ตอนที่ 3 ช่วยเหลือหญิงสาวและทำลายรังโจร
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป......
ตอนนี้อากอร์นและสองสาวได้ออกมาจากเมืองแล้วโดยทั้งสามใช้ม้าเป็พาหนะไปซึ่งเขาพวกเขาจำเป็ต้องไปให้ไว้ที่สุดแต่เมื่อพวกเขาใกล้จะถึงพวกเขาก็จะลงจากม้าและใช้วิธีเดินเท้าเอาพร้อมกับใช้ทักษะของนักฆ่าซึ่งอากอร์นเองก็สามารถใช้ทักษะของนักฆ่าได้นอกจากนักรบ.....
ส่วนสองสาวทั้งคู่เป็มีอาชีพเป็นักฆ่าอยู่แล้วดังนั้นพวกนางจึงสามารถใช้ทักษะนักฆ่าได้และที่อากอร์นพาพวกนางมาแค่สองคนนั้นก็เพราะเขา้าช่วยตัวประกันออกมาอย่างปลอดภัยและทักษะของนักฆ่าก็มีเป็โยชน์อย่างมากกับงานแบบนี้.....
และตอนนี้พวกเขาทั้งสามก็เข้ามาใกล้พื้นที่ที่เป็ค่ายของพวกโจรแล้วดังนั้นพวกเขาทั้งสามจึงต้องลงจากม้าและเดินเท้าเอาซึ่งระยะทางที่พวกเขาต้องเดินไปนั้นอยู่ห่างเพียงแค่ห้าถึงหกร้อยเมตรเท่านั้นและเมื่อทั้งสามลงจากม้าพวกเขาก็จัดการซ่อนม้าเอาไว้และใช้ทักษะอำพรางในทันที......
ภายในค่ายโจร......
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไปเมืองเซตน์จูรี่คราวนี้คุ้มค่าจริงๆเลยได้สาวๆ กลับมาตั้งหลายร้อยคนแนะ!!” ชายหัวโล้นแต่งตัวด้วยชุดคลุมหลังสัตว์พูดขึ้นอย่างมีความสุขซึ่งชายหัวโล้นคนนี้ก็คือผู้นำค่ายโจรแห่งนี้นั้นเอง.....
“ใช่แล้วหัวหน้าไปคราวนี้ถึงแม้จะไม่ได้เงินหรือสิ่งของใดๆ แต่ก็ยังได้สาวๆพวกนั้นมามันช่างดีเสียจริงที่แรกข้าคิดว่าพวกเราจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาจากไอ้ซากเมืองนั้นซะแล้ว”
“จริงด้วยไอ้เมืองที่ใกล้จะจบสิ้นนั้นอีกไม่นานก็คงจะกลายเป็เพียงแค่ซากโบราณเก่าๆ ทีนี้,ที่นี่เท่านั้นแล้วเพราะั้แ่เ้าเมืองพวกมันตายไปและถูกกลุ่มโจรใหญ่ๆเข้าปล้นเมืองนั้นก็แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว”
“แต่ข้าได้ยินมาว่าพวกมันได้ส่งจดหมายร้องเรียนไปยังเมืองหลวงให้ส่งเ้าเมืองคนใหม่มานิ”
“แล้วไง? ต่อให้เ้าเมืองคนใหม่มาแล้วไงแกคิดว่าจะมีใครสนใจเมืองที่ใกล้จะล่มสลายแบบนี้อยู่ไหมวะหากเป็ข้านะข้าคงไม่โง่ส่งคนมาหรอกสู้ปล่อยให้มันถูกลบหายไปซะดีกว่า”
จริงด้วย!!
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
“เอาละพี่น้องข้าวันนี้พวกเรามาฉลองกันให้เต็มที่ไปเลยและก็เตรียมตัวไปเล่นสนุกกับ........”
พรึบ!!
“ท่านหัวหน้ายะ.....ยะ......แย่แล้วที่ด้านนอก......”ฉึบ!! อ้า!!
ในขณะที่ชายหัวโล้นกำลังพูดเปิดงานฉลองอย่างมีความสุขภายในกระโจมของมันอยู่นั้นที่หน้าทางเข้าลูกน้องของมันก็ได้เปิดผ้าเข้ามาอย่างรีบร้อนพร้อมกับเปิดปากพูดอย่างร้อนรนใจแต่ยังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบเสียงของเนื้อที่ถูกเสียบก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของลูกน้องคนนั้นที่ล้มลงไปกับพื้นเืไหลนองออกมาจากร่างของมัน.......
“กะ....กะ...เกิดอะไรขึ้น!?” ชายหัวโล้นรีบลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ที่มันนั่งอยู่ในทันทีพร้อมกับะโถามขึ้นว่ามันเกิดอะไรซึ่งทุกๆคนที่อยู่ภายในกระโจมเองก็ลุกยืนขึ้นมาพร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นใด้วยเช่นกัน.......
พรึบ!!
“สวัสดีท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย”
ในขณะนั้นเองทางเข้ากระโจมก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้งพร้อมกับร่างของชายหนุ่มหน้าตาขมเข้มที่เดินเข้ามาพร้อมกับเปิดปากพูดทักทายด้วยรอยยิ้มที่แสนจะน่าขนลุกซึ่งตามตัวของชายหนุ่มคนนี้นั้นเต็มไปด้วยเืจำนวนมากที่ติดตามชุดรัดรูปสีดำของเขาซึ่งชายหนุ่มนี้ก็คืออากอร์นนั้นเอง.....
“กะ....กะ.....แกเป็ใคร!? มาที่นี้้าอะไร?”ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างซ้ายของชายหัวโล้นชักดาบของมันออกมาชี้ไปที่อากอร์นและถามขึ้นอย่างดุร้ายทันที.....
“ข้าเหรอ? ข้าก็คือเ้าเมืองคนใหม่ของเมืองเซนต์จูรี่ยังไงละและที่ข้ามาที่นี้ก็เพราะว่าข้ามารับตัวชาวเมืองของข้ากลับไปยังไงละ?”อากอร์นตอบกลับชายวัยกลางคนทันทีพร้อมกับค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ .......
“เ้าเมืองคนใหม่? มารับตัวชาวเมืองกลับ?นี่แกพล่ามอะไรของแกอยู่วะไอ้เด็กเวร!!” ชายวัยกลางคนกลายเป็เดือดขึ้นมาหลังจากที่ได้ฟังคำตอบของอากอร์นแต่ทว่าในขณะนั้นเองหลังจากที่ชายวัยกลางคนสบถคำด่าจบสายลมก็พัดผ่านร่างของมันไปพร้อมกับเสียง.....
ฉึบ!!
จากนั้นชายวัยกลางคนก็ััได้ถึงความเย็นที่ลำคอของมันแต่ก่อนที่มันจะได้รู้ตัวว่าทำไมมันถึงรู้สึกเย็นที่คอก่อนที่หัวของมันจะหลุดออกมาจากร่างแล้วและทำให้ชายวัยกลางคนได้เห็นร่างของตัวเองที่ไร้หัวยืนอยู่ก่อนจะหมดสติไป......
อ๊ะ!!
ท่านรองหัวหน้า!!?
คนที่เหลือรวมถึงชายหัวโล้นพลันเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาในทันทีเมื่อเห็นชายวัยกลางคนหรือก็คือรองหัวหน้าค่ายตายตกไปโดยที่พวกมันไม่รู้ตัวและไม่รู้ว่าใครเป็คนลงมือซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีเพียงแค่ชายวัยกลางคนเท่านั้นที่ตายเพราะตอนนั้นเอง.......
ฉึบ!! ฉัวะ!! ฉึบ!!
ทันใดนั้นทุกคนต่างก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่คอของตนเองก่อนที่หัวของพวกมันจะหลุดออกจากร่างเฉกเช่นเดียวกับชายวัยกลางคนและตายตกไปยกเว้นเพียงชายหัวโล้นเท่านั้นที่ยังคงอยู่ซึ่งตัวมันที่เป็ถึงนักรบระดับปฐีขั้นหนึ่งยังไม่อาจรู้ได้ว่าเป็ฝีมือใคร.....
นักฆ่า!?
ในตอนนั้นเองมันก็เริ่มที่จะเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าทุกคนตายได้อย่างไรมันจึงได้อุทานออกมาเบาๆและมันก็เข้าใจดีว่านักฆ่าที่ฆ่าพวกของมันต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆไม่เช่นนั้นคงไม่อาจทำเช่นนี้ได้และในตอนนั้นเองที่ข้างๆอากอร์นก็ได้มีเงารางสองเงาค่อยๆ ปรากฏให้เห็นเด่นชัดขึ้น......
“เรียบร้อยแล้วค่ะท่านอากอร์น”ซึ่งร่างเงาทั้งสองร่างนั้นก็คือลอลิกับเจนนี่สองสาวนักฆ่านั้นเองหลังจากที่ทั้งสองได้จัดการกับเหล่าผู้นำทั้งหมดแล้วพวกนางก็ได้กลับมาอยู่ข้างๆอากอร์นพร้อมกับรายงานผลให้เขาฟัง.....
“ดีมากทั้งสองคน” อากอร์นกล่าวชมทั้งสองทันทีจากนั้นก็หันไปมองยังชายหัวโล้นที่ยืนตัวแข็งสั่นเทาเพราะเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจนอยากจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่เพียงแต่ทำไม่ได้เพราะมันกลัวว่าหากมันขยับมันอาจจะถูกฆ่าตายโดยที่ไม่ทันได้ทำอะไรดังนั้นมันจึงยังคงยืนอยู่.....
“เอาละพวกเรามาพูดคุยกันหน่อยดีกว่าข้าจะให้โอกาสเ้าหากเ้า.......”
“ข้ายอมรับ!! ข้ายอมรับขอเพียงท่านบอกมาข้ายินดีทำทุกอย่างขอเพียงอย่าฆ่าข้า!!”ชายหัวโล้นไม่รอให้อากอร์นได้พูดจบเพียงแค่มันได้ยินคำว่าโอกาสมันก็เปิดปากยอมรับทันทีโดยไม่ฟังว่าอากอร์น้าสิ่งใด......
“เ้าจะไม่ฟังในสิ่งที่ข้า้าก่อนอย่างนั้นหรอ?”อากอร์นยังคงถามชายหัวโล้นเพื่อให้อีกฝ่ายตัดสินใจใหม่แต่ทว่า “ไม่”คำตอบที่ชายหัวโล้นตอบกลับมานั้นคือไม่เขายังคงเต็มใจที่จะทำตามขอเพียงตัวมันมีชีวิตรอด......
“ก็ดีในเมื่อเ้าพูดหนักแน่นขนาดนั้นข้าก็ไม่ขัดศรัทธาของเ้าก็แล้วกันและสิ่งที่ข้า้านั้นไม่ใช่เื่ใหญ่หรือยากอะไรข้าเพียง้าทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่พวกเ้ามีและข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มโจรกลุ่มอื่นๆก็เท่านั้น” อากอร์นกล่าวพร้อมกับยิ้มขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างเ้าเล่ห์......
อ๊ะ!!
“คะ......คะ......คือ.........ข้า.........”
“เ้าจะไม่ต้องลงก็ได้นะเพราะไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องหามันเจอในที่สุดแต่ว่าชีวิตของ........”
“ข้ายอมแล้ว.....ข้ายอมให้ทั้งหมดแล้วขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้าข้ายอมมอบมันทั้งหมดให้กับท่านแล้วรวมถึงข้อมูลของกลุ่มโจรกลุ่มอื่นๆ ด้วย”ด้วยความกลัวชายหัวโล้นจึงยอมรับแต่โดยดีเพราะเมื่อมันมาคิดดูแล้วเงินทองเป็เพียงแค่ของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้แต่ชีวิตนี้ซิไม่เลย......
“ดีมากพูดง่ายๆอย่างนี้ซิ.....เอาละบอกข้อมูลของกลุ่มโจรกลุ่มอื่นที่เ้ารู้มาให้หมด”อากอร์นไม่รอช้าเขาบอกให้ชายหัวโล้นพูดข้อมูลให้เขาฟังก่อนเป็อันดับแรกเลย......
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป......
“ตอนนี้ข้าก็บอกท่านไปหมดแล้วข้าหวังว่าท่าจะปล่อยข้าไปตามที่ได้สัญญา”หลังจากที่หนึ่งชั่วโมงเต็มผ่านไปกับการบอกเล่าข้อมูลของกลุ่มโจรกลุ่มอื่นตามที่ชายหัวโล้นรู้รวมถึงที่เก็บซ่อนสมบัติของมันจบมันก็ได้พูดขึ้นถึงสัญญาที่อากอร์นบอกกับมันทันที.....
“แน่นอนข้าจะปล่อยเ้าไปข้าเป็ถึงเ้าเมืองพูดคำไหนก็คำนั้นซิ” อากอร์นตอบชายหัวโล้นกลับไปในทันทีว่าเขาย่อมทำตาที่เขาได้พูดไว้แต่ทว่าภายใต้ใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนจะชั่วร้ายและเหี้ยมเกรียมเป็อย่างมาก.....
ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่เคยผิดสัญญากับใครมากก่อนแต่เขาไม่ได้บอกไว้นี้ว่าสองสาวที่อยู่ข้างๆเขาได้อยู่ในสัญญาด้วยเพราะในสัญญาที่เขาพูดเอาไว้มีแค่ตัวเขากับชายหัวโล้นเท่านั้นดังนั้นแล้วฉากต่อจากนั้นคือร่างของลอลิที่อยู่ข้างๆอากอร์นได้พลันหายไปก่อนจะเกิดลบพัดขึ้นแวบหนึ่ง.....
ฟิ้ววววว!!
ฉึบ!!
อั๊ก!!
“กะ.....กะ....แก....ไอ้บัดซบแกผะ....ผิดสัญญา......เอื้อ!!”ชายหัวร้อนพยายามที่จะสบถคำต่ออากอร์นหลังจากที่มันรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ลำคอของมันซึ่งตัวมันเองก็เป็นักรบปฐีขั้นหนึ่งมันจึงมีความรู้สึกไวและรับรู้ได้ในทันทีว่าตัวมันได้ถูกตัดผ่านที่ลำคอไปแล้ว......
แต่ถึงจะรู้มันก็สายไปแล้วเพราะตอนนี้ตัวมันได้ตายแล้วและด้วยการที่ถูกตัดผ่านลำคอไปจนขาดมันจึงทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมและสาปแช่งอากอร์นก่อนที่มันจะตายจากไป.....
“ใครว่าข้าผิดสัญญาละข้าไม่ได้ผิดสัญญาซะหน่อยเ้าจะมาว่าข้าไม่ได้นะเพราะข้าไม่ได้เป็คนลงมือเองดังนั้นแล้วข้าจึงไม่ได้ผิดสัญญาโปรดจำไว้ด้วย”อากอร์นพูดขึ้นหลังจากที่ชายหัวโล้นพูดจบแต่มันคงเป็คำพูดที่ไม่มีความหมายอะไรเพราะอีกฝ่ายตายแล้ว.....
“มันก็เหมือนๆกันนั่นแหละค่ะท่านอากอร์นเพราะถึงท่านจะไม่ได้เป็คนลงมือเองแต่ข้าก็เป็คนของท่านดังนั้นแล้วท่านเองก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกัน”ลอลิที่อยู่ข้างๆ ได้พูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เ็าที่อยู่ภายใต้ผ้าสีดำบางๆที่ปกปิดเอาไว้......
ชิ!!
อากอร์นรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังโดนลูกน้องหักหลังยังไงไม่รู้เมื่อได้ยินคำพูดของลอลิที่พูดแทงใจเขาหาว่าเขาเองก็มีส่วนผิดด้วยเช่นกันเพราะลอลิเป็คนของเขามันก็เหมือนกับว่าตัวเขาเป็คนลงมือเองโดยการยืมมือคนอื่น......
“ช่างเถอะเลิกพูดเื่นี้กันได้แล้วตอนนี้พวกเ้าทั้งสองคนไปช่วยเหลือเหล่าหญิงสาวออกมาส่วนข้าจะไปที่ห้องเก็บสมบัติของพวกมันเพื่อขอสินน้ำใจสักหน่อย”อากอร์นเบื่อที่จะเถียงแล้วเขาจึงสั่งให้หญิงสาวทั้งสองไปช่วยเหล่าหญิงสาวชาวบ้านออกมาส่วนเขาจะไปที่ห้องเก็บสมบัติเพื่อรับเอาสินน้ำใจที่ควรจะได้รับสักหน่อย......
248
