ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่138ข้าชื่อซึสะกะ

ไอ้มังกรชุดขาวคนที่สี่ มันขยับคทาสีดำของมันร่ายเวทย์สร้างม่านบาเรียออกป้องกันอีกครั้ง กระแทกกริชเพชรกระเด็นกลับไป

ควับ.!!!

วาบ! วาบบบ.!!!

สาวนิรนามร่ายเวทย์น้ำแข็งสร้างม่านบาเรียเป็นเกล็ดหิมะรองรับชายหนุ่ม พร้อมกับห่อหุ้มด้วยม่านบาเรียของนาง ป้องกันตัวของกริชเพชรไว้ไม่ให้กระแทกลงพื้น

ไอ้คนถือขวานตัวเล็กที่ยืนอยู่ทะยานม้วนตัวกับพื้นเป็นวงกลมฟาดฟัน กริชเพชรด้วยขวาน สองมือกับม่านบาเรียแตก ก่อนที่จะใช้มือค้ำพื้นตวัดเท้าเตะเป็นวงกลม กระแทกที่ข้อเท้าของกริชเพชรกระเด็นขึ้นสู่กลางอากาศ

"บิ๊กไบค์เหินเวหา.."

ชายหนุ่มพลิกตัวม้วนตีลังกาเรียกบิ๊กไบค์เหินเวหาขึ้นมา ควงสว่านลงกระแทกไอ้คนถือขวานที่อยู่ด้านล่าง มันขว้างขวานต้านเสียงดังสนั่น ก่อนจะกลิ้งตัวหลบอย่างหวุดหวิด

"แส้เนรมิต..."

กริชเพชรไม่ปล่อยให้มันหลบไปได้ เขาตวัดแส้ดึงข้อเท้ามันไว้

"คาถากรงเล็บปีศาจ..."

นางปีศาจรัตติกาลเปิดม่านมิติบนค่ายกลของเหล่ามังกรน้ำแข็ง เกิดเป็นมือที่แข็งกระด้างยื่นออกมาเป็นกงเล็บมีแต่หนังหุ้มกระดูก กดพลังลงมาอัดพวกเหล่าอสูรมังกรน้ำแข็งยึดไว้กับที่

"ตัวแตกไปซะ.! .แตกไปเดี๋ยวนี้.."

ตูมๆๆๆๆๆ..!!

"อ๊ากกกกๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!"

เสียงของหญิงสาวคำรามออกจากไรฟันเสียงดังตูมๆสนั่น ร่างทั้งเจ็ดที่อยู่ใต้ฝ่ามืออสูรปีศาจต่างตัวระเบิดแตกกระจายเลือดไหลนองเต็มพื้นหิมะอย่างสยดสยอง สร้างความตระหนกให้กับไอ้คนที่ถือขวาน

มันบิดตัวหมายที่จะหลบหนีแต่จนใจเหลือเกินเพราะขาของมันถูกกระชากกลับไปด้วยแส้ของกริชเพชร

"คทาขวานคู่แยกนภา..."

มันขว้างขวานออกร่ายเวทย์กลายเป็นขวานหนึ่งร้อยเล่ม พุ่งเข้าหากริชเพชร หมายจะบีบให้เขาปล่อยแส้ที่มัดขามันให้หลุด

"คาถากระบี่น้ำแข็งไร้ใจ.."

หญิงสาวนิรนามสะบัดข้อมือ คทารูปเกล็ดหิมะร่ายเวทย์ สร้างกระบี่น้ำแข็งปลิวว่อนกลางอากาศพุ่งเข้าหาคนถือขวาน ที่ถูกกระชากค้างไว้กลางอากาศ มันมองเห็นด้วยหางตายกมือเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ รวบรวมขวานทั้งร้อยเล่มพุ่งเข้าต้านกระบี่เล่มใหญ่นั้นเสียงดังสนั่น

ตูม.! ตูม.! ตูม!!!

มันได้ผลกระบี่สลายแตกลงเพราะขวานไปสิ้น

"กงจักรสองมือ.."

กริชเพชรแปรสภาพรถบิ๊กไบค์เป็นกงจักรสองมือใช้ลูกล้อขนาดใหญ่ สะบัดจู่โจมเข้าตรงกลางหัวมันด้วยกงจักร ระเบิดหัวไอ้มังกรน้ำแข็งตัวเตี้ยแตกกระจาย ตายตามพวกพ้องของมันไปไม่ถึงอึดใจ

สองอสูรหนึ่งภูตปีศาจประสานกันโจมตีกับเหล่ามังกรน้ำแข็งทั้งแปด บรรยายแล้วแสนยืดยาว แต่ความจริงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปไหม้ พวกมันก็ถูกกริชเพชร ฆ่าตายจนหมดสิ้น

"อโหสิกรรมให้ข้าด้วย เจ้าบีบบังคับข้าลงมือเอง.."

ชายหนุ่มมองดูซากศพทั้งแปดตายอย่างอเนจอนาจ จิตใจที่หยิ่งทระนงของพวกอสูรมังกรน้ำแข็งที่ถือว่ามีพวกมาก จึงทำให้ต้องพากันมาเสียชีวิตลงอย่างไม่คาดฝัน ความจริงแล้วเมื่อพวกมันตั้งค่ายกลจู่โจม

ถือว่ามีพลังต่อสู้อันล้นเหลือจนกริชเพชรไม่สามารถจะต่อกรกับมันได้ เพราะการประสานโจมตีไม่ปล่อยโอกาสให้เขาตั้งตัวได้ทัน แต่เมื่อมีหญิงนิรนามเข้ามาขัดจังหวะทำให้ชายหนุ่มปลดปล่อย นางภูตปีศาจออกมาช่วยเหลือ

และหญิงสาวก็คือกุญแจสำคัญในการทำลายค่ายกลนี้ลง ภายในพริบตา เพราะพลังจิตของนางปีศาจรัตติกาลสูงถึงระดับเพชร พวกมันแม้แต่คิดฝันว่าจะสู้ด้วย ก็ไม่มีทางจะเป็นไปได้

"ภูตสาวรัตติกาลกลับมา..."

เสียงของชายหนุ่มพูดเบาๆ เขาเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ส่งนางกลับไปอยู่ในห้องสีชมพูอย่างเดิม

"คุณชายภูตสัญญาของคุณชายทำไม? สุดยอดเช่นนี้ พลังการรบของนางยิ่งใหญ่จนข้าไม่อาจนึกได้เลย ฝ่ามือที่หลุดออกจากมิติมันระเบิดพวกอสูรมังกรน้ำแข็งเหล่านี้ ตายอย่างอเนจอนาถ แม้แต่ให้มันฝันถึงมันก็คงจะฝันไม่ได้ว่าจะเจอศัตรูที่เข้มแข็งเหมือนคุณชาย.."

เสียงหญิงสาวนิรนามกล่าวขึ้นเบาๆ ขณะเดินเข้าไปสำรวจถุงนิมิตของคนทั้งแปด

"คุณชายนี่คือสมบัติของพวกมันคุณชายเก็บไว้เถอะ..."

หญิงสาวกล่าวพร้อมกับส่งถุงนิมิตทั้งแปดให้กริชเพชร

"ส่วนนี้แม่นางเก็บไว้เถอะ เราสองคนต่างช่วยกันเจ้าก็สมควรจะได้ค่าตอบแทนเช่นกัน..."

ชายหนุ่มรับไว้เพียงสี่ถุง แล้วส่งคืนให้หญิงสาวนิรนาม นางล้วงมันเข้าไปในถุงนิมิต ค้นหาบางสิ่งบางอย่าง แล้วก็นำมันออกมา เป็นตำราเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่ง

"อสูรมังกรน้ำแข็งทั้งแปด..พวกมันไม่ได้เข้มแข็งแบบนี้มาก่อน เมื่อร้อยปีก่อนพวกมันได้คัมภีร์ค่ายกลมหาเทพแปดทิศเล่มนี้มา ซึ่งค่ายกลนี้มันจะสร้างพลังเวทย์ที่สามารถเพิ่มพลังค่ายกลให้มากขึ้นถึงพันเท่า ของพลังดั้งเดิมที่คนในค่ายกลมีอยู่

พวกมันจึงสามารถเข่นฆ่าผู้ที่มีพลังรบเหนือกว่าได้หลายเท่า ดังนั้นหลังจากร้อยปีมามันจึงขยับขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดน มันเข่นฆ่าเอาทรัพยากรทุกอย่างในเขตรกร้างนี้มาเป็นของตัวเอง

ครอบครัวของข้าหลบหนีการไล่ล่าของพวกมังกรน้ำแข็งทั้งแปดมาจนถึงที่นี่ และพวกท่านต่างให้ข้านำของวิเศษหนีมา เพื่อไม่ต้องการให้พวกมันมีความเข้มแข็งขึ้นกว่าเก่า

ข้าขอมอบกระบี่น้ำแข็งไร้รูปลักษณ์ให้แก่ท่านเป็นของขวัญ มันเป็นกระบี่ที่ถูกสร้างขึ้นถ้าใช้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้บังคับ มันจะเป็นกระบี่บินที่มีพลังอำนาจทำลายล้างแม้แต่เกราะของอสูรระดับราชันย์ ก็ไม่อาจต้านทานมันได้ แต่ถ้าใช้พลังจิตอสูรบังคับ มันจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเป็นร้อยเท่า..."

กริชเพชรขมวดคิ้วยกยิ้มให้กับสาวสวย

"ไม่เป็นไรหรอก..ข้าช่วยเจ้าเพราะปรารถนาดีไม่อยากให้ผู้ชายรังแกผู้หญิงแบบนี้ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่.."

กริชเพชรกล่าวกับนางพร้อมคืนกระบี่ในมือให้หญิงสาว

"ข้าบอกความจริง..แก่ท่านพวกนี้มันไม่ได้ตามมาเอากระบี่วิเศษเล่มนี้หรอก แต่มันตามเอาหัวใจมังกรหิมะหมื่นปี ที่ตระกูลพวกเราเก็บไว้ไม่เคยแพร่งพรายให้ผู้ใดรับทราบมาก่อน ไม่รู้ว่าใครในตระกูลเราเอาข่าวเรื่องนี้ไปบอกพวกมังกรน้ำแข็ง

มันจึงได้ขนคนมาทำร้ายตระกูลข้าจนพวกเราต้องหนีกันกระเซอะกระเซิง พี่ใหญ่ของข้าผู้เข้มแข็งในตระกูล เดินทางไปชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทสายตรงที่อาณาจักรดินแดนอสูรวารี

พวกมันจึงฉวยโอกาสเข้าจู่โจม ดีที่ข้าหนีมาพบท่านจึงรอดตายได้..."

หญิงสาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยเสียงเศร้าสร้อย กริชเพชรขมวดคิ้วนึกสงสัย

"แม่นางอะไรคือหัวใจมังกรหมื่นปี แล้วพวกมันต้องการเอาไปทำอะไรรึ..."

เสียงของกริชเพชรถามด้วยความสงสัย

"ข้าไม่ปิดบังคุณชายหรอก หัวใจมังกรนี้มันเป็นพลังธรรมชาติจากมังกร ถ้าสลายมันเป็นพลังดูดซับเข้าไปโดยตรง มันจะให้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นเป็นหมื่นเท่า แต่ถ้าค่อยๆ ดูดซับมันทุกวันมันจะให้พลังเรื่อยไปวันละพันเท่าซึ่งดีกว่า พี่ใหญ่ของข้าก็ใช้มันนี่แหละสร้างตนเองขึ้น หมายจะไปช่วงชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทสายตรง

เพราะพวกเราเป็นลูกหลานของอ๋องเจ้าซึเงะ ซึ่งเป็นญาติผู้น้องของจอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ.."

นางฉีกยิ้มบอกชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวเชื่อใจกริชเพชรหมดสิ้น เพราะเขาช่วยชีวิตนางไว้ยามที่มีภัยอย่างหวุดหวิด

"แม่นางข้าชื่อจิงโจวแม่นางเหล้าชื่ออะไรหรือ..ข้าต้องเดินทางไปส่งคน ข้าคงจะขอตัวก่อน."

กริชเพชรถามหญิงสาวขณะที่เขากำลังจะยกมือกล่าวลานางและจะร่ายคาถากลายเป็นหนอนชิเมโจได๋

"ข้าชื่อซึสะกะ เดี๋ยวก่อนคุณชาย ท่านไม่เอาอะไรสักอย่าง ข้ารู้สึกเกรงใจยิ่ง ในถุงนิมิตนี้มีคัมภีร์ค่ายกลของพวกมังกรน้ำแข็ง ท่านเก็บไว้ศึกษาเถอะ อาจจะมีประโยชน์กับท่านในวันข้างหน้า..."

กริชเพชรยื่นมือไปรับคัมภีร์กับหญิงสาวมันเป็นแท่งผลึกโบราณสีดำ ชายหนุ่มใช้กระแสจิตเพ่งมองดูมัน เขาก็ดูดเอาตำราทั้งสิ้นเข้าไป อยู่ในจิตสำนึกของตัวเอง

ก่อนที่จะระเบิดมันเป็นผุยผง

"ทำไม? ทำลายมันซะล่ะคุณชายจิงโจว..."หญิงสาวถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ตำรานี้มันมีคุณอนันต์แต่ก็มีโทษมหันต์ถ้าไปตกอยู่ในมือคนชั่วต่อไปอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายไม่สิ้นสุดข้าเก็บไว้ในจิตสำนึกของข้าแล้ว ต่อไปก็คงจะศึกษาได้ง่ายขึ้น.."

กริชเพชรกล่าวพร้อมกับยกยิ้มให้นาง

"คุณชายช่างเป็นคนฉลาดยิ่งนัก..ข้าขอตัวก่อนนะ..ข้าไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าที่หนีออกไปอีกทางจะเป็นยังไงบ้าง.."

หญิงสาวกล่าวพร้อมกับเป่าผิวปากเรียกเจ้านกโบราณตัวนั้น ที่ตอนนี้มันรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองได้เกือบครึ่ง บินถลาลงมาอยู่ข้างๆ หญิงสาว

"ถ้าท่านมีอะไรไปหาข้าที่วังท่านอ๋องซึเงะ..ทางทิศตะวันออกนั่นคือบ้านของข้า..."

นางกล่าวพร้อมกับทะยานขึ้นขี่คอนกประหลาดแล้วสั่งมันให้บินโฉบถลาขึ้นไปในอากาศ

กริชเพชรยิ้มมองร่างของหญิงสาวที่สะโอดสะองสวยงาม ดุจดั่งเทพธิดาในดงหิมะเขาขยับกาย ร่ายคาถาหนอนชิเมโจได๋ค่อยๆ ลอยขึ้นไปที่เรือเหาะอีกครั้ง  ชายหนุ่มกลายร่างถลาลงมายืนอย่างสง่างามบนหัวเรือ องค์หญิงใหญ่เจ้าลีหมิง ออกมาจากประตูเก๋งห้องด้านใน สองแม่ลูกดีใจอย่างเห็นได้ชัด

"องค์ชายสิบสี่ เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้างข้าได้ยินเสียงต่อสู้กันอย่างสนั่นหวั่นไหวท่านทำลายศัตรูได้หรือไม่.."

หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง

"พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ข้าจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้วล่ะ พวกมันคือแปดมังกรน้ำแข็งที่เป็นโจรอยู่ในเขตรกร้างแห่งนี้ มันตามเข่นค่าหญิงผู้หนึ่ง ดูเหมือนว่านางจะเป็นเชื้อสายของกษัตริย์อสูรวารีหิมะด้วย เป็นลูกหลานญาติผู้น้องขององค์จอมกษัตริย์มั้ง"

เขาบอกนางขณะเดินเข้าไปในห้อง

"ข้ารู้สึกอยากจะพักผ่อนและรักษาตัวเองจากอาการบาดเจ็บที่ต่อสู้กับพวกเขาเมื่อครู่..."

กริชเพชรกล่าวกับองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายและองค์หญิงลีหมิง ทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วย

"เชิญคุณชายที่ห้องบรรทมเลยพวกเราไม่รบกวนองค์ชายแล้ว.."

สองแม่ลูกจูงมือกันกลับไปในที่พักของนางกริชเพชรเดินเข้าห้องปิดประตูแล้ว หายตัวเข้าไปในห้องสีชมพู เห็นนางภูตสาวนั่งเอามือเท้าคางอยู่บนเตียง

"ข้านึกว่านายท่านจะปล่อยให้ข้าอยู่ในห้องว้าเหว่เปล่าเปลี่ยว..อยู่คนเดียวเสียอีก..."

ปีศาจสาวรัตติกาลพอเห็นกริชเพชรปรากฏตัวรอยยิ้มของนางก็กระจ่างออก ร่างอันอวบอั๋นสะบึ้มของหญิงสาวก็กระเพื่อม ขณะลุกขึ้นเดินมาหาชายหนุ่ม

.........................................................................................................................................................................................................................................