[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นเกิดจากความเข้าใจผิด เจ้าหวงต้าที่น่ารังเกียจนี้ลากเจียงเฉินไปจมปักโคลนร่วมกับมัน ศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนที่กำลังกราดเกรี้ยว พวกเขาเชื่อว่าเจียงเฉินและหวงต้าเป็นสหายกัน พวกเขานึกถึงสิ่งที่หวงต้าทำเอาไว้แล้วพวกเขาก็ยิ่งต้องการที่จะสังหารเจียงเฉิน แต่เจียงเฉินเป็นใคร เขาไม่ใช่ผู้ที่สามารถสังหารโดยง่าย ตระกูลมู่หรงได้มาตอแยเขาและในตอนนี้ทั้งตระกูลมู่หรงได้ตกตายหมดสิ้น ตระกูลหลี่ที่หาเรื่องเจียงเฉิน ตอนนี้หลี่ชางเย่ว์ไร้บุตรสืบสกุล ตอนนี้ทั้งศิษย์ทั้งสามของนิกายเทียนเจี้ยนได้มาตอแยเขา จุดจบของพวกเขาคงไม่ต่างกัน

ในชีวิตที่แล้วของเขา เขาได้ขึ้นสู่จุดสูงสุดโดยเหยียบย่ำกองกระดูกมากมายนับไม่ถ้วน เขานั้นเข้าใจกฏแห่งป่าของโลกแห่งผู้ฝึกตนดียิ่งกว่าใครๆ

เมื่อคู่ต่อสู้หมายที่จะสังหารเขา เจียงเฉินจะพิพากษาพวกมันด้วยความตายดั่งเซียวหัวที่ยืนตรงหน้าเขาตอนนี้

การเคลื่อนไหวของเจียงเฉินรวดเร็วมาก ก่อนที่ดาบของเซียวหัวจะถึงตัวเขา ลำแสงสีเขียวได้เจาะทะลุร่างเซียวหัว เซียวหัวรู้สึกว่าร่างกายนั้นขยับลำบาก และเริ่มกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

อ๊ากกกกกกกกกกก

เซียวหัวขว้างดาบเขาทิ้งไปและเริ่มใช้เล็บขูดหน้าอกเขาอย่างไว แต่มันเปล่าประโยชน์ ควันสีเขียวได้ออกมาจากอกของเขาไม่หยุดและมันใช้เวลาไม่นานก่อนที่ควันสีเขียวจะปกคลุมทั่วร่างเซียวหัว

ตุบ!

เซียวหัวร่วงลงบนพื้น ขาทั้งสองข้างสั่น และมีเสียงร้องโหยหวนที่น่าขนลุกออกมาจากปาก ภายใต้สายตาตื่นตระหนกของทุกคน ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเซียวหัวก็หยุดขยับ ร่างของเขาดำเหมือนถ่าน ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หน้าอกเขาถูกกัดกร่อน เหมือนโดนแมลงนับล้านกัดกิน น่าหวาดหวั่นและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ได้ตกตายทันที ตกตายอย่างน่าอนาถ เขาได้ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจนตาย

ทันใดนั้น ทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้มองไปยังเซียวหัวที่อยู่บนพื้น ร่างเซียวหัวที่ดำเกือบเป็นถ่าน และพวกเขาได้มองไปยังเจียงเฉินผู้มีรอยยิ้มจางประดับบนใบหน้า ทำให้พวกเขาอดที่จะสั่นไม่ได้

โหดเหี้ยมยิ่งนัก อำมหิตเหลือเกิน

"เขาตายเพราะพิษ เจ้าหนุ่มนี่มันรู้จักวิธีการใช้พิษ.....เป็นวิชาที่โหดเหี้ยมมาก"

หลี่ชางเย่ว์สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะมองไปยังร่างของหลี่ชางหมิง เจียงเฉินไม่ได้ใช้พิษกับหลี่ชางหมิง ราวกับว่าเขาจะออมมือเอาไว้

"นั่นมันพิษอะไรกัน? เหตุใดรุนแรงเช่นนั้น แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญแก่นมนุษย์ขั้นต้นยังตกตายทันทีหลังโดนเข้าไป"

"พี่ใหญ่เจียงเฉินมีไพ่ตายอยู่ด้วยจริงๆสินะ หากเขาใช้ทักษะนี้ที่ป่าแล้วล่ะก็ เป็นไปไม่ได้ที่หลี่ชางหมิงจะทนได้นาน"

"ถูกต้องแล้ว พี่ใหญ่เจียงเฉินช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก แต่ตอนนี้เขาได้สังหารศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนไป แล้วมันเป็นเรื่องใหญ่แล้วสิ"

.....................

ทุกๆคนต่างพากันถอนหายใจ พิษร้ายแรงที่เจียงเฉินใช้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แต่ที่น่าเป็นกังวลยิ่งกว่านั้นคือ เจียงเฉินได้สังหารศิษย์นิกายเทียนเจี้ยน เขาทำให้ตนเองเข้าไปอยู่ในปัญหาใหญ่แล้วสิ

"เจียงเฉิน เจ้าใช้วิธีต่ำช้า!!"

ท่าทางของเฉินซวงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตะโกนใส่เจียงเฉิน หรวนหลิงที่ยืนข้างๆเขาไม่มีความหยิ่งผยองอีก นอกจากความหวาดกลัวแล้ว นางยังรู้สึกว่าตนโชคดีมาก หากว่าเมื่อครู่ผู้ที่ลงมือมิใช่เซียวหัวแต่เป็นนาง มิฉะนั้นคนที่นอนตายบนพื้นนั้นจะเป็นนางแทน แม้ว่านางจะเป็นอิสตรี เห็นได้ชัดเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้านั้นจะไม่แสดงความเมตตาเพียงเพราะนางเป็นสตรี

"ข้าเตือนเจ้าแล้ว อย่าได้มาตอแยข้า"

เจียงเฉินไม่ได้สนใจกับเฉินซวงที่กำลังกราดเกรี้ยว

"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบังอาจฆ่าศิษย์จากนิกายเทียนเจี้ยน ต่อให้เจ้ามุดดินหนี เจ้าต้องตาย!"

จิตสังหารของเฉินซวงทะยานสู่สวรรค์

"ฆ่าข้าสิ ถ้าเจ้าทำได้"

เจียงเฉินไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

"ข้าจะฆ่าเจ้าและเจ้าหมาระยำนั่นวันนี้! ข้าจะแก้แค้นให้กับศิษย์น้องเซียวหัว"

เฉินซวงพูดออกมา เขาสะบัดแขนและดาบอันคมกริบได้ปรากฏขึ้น ดาบนั่นเป็นยุทธภัณฑ์ระดับต่ำ ยุทธภัณฑ์เป็นสิ่งล้ำค่ามากในเมืองชื่อ แต่ไม่ใช่สำหรับนิกายเทียนเจี้ยน เพียงแค่ศิษย์นอกบางคนที่มีคุณสมบัติมากพอก็สามารถที่จะได้รับยุทธภัณฑ์ระดับต่ำนี้มา สำหรับศิษย์ที่แข็งแกร่งขอบเขตแก่นแท้สวรรค์ก็จะเป็นศิษย์ใน ก็จะได้รับยุทธภัณฑ์ระดับกลางกันทุกคน

เฉินซวงปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมา จิตสังหารของเขาทะยานขึ้นฟ้า เขาได้แสดงพลังของระดับแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางออกมาเต็มที่ และในมือของเขาถือยุทธภัณฑ์ระดับต่ำ พลังของยุทธภัณฑ์ของเขาเหนือกว่าของเซียวหัวมาก เขาไม่ได้หวาดกลัวหลังจากที่เห็นเจียงเฉินสามารถใช้พิษร้ายแรงได้ นี่เพราะความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตน ด้วยพลังของผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง เขาไม่มีทางเชื่อว่าเขาไม่สามารถที่จะจัดการผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นกลางได้ อย่างที่รู้กันว่าในแต่ละขอบเขตมีสามระดับย่อย

เผชิญหน้ากับการโจมตีอันทรงพลังของเฉินซวง รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนหน้าของเจียงเฉิน ดวงตาของเขาเปล่งประกาย หลังจากนั้นไม่นาน เขาจงใจเปลี่ยนท่าทีของเขาอย่างมากและเริ่มวิ่งหนี

"เจ้าหมาโง่ รีบวิ่งเข้าสิ!"

เจียงเฉินตะโกนใส่หวงต้า เมื่อเห็นเจียงเฉินวิ่งหนีโดยไม่ได้สู้แต่กลับเผ่นหนี ทำให้มันเป็นงง เจ้าหนุ่มนั่นเมื่อกี้มันยังทำเท่อยู่ แต่ตอนนี้มันกลับวิ่งหนีเหมือนคนเขลา

"บัดซบ!"

หวงต้าได้ก้มตัวลงและได้กลายเป็นลำแสงสีทองตามหลังเจียงเฉินไป

"เจียงเฉิน เจ้าหมาระยำ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเหินฟ้า วันนี้ข้าจะต้องสังหารพวกเจ้าให้จงได้!!"

เฉินซวงระเบิดจิตสังหารของออกมา เขาพุ่งตามพวกเขาทั้งสองไปดั่งลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันศร

เมื่อได้ยินเฉินซวงเอ่ยถึงชื่อเขาและหวงต้าด้วยกัน เจียงเฉินดูมืดมนและต้องการกระอักเลือดออกมา เขานั้นโดนเอาไปเทียบกับหมา?

ด้านหลังพวกเขา หรวนหลิงหันไปหาหลี่ชางเย่ว์และพูด 

"ท่านผู้นำตระกูลหลี่ข้าหวังว่าท่านจะช่วยพวกเราจับเจียงเฉินและหมานั่น นิกายเทียนเจี้ยนจะตอบแทนท่านอย่างงามหลังจากเสร็จสิ้น"

"ได้เลย"

หลี่ชางเย่ว์ตอบรับในทันที ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะรอกินเนื้อสดๆของเจียงเฉินและดื่มเลือดมันในขณะที่มันยังมีชีวิตอยู่ หากมีผู้ใดขอให้เขาช่วยล่าเจียงเฉินเขาจะเป็นคนอาสาไปช่วยคนแรก

"ไม่มีทาง หลี่ชางเย่ว์จะต้องอยู่ที่นี่กับข้า ไม่มีทางให้เจ้าขึ้นเขาไปได้เด็ดขาด"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นปลดปล่อยพลังออกมาขวางทางหลี่ชางเย่ว์

"เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นเจ้ากล้าที่จะเป็นศัตรูกับนิกายเทียนเจี้ยนงั้นรึ?"

หรวนหลิงพูดออกมาอย่างกราดเกรี้ยว

"แม่นางหรวนหลิง ตระกูลเยี่ยนไม่กล้าที่จะเป็นศัตรูหรอก หากคุณชายเฉินซวงจะล่าเจียงเฉินตระกูลเยี่ยนจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แค่หลี่ชางเย่ว์เป็นศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลเยี่ยนนี่คือเหตุที่หยุดเขาไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับนิกายเทียนเจี้ยน"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นอธิบาย มองไปในสิ่งที่เขาทำเขานั้นไม่ให้หลี่ชางเย่ว์เข้าช่วยล่าอย่างชัดเจน ตระกูลเยี่ยนนั้นดูแลเอาใจใส่เจียงเฉินอย่างดี เพียงแค่เฉินซวงและหรวนหลิงเขาเชื่อว่าเจียงเฉินมีวิธีรับมือกับทั้งสอง ด้วยความสามารถประสานของทั้งสองมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายในการสังหารเจียงเฉิน แต่หลี่ชางเย่ว์นั้นต่างออกไป มันอยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์ขั้นปลาย มันแข็งแกร่งเกินไป

"ดี! สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ นิกายเทียนเจี้ยนจะจดจำไว้"

หรวนหลิงพูดอย่างเกรี้ยวกราด และเริ่มไล่ตามเจียงเฉินและหวงต้าไป

"เยี่ยนเจิ้นอวิ๋น เจ้าได้ล่วงเกินนิกายเทียนเจี้ยนวันนี้ ดูท่าว่าตระกูลเยี่ยนของเจ้าคงจบสิ้นในไม่ช้า ฮ่าฮ่าฮ่า"

หลี่ชางเย่ว์หัวเราะเสียงดัง

"ฮึ่ม! นั่นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นแค่นเสียงเย็นชา

"เยี่ยนเจิ้นอวิ๋น เจ้าสารเลวน้อยเจียงเฉินได้สังหารศิษย์ของนิกายเทียนเจี้ยนไปแล้ว มันจะต้องตายอย่างแน่นอน แม้มันจะปล่อยพิษร้ายแรงได้ หากมีการเตรียมตัวอย่างเหมาะสมมันไม่ง่ายหรอกนะที่จะสำเร็จ เจ้าคิดหรือว่าแค่ความสามารถระดับฉีไห่ขั้นกลาง จะปกป้องตัวเองได้จากแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางได้น่ะ สำหรับตระกูลเยี่ยนที่หยุดข้าในวันนี้ เจ้าได้ล่วงเกินนิกายเทียนเจี้ยนไปแล้ว เจ้าจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับเจียงเฉินภายหลัง เสียดายจริงๆที่ข้าไม่ได้ฆ่าเจียงเฉินด้วยมือข้าเอง และหั่นมันเป็นพันๆชิ้น แม้ว่าเจียงเฉินจะตายแล้วข้าจะไม่ปล่อยตระกูลมันที่อยู่เมืองเทียนเซียงรอดไปได้"

หลี่ชางเย่ว์โกรธเกรี้ยวนัก เขาแบกร่างหลี่ชางหมิงและกลับไป เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหายใจเข้าลึกๆ หลี่ชางเย่ว์ในตอนนี้น่าหวาดกลัวจริงๆ ราชสีห์ที่ไม่มีสิ่งใดต้องเป็นกังวลอีก และสามารถปะทุออกมาได้อย่างเต็มที่ ผลที่ตามมาอยู่เหนือจินตนาการ หลี่ชางเย่ว์เป็นประเภทใช้ความคิด บุตรทั้งสามตกตายหมด เรื่องที่เขาจะทำต่อไปคงเป็นเรื่องบ้าๆ

"ท่านผู้นำ พวกเราควรทำเช่นไรดีขอรับ น้องเจียงสามารถรับมือได้หรือไม่?"

เยี่ยนหยางถามออกมาด้วยสีหน้าวิตก ไม่ได้เป็นแค่เขาคนเดียว ทุกๆคนต่างมีสีหน้ากังวลทั้งสิ้น เจียงเฉินได้ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ เป็นธรรมดาที่พวกเขาไม่ต้องการเห็นสิ่งร้ายๆเกิดกับเขา พวกเขาได้ชนะการต่อสู้มาได้ แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าหลายๆสิ่งจะเกิดขึ้นเพราะเจ้าหมาปากเสียตัวนั้น

"อย่าได้กังวลเลย ก่อนหน้านี้เจียงเฉินกระซิบข้าด้วยสัมผัสเทวะ เขาขอให้พวกเราไม่ต้องเข้าไปพัวพันในการต่อสู้ของพวกเขาและนิกายเทียนเจี้ยน ข้าเชื่อว่าเขารับมือได้แน่"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นตอบด้วยรอยยิ้ม

"น้องเจียงเฉินมีระดับการบ่มเพาะขอบเขตฉีไห่ เหตุใดถึงใช้สัมผัสเทวะได้ล่ะขอรับ?"

เยี่ยนหยางถามด้วยความตกใจ

"น้องเจียงนั้นเป็นคนที่โดดเด่น เขาไม่สามารถที่จะคาดเดาได้ด้วยสามัญสำนึก ข้าคิดว่าเขานั้นจะต้องมีวิธีในการจัดการศิษย์ทั้งสองจากนิกายเทียนเจี้ยน เขาเลือกที่จะวิ่งขึ้นภูเขาเพราะเขาไม่ต้องการให้ตระกูลเยี่ยนเข้ามาพัวพันไปด้วย นอกจากนั้นมันเป็นถึงนิกายเทียนเจี้ยน น้องเจียงช่างเอาใจใส่พวกเราเหลือเกิน.....เฮ้อ..."

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นถอนหายใจออกมา ในความจริงแล้วเขาพลาดครั้งนี้ อาจจะมีบางส่วนที่เขาพูดได้ถูกต้อง เจียงเฉินเลือกที่จะหลบหนี แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่คาดหมายไว้แล้ว แต่เจียงเฉินนั้นมีแผนการที่ใหญ่กว่านี้

ภายในภูเขา เจียงเฉินและหวงต้าต่างวิ่งด้วยความเร็วสูง ด้านหลังของเขาเฉินซวงตามมาอย่างติดๆ

"เจ้าหนู เจ้าทำอะไรของเจ้า? เจ้ามีพิษร้ายแรงอยู่ในมือแท้ๆดันไม่ใช้ และด้วยความสามารถด้วยความเร็วของเจ้า การใช้มันสังหารเฉินซวงใช่ว่าเป็นไปไม่ได้มิใช่รึ......แล้วเหตุใดพวกเราต้องมาหนีด้วย"

หวงต้าถามอย่างหดหู่

"เจ้าไม่ได้รู้อะไรเลย พิษของบิดาผู้นี้ไม่ได้สามารถใช้ได้ตามที่ต้องการ หลังจากใช้ไปครั้งหนึ่งข้าต้องรอเป็นระยะเวลานานถึงใช้ได้อีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นเฉินซวงมันเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง หากเขาเตรียมการป้องกันไว้ มันยากที่จะโจมตีโดนเขา แม้ข้าจะมีพิษร้ายแรงอยู่ ทว่าคู่ต่อสู้เป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา นั่นคือสาเหตุที่ต้องเผ่นยังไงล่ะ"

เจียงเฉินแค่นเสียงออกมาทางจมูกอย่างดูถูก เขาสามารถพูดโป้ปดได้โดยที่ไม่กะพริบตา พิษของอสรพิษชิงหมิงนั้นเขาสามารถที่จะควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ และเขาสามารถที่จะใช้เมื่อไรก็ได้ที่เขาต้องการ ดั่งพลังหยวนของเขา เฉินซวงอยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง มันเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเขาถึงแม้จะเตรียมตัวมาแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตามด้วยความสามารถและพิษร้ายแรงถึงตายนั้นทำให้เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเฉินซวงแม้แต่น้อย แน่นอนที่เขาเลือกที่จะวิ่งหนีเพราะหวงต้าลากเขาลงโคลนกับมันก่อนหน้านี้ หากเจียงเฉินไม่ได้ประโยชน์ใดๆจากหวงต้า มันไม่ยุติธรรม เจ้าหมาโง่นี่มันจะเอาเปรียบเกินไปแล้ว

"บัดซบ! เจ้าดันใช้พิษร้ายแรงนั่นกับพวกอ่อนแอเนี่ยนะ เสียของชะมัด!"

หวงต้าโมโหนักเหมือนจะมีควันออกมาจากจมูกมัน มันต่อว่าเจียงเฉินว่าใช้ไม่เป็น

"เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว เจ้านั่นมันตามหลังมาเกือบจะทันแล้ว บิดาเหนื่อยจนขยับไม่ไหวแล้ว เจ้าแบกข้าไว้บนหลังหน่อยสิ"

หลังจากพูดเสร็จเจียงเฉินก็กระโดดขึ้นหลังหวงต้า

****************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...