(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 177 ลีอาห์และเอมิลี่

วันนั้นลีอาห์ที่ได้ล่วงรู้ถึงการเดินทางมาของ เจ้าชายโจเซฟ เดอ ลูน่า เกิดหวาดกลัวและตื่นตระหนกขึ้นมา

เธอในวัยนี้โตพอที่จะรู้ประสีประสาบ้างแล้ว จากการร่ำเรียนการปรนนิบัติในห้องหับ ที่มีการผูกสัมพันธ์กันด้วยเรือนร่างระหว่างบุรุษกับสตรี

เธอหวาดกลัวต่อสิ่งเหล่านี้ จนอยากจะหนีออกจากบ้านของเธอไปให้ไกลที่สุด เท่าที่จะทำได้ แต่ทว่า...ก็มีมือของเอมิลี่คอยโอบกอดเธอที่กำลังตื่นกลัวด้วยรอยยิ้มที่แสนสดใสไปเสียทุกครั้ง

ทำให้เธอตัดสินใจที่จะละทิ้ง ความคิดอันบ้าระห่ำอย่างการหลบหนี นี้ไป...ก่อนที่ในวันต่อมา เจ้าชายรูปงามอย่างเจ้าชายโจเซฟ ก็ได้เดินทางมาถึง พร้อมกับขบวนผู้ติดตามอีกมากมาย นับร้อยคน ที่ติดตามกันมาเป็นแถวยาว

มีขบวนรถม้ากว่า 10 คัน ได้ขับเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ของเธอ เธอจดจำได้อย่างแม่นยำว่าวันนั้น คนในบ้านของเธอต่างวุ่นวายอยู่กับการเตรียมตัวต้อนรับเจ้าชายหนุ่ม กันจนวุ่นวาย

หากแต่เธอที่เป็นเสมือน ตัวเอกของงาน กลับได้แต่อยู่ในห้อง โดยมีเอมิลี่คอยช่วยเธอประทินผิวจนงดงามผุดผ่อง ซึ่งในระหว่างที่หญิงสาวทั้งสองกำลังแปลงโฉมกันนั่นเอง ตัวของลีอาห์ที่อยู่ว่างๆ ก็พลันจับเอมิลี่ประทินผิวไปพร้อมๆ กับเธอด้วยเลย

อีกทั้งยังได้เอาชุดที่ทางบ้านของเธอเตรียมไว้ให้หลายสิบชุด ให้กับเอมิลี่ได้ลองสวมใส่

แต่ทว่า ในระหว่างนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังเข้ามา “ท่านหญิงลีอาห์ เสร็จหรือยังเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวต้องออกไปต้อนรับเจ้าชายโจเซฟกันแล้วนะเจ้าค่ะ...เอมิลี่ รีบจัดการให้เรียบร้อยด้วยล่ะ” เป็นเสียงของหัวหน้าแม่บ้านที่ได้เคาะเรียกพวกเธอ เพื่อแจ้งถึงลำดับของงานที่อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ เธอจะต้องลงไปพบหน้ากับเจ้าชายหนุ่ม คู่หมั้นเป็นครั้งแรก

เอมิลี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบจัดการความเรียบร้อยสุดท้ายให้กับ ลีอาห์จนเสร็จสมบูรณ์ ก่อนจะส่งตัวลีอาห์ออกไปตามลำดับเวลาของงาน ส่วนตัวของเอมิลี่นั้น ได้ออกมาสูดอากาศเล่นด้านนอก จนหลงลืมไปเสียสนิทว่าตนเองในตอนนี้กำลังสวมใส่ชุดที่สวยหรูเอาไว้อยู่นั่นเอง

ระหว่างที่กำลังออกมานั่งสูดอากาศ เอมิลี่ก็รู้สึกหิวขึ้นมา โดยตลอดทั้งวันนี้เธอกับท่านหญิงลีอาห์แทบจะไม่ได้กินอะไรที่เป็นกิจจะลักษณะมาตั้งแต่เช้าแล้ว เพราะมัวแต่ต้องตื่นขึ้นมาประทินผิว กว่าจะมารู้ตัวอีกที ท้องของเธอก็ส่งเสียงโครมคราม ประท้วงเสียงดัง

จนลอยกระทบไปถึงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนของบ้าน สะกิดให้เขาหันมามองยังม้านั่งที่เอมิลี่กำลังนั่งพักอยู่พอดิบพอดี

ชายหนุ่มคนนั้น เมื่อได้ยินถึงเสียงร้องโครกครากของอีกฝ่าย ก็พลันโบกมือขึ้นมาวูบหนึ่ง แหวนที่สวมใส่อยู่บนนิ้วขจองเขา พลันสว่าง เปร่งแสงส่องประกาย

ก่อนที่ทันใดนั้นเอง ก้อนขนมปัง จะร่วงหล่นลงมาบนมือของเขา

ใช่แล้วนี่คือ แหวนเก็บของต่างมิติ ที่ชายหนุ่มผู้นี้เป็นผู้คิดค้นและสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง

มันคือความก้าวหน้าที่ได้ผสานพลังเวทอันแข็งกล้าของชายหนุ่มผู้นี้ลงไป จนก่อให้เกิดสิ่งประดิษฐ์อันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครในโลก The Gloria เคยทำได้มาก่อน จนชายหนุ่มผู้นี้ได้รับการขนานนามว่า เจ้าชายโจเซฟผู้ยิ่งใหญ่มาตั้งแต่วัยเยาว์

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือ เจ้าชายโจเซฟ เดอ ลูน่า คู่หมั้นคู่หมายที่ถูกวางตัวให้ตกแต่งกับ ลีอาห์แห่งตระกูลดยุก ผู้มีศักดิ์ฐานะใกล้เคียงกันนั่นเอง

ชายหนุ่มถือก้อนขนมปังที่ตนเองได้เก็บไว้ในแหวนต่างมิติ ยื่นให้กับหญิงสาวที่กำลังหิวโหย

“รับนี้ไปสิ...เจ้ากำลังหิวอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

เจ้าชายหนุ่มพูดขึ้น และด้วยคำพูดของเขานี้เอง ก็ฉุดให้เอมิลี่ที่กำลังนั่งพักเหนื่อย สะดุ้งเฮือกขึ้นมาด้วยความตกใจ

เอมิลี่หันกลับไปมองตามเสียงของชายหนุ่ม ก่อนจะพบกับเจ้าชายโจเซฟที่มีใบหน้าหล่อเหลา หากแต่ว่าเธอในตอนนั้นกลับเข้าใจผิดคิดว่า ชายที่อยู่ตรงหน้าคือองครักษ์หรือทหารทั่วๆ ไปสักคนหนึ่ง

ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า คนที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นเป็น เจ้าชายโจเซฟ โดยเชื่อว่าในเวลาแบบนี้ ตามลำดับเวลาของาน เจ้าชายโจเซฟ คงอยู่ด้านในร่วมกับท่านหญิงลีอาห์ของเธอไปแล้วนั่นเอง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เอมิลี่รับก้อนขนมปังด้วยความเอียงอาย เธอส่งยิ้มให้กับเจ้าชายโจเซฟด้วยความสดใส เพื่อเป็นการขอบคุณ

และนั่นเองก็มากเพียงพอที่จะทำให้ เจ้าชายโจเซฟ พลันตกหลุมรัก ในทันที

เจ้าชายหนุ่มมองดูหญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม ผิวกายขาวสะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าสละสลวย ก็พลันหลงนึกว่า หญิงสาวคนนี้คงจะเป็น ลีอาห์ คู่หมั้นคู่หมายของตนเอง เขาได้นั่งลงข้างๆ หญิงสาวที่กำลัง กินขนมปัง ราวกับคู่หนุ่มสาวที่กำลังตกหลุมรักกัน

พวกเขาทั้งสองเอียงอายเกินกว่าที่จะพูดอะไรกัน เจ้าชายหนุ่มผู้ถูกกำหนดให้มีคู่หมายมาตั้งแต่จำความได้

ไม่เคยมีประสบการณ์ในการพูดคุยกับสตรีในวัยเดียวกันมากเท่าไหร่ กอปรกับทางด้านของ เอมิลี่ที่เป็นสาวใช้ประจำตัวของลีอาห์ ก็เหมือนกับไข่ในหินเช่นกัน แต่พวกเขาในวันนี้ เวลานี้ กลับตกหลุมรักกันราวกับฟ้าได้กำหนดไว้แล้ว โดยที่ไม่ต้องพูดคุยกันให้มากความ

หากแต่ช่วงเวลาอันสวยงามของทั้งคู่ ก็ต้องจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อทางด้านประตูด้านหลังของคฤหาสน์ได้ถูกเปิดออก

ท่านหญิงลีอาห์เดินบึ้งตึ้งออกมาจากวงสนทนาด้วยความโกรธ ที่จู่ๆ คู่หมั้นของเธอกลับหายตัวไป ไม่มาพบหน้ากันเสียอย่างนั้น

ลีอาห์ที่กำลังโมโห ได้เดินออกมาจากคฤหาสน์ ก่อนจะเดินไปยังม้านั่งที่ เอมิลี่สาวใช้ประจำตัวของเธอมักจะมาที่นี่อยู่เป็นประจำ ราวกับเป็นสถานที่นัดพบกันและกัน ก่อนจะพบว่า ด้านข้างของม้านั่งตรงนั้น ข้างๆ กับเอมิลี่มีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่

ลีอาห์หยุดชะงักด้วยความประหลาดใจ แม้เธอจะเห็นชายหนุ่มผู้นี้จากทางด้านหลัง แต่เธอก็รู้สึกได้ในทันทีว่าชายหนุ่มคนดังกล่าว นั้นคือเจ้าชายโจเซฟ คู่หมั้นของเธอ

อย่างไรก็ตามไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงไม่รู้สึกโกรธที่เห็นภาพนี้ เธอยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นใบหน้าอันสดใสของเอมิลี่ สาวใช้ของเธอที่กำลังมีความสุข มันคือใบหน้าที่มีแค่เธอเท่านั้นที่เคยเห็นจากเอมิลี่ กลับกันวันนี้ รอยยิ้มอันสดใสราวกับสะกดผู้คนทั้งโลก ได้มีคนมาแบ่งปันไปจากเธอแล้ว

“ท่านโจเซฟ มาทำอะไรตรงนี้...รีบกลับเข้าไปด้านในเถอะขอรับ?!” ในฝั่งตรงข้ามที่เชื่อมกับสวนหลังบ้าน มีเสียงขององครักษ์คนหนึ่งที่ดูมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับ ไวทเคานต์นิค อยู่ 8 ใน 10 ส่วน กำลังเรียกหาถึงเจ้าชายหนุ่ม ที่ในที่สุดก็ตามตัวจนเจอเสียที

เสียงเรียกนั้นทำเอา เจ้าชายโจเซฟและเอมิลี่ ที่กำลังตกหลุมรักกัน ต่างสะดุ้งเฮือก

ทว่า...ใบหน้าของเอมิลี่กลับพลันเปลี่ยนสี เธอตกใจจนมือไม้สั่นไปหมด มีเหงื่อผุดขึ้นมาบนใบหน้า เธอรีบลุกขึ้นยืน เธอก้มโค้งทำความเคารพให้กับชายหนุ่มผู้ที่ถูกเรียกว่าเจ้าชาย จนหัวของเธอแทบจะติดพื้น

เจ้าชายหนุ่มเองก็ประหลาดใจที่ หญิงสาวทำความเคารพต่อตัวเองมากขนาดนี้เหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามอะไรออกไป

เอมิลี่ก็ได้รีบหันหลังกลับและเดินจากไปแล้ว ก่อนที่เธอจะต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาของเธอได้เหลือบไปเห็น ท่านหญิงลีอาห์กำลังยืนมองเธออยู่

“ท่านหญิง เอมิลี่ผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้คนโง่อย่างเอมิลี่ด้วย” ทันทีที่เห็นท่านหญิงลีอาห์ หยาดน้ำตาของสาวใช้ผู้อาภัพก็ร่วงหล่น ราวกับสายฝนที่เศร้าสร้อย

เอมิลี่ทิ้งตัวลงกับพื้น คุกเข่า ประหนึ่งกำลังสำนึกผิด...ส่วนทางด้านของลีอาห์ก็เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ

ด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง มือของเธอได้วาดออกไปหาเอมิลี่ที่กำลังก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าสบตาเธอเหมือนเช่นทุกที มันคือความหวาดกลัวที่เอมิลี่แสดงออกมาต่อลีอาห์

“เธอไม่ได้ผิดอะไรเลยเอมิลี่และเธอก็ไม่ได้โง่ด้วย เงยหน้าขึ้นมามองฉันสิ น้องสาวของฉัน” มือที่ลีอาห์วาดออกไป แท้ที่จริงแล้ว ไม่ได้เป็นมือที่ใช้ตบตี...กลับกันมันคือการโอบกอด จากลีอาห์ที่มีต่อ เอมิลี่ ที่เธอมองว่าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเธอต่างหาก

แน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ล้วนอยู่ในสายตาของเจ้าชายโจเซฟทั้งหมด เจ้าชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน เมื่อรับรู้ว่าฐานะที่แท้จริงของหญิงสาวที่ตนเองตกหลุมรัก เป็นรักแรก นั้นชื่อว่าเอมิลี่และเป็นสาวใช้

ทั้งนี้การนิ่งอึ้งไม่ได้เกิดจากความอายที่ได้ไปหลงรักสาวใช้แต่อย่างใด ครั้นคือความรู้สึกละอายที่ไปสร้างปัญหาให้กับ หญิงสาวที่ตนเองตกหลุมรักต่างหาก

ถึงเจ้าชายโจเซฟจะอ่อนประสบการณ์ในเรื่องของความรัก ทว่าเขาไม่ได้โง่เขลาจนแยกแยะไม่ออกว่า สิ่งที่เขาได้ทำลงไป มันสร้างความเดือดร้อนทั้งใจและกายต่อสาวใช้ที่ชื่อว่าเอมิลี่มากแค่ไหน

“เจ้าชายจะทำอะไรขอรับ รีบกลับเข้าด้านในเถอะขอรับ...ทุกคนช่วยกันพาตัวเจ้าชายกลับไปข้างในเร็วเข้า”

ทหารองครักษ์ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับ ไวทเคานต์นิคในปัจจุบัน รีบคว้ามือของเจ้าชายหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะให้องครักษ์คนอื่นๆ ช่วยกันพาตัวเจ้าชายหนุ่มกลับเข้าด้านใน เพื่อเริ่มกำหนดการตามเวลาต่อไป

ซึ่งไม่นาน ทางด้านของ ลีอาห์ก็ได้ปรากฏกายตามมา ชุดของเธอมีรอยดินเปรอะเปื้อนไปเล็กน้อย ทางด้านของพ่อและแม่ของเธอ ต่างพากันบ่นงุบงิบ ถึงเอมิลี่ที่ดูแลลูกสาวของพวกเขาได้ไม่ดีอยู่เนืองๆ

“เอมิลี่ไม่ได้ผิดอะไร เป็นลูกเองต่างหากที่ทำให้ชุดเปรอะเปื้อน ฉะนั้นหยุดต่อว่าเอมิลี่ได้แล้ว หากท่านพ่อและแม่ยังไม่หยุด งั้นก็อย่าได้หวังว่าลูกจะอภิเษกสมรสกับเจ้าชายโจเซฟเป็นอันขาด” คำพูดของลีอาห์ สะท้านก้องไปทั่ว โถงรับแขกที่มีบรรดาเชื้อพระวงศ์จากฝากฝัง ราชวงศ์เดอ ลูน่า ยืนตะลึงกับคำพูดของลีอาห์ที่ประกาศกร้าว

“พูดอะไรของลูก ไม่เห็นหรือไงว่า เจ้าชายโจเซฟกำลังฟังเจ้าอยู่ตรงนี้” ดยุกที่เป็นพ่อและแม่ของลีอาห์ ได้เข้ามาห้ามปรามลูกสาวของเธอ ที่วันนี้จู่ๆ ก็ผิดแปลกไป

ไม่เรียบร้อยดั่งเช่นที่ผ่านมาๆ

“ถ้าเช่นนั้นก็ดีเลย ถ้าเจ้าชายโจเซฟได้ยินคำพูดของลูก ก็น่าจะรู้ว่าลูกรักและเอ็นดูเอมิลี่มากแค่ไหน ถ้าเขาอยากที่จะแต่งงานกับลูกจริงๆ เช่นนั้นเขาก็ต้องรับลูกและเอมิลี่ไปพร้อมกัน ไม่เช่นนั้นก็ล้มเลิกงานแต่งนี้เถอะเจ้าค่ะ” ถ้อยคำนี้ลีอาห์ตั้งใจพูดกับเจ้าชายโจเซฟ

สายตาของเธอมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวจนเจ้าชายโจเซฟก็ยังต้องสะท้าน ถึงความกล้าและเสียสละของเธอและก็เป็นอีกครั้งที่เจ้าชายโจเซฟได้ตกหลุมรักหญิงสาวเข้าอีกคนแล้ว

ลีอาห์นั้นกล้าหาญเด็ดเดี่ยว มั่นคง มีความเป็นผู้นำที่เหมาะสมกับตำแหน่งราชินีมากเสียจนเจ้าชายหนุ่มก็ยังต้องยำเกรง ราวกับเป็นที่ปรึกษาได้ในยามยากได้ทุกเมื่อ

ส่วนทางด้านของเอมิลี่แม้จะไม่เคยได้มีโอกาสได้พูดคุยหรือทำความรู้จักกับเธอมากนัก แต่ลำพังแค่ได้นั่งอยู่ข้างๆ สาวใช้ผู้นี้ เจ้าชายก็รู้สึกเหมือนกับตนเองกำลังหนุนนอนอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ ที่แสนอ่อนโยนและนุ่มนวล เสียจนรู้สึกว่านี้คือที่พักพิงในยามอ่อนล้านั่นเอง

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ตารางการลงนิยายเวลา 18.00 หยุดทุกวันพุธครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ