่ายๆ จากนั้นวางหม้อดินเผาใบเล็กที่มีนกเขาลายไว้บนเตา ก่อนจะพูดกับเสี่ยวหม่านว่า “เ๯้าอยู่ตรงนี้นะ ข้าจะเอาโป๊ยกั้กพริกและกระเทียมป่าไปล้าง”

        เมื่อเถียนไฉ่เวยล้างพวกกระเทียมป่ากลับมา เสี่ยวหม่านก็ใช้หญ้าแห้งทำที่นั่งสองที่ไว้แล้ว นางทำให้ตัวเองหนึ่งที่ ส่วนอีกที่นางเก็บไว้ให้เถียนไฉ่เวย

        เสี่ยวหม่านเติมฟืนลงในเตาตลอด ไฟกำลังลุกโชน ปากหม้อดินเผาใบเล็กเดือดพล่านปุดๆ

        เถียนไฉ่เวยเอากระเทียมป่า พริกแห้ง และโป๊ยกั้กที่ล้างสะอาดแล้วโยนลงในหม้อดินเผาใบเล็ก จากนั้นไปหาใบไม้สดหลายใบที่มีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือของนางและก้อนหินที่ค่อนข้างสะอาดกลับมา ใช้ใบไม้ปิดปากหม้อดินเผานั้น แล้วทับด้วยหินก้อนใหญ่ เพื่อไม่ให้ความร้อนในหม้อดินเผาระเหยออกไปง่ายๆ นกเขาลายจะได้สุกเร็วขึ้น

        จากนั้นเถียนไฉ่เวยก็นั่งลงบนที่นั่งที่เสี่ยวหม่านเตรียมไว้ให้นางพลางปรุงนกเขาลาย

        ผ่านไปสักพักกลิ่นหอมของเนื้อ เครื่องตุ๋น และพริกแห้งก็โชยออกมาจากหม้อดินเผา เสี่ยวหม่านสูดดมอย่างแรง หลับตาพริ้มสีหน้าเคลิบเคลิ้มพร้อมกับทำภาษามือชื่นชม ‘อา หอมจัง!’

        “อดทนไว้ เ๯้าแมวโลภตัวน้อย” เถียนไฉ่เวยลูบศีรษะเสี่ยวหม่านอย่างรักใคร่ เด็กคนนี้อายุสิบเอ็ดปีแล้ว ทั้งตัวเล็กและผอมมากจนดูเหมือนคนอายุเพิ่งเก้าขวบ ช่างน่าสงสารจริงๆ

        ผ่านไปพักใหญ่ กลิ่นเนื้อตุ๋นในอากาศก็รุนแรงจนพาให้คนอดไม่ได้ต้องกลืนน้ำลายไม่หยุด ใบไม้ที่ปิดหม้อดินเผาใบเล็กก็เปลี่ยนหลายครั้งเช่นกัน

        เถียนไฉ่เวยหยิบกิ่งไม้ที่ใช้ทำเป็๞ตะเกียบเสียบเข้าที่ตัวนกเขาลายในหม้อดินเผา ตะเกียบจิ้มเข้าไปในเนื้อได้ แสดงว่านกเขาลายสุกทั้งหมดและกินได้แล้ว

        นางคีบนกเขาลายตัวหนึ่งให้เสี่ยวหม่าน ให้นางใช้มือจับกิน

        เสี่ยวหม่านรับนกเขาลายมาด้วยความยินดี นกเขาลายที่เพิ่งออกมาจากหม้อยังร้อนมาก นางห่อปากเล็กๆ แล้วเป่าจนอดใจไม่ไหวกัดเนื้อเข้าปากเคี้ยว รู้สึกพอใจมากจนตาหยีโค้ง ‘พี่หญิง เนื้อนกเขาลายอร่อยมาก’

        “อาหารป่าต้องอร่อยอยู่แล้ว” เถียนไฉ่เวยพูดพร้อมกับใช้ตะเกียบที่ทำจากกิ่งไม้ฉีกปีกเล็กของนกเขาลายตัวหนึ่งขึ้นมากิน อืม รสชาติไม่เลว

        นางกินแค่ปีกเสร็จก็ไม่กินส่วนอื่นอีก

        เสี่ยวหม่านถามอย่างไม่เข้าใจ ‘ทำไมพี่หญิงไม่กินแล้วล่ะ’

        เถียนไฉ่เวยเอ่ย “เก็บนกเขาลายสองตัวนี้ไว้ให้ท่านแม่กิน”

        นกเขาลายในมือเสี่ยวหม่านถูกนางแทะไปจนเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงหัวนกเขาลายที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์

        นางดึงหัวนกเขาลายออกแล้วยื่นให้เถียนไฉ่เวย ‘พี่หญิง ท่านกินสิ’

        

        เชิงอรรถ

^ กระเพาะที่ 2 ของสัตว์ปีก^ โป๊ยกั้ก เครื่องเทศที่มีผลเป็นรูปดาว มักใส่ในเครื่องพะโล้หรือน้ำแกงยาจีน