ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ **จบแล้ว**

ตอนที่ 50 : เนตรอัคคี

        หวังเย่ามองไปที่หงอคงด้วยสีหน้าพอใจมันดูตัวใหญ่ขึ้นพร้อมกับพลังที่เพิ่มมากขึ้น ราวกับว่าสามารถทำลายรถถังได้ด้วยหมัดเดียว

        แน่นอนว่าเขาแค่คาดเดาความแข็งแกร่งที่แท้จริงนั้นจำเป็นต้องทำการทดสอบดูอีกรอบ

        ****

        หงอคง

        สายพันธุ์: ลิงเพชร

        ระดับ: ทองขั้นสูง

        เลแวล: 20 (ระดับผู้นำ)

        ค่าประสบการณ์: 5,024/12,500

        บ่อประสบการณ์: 5,024

        ความสามารถในการต่อสู้: 543

        ****

        หวังเย่าเบิกตากว้างด้วยรอยยิ้มสมกับเป็นสัตว์อสูรที่อยู่ระดับทองตั้งแต่เกิดการเติบโตแต่ละช่วงพัฒนาขึ้นมาอย่างมาก มันแกร่งกว่าการ์ฟิลด์ที่อยู่ระดับเดียวกันเสียอีก

        แต่ก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ที่เยอะกว่าในการพัฒนามันมันใช้ค่าประสบการณ์ที่มากกว่าเกือบสองเท่า

        เมื่อดูสกิลมันแล้วเขาก็พบว่าสกิลของมันก็ดีเช่นกัน

        ****

        สกิล: 1. ผิวคิงคอง มีการป้องกันที่สูง แม้แต่กระสุนก็ไม่อาจจะสร้างความเสียหายได้2. พลังธรรมชาติ เป็นพลังของไททัน สามารถยกภูเขาทั้งลูกได้ (ตอนนี้สามารถยกรถหุ้มเกราะได้แล้ว) 3. เนตรอัคคี สามารถมองทะลุความจริงได้และยังมองเห็น “ภาพติดตาชั่วขณะ”....ภายในสิบนาที สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นในบางสถานที่ได้

        ****

        หวังเย่าอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน

        สกิลเนตรอัคคีนี่มีประโยชน์จริงๆ มันคือสกิลระดับสวรรค์ ไม่ใช่แค่มองความจริงออกแต่ยังมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้อีกด้วย

        เพื่อยืนยันการทำงานของสกิลหวังเย่าก็ได้เปิดใช้ความสามารถนี้ก่อนจะมองไปรอบ ๆ อยู่ ๆตาของเขาก็ส่องประกายสีทองออกมา

        หากเขามองดูกระจกตอนนี้เขาจะพบกับไฟที่ลุกไหม้ในตาของเขา

        แน่นอนว่ามันเป็นแค่ภาพภายนอกมันไม่ใช่ไฟจริง ๆ

        หลังจากที่ใช้สกิลนี้ดูแล้วเขาก็มองไปรอบตัวไม่นานตาของเขาก็สั่นไหวพร้อมกับเห็นหนูตัวหนึ่งที่วิ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว

        เขาได้มองไปยังที่ที่หนูจากไปเขามองมันอยู่สักพักก่อนจะพบกับร่องรอยของมันอีกครั้งซึ่งชัดเจนขึ้นกว่าเก่า

        หลังจากที่ทดสอบอยู่หลายครั้งหวังเย่าก็ใจเต้นรัว เนตรอัคคีนี้ไม่ใช่แค่เห็นภาพในอดีต แต่ยังเห็นการเคลื่อนไหวในอดีตอีกด้วย

        หากสถานที่บางแห่งไม่เปลี่ยนแปลงเช่นน้ำที่นิ่งอยู่ในบ่อมันก็จะไม่มีการตอบสนองใด ๆ จากเนตรอัคคี

        แต่ถ้าหากมีปลาว่ายน้ำในบ่อน้ำแล้ว ก็จะเห็นเส้นทางของปลาที่ว่ายไปมาในเวลา10 นาทีโดยที่ภาพนั้นจะผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

        นอกจากนี้แล้วภาพช่วงแรกจะถูกแสดงขึ้นมาก่อน  ยิ่งภาพช่วงแรกชัดเจนเท่าไหร่ภาพช่วงหลังก็ยิ่งชัดเจนขึ้นมากเท่านั้น

        “ถ้าเป็นแบบนี้งั้นสกิลที่ได้มาในวันนี้ก็ต้องเป็นประโยชน์อย่างมากมันสามารถมองทะลุความจริงและภาพติดตาชั่วขณะ  สกิลนี่ดีจริง ๆ สมกับเป็นเนตรอัคคีเดาว่าไม่มีใครหลบพ้นจากสายตาของฉันได้” หวังเย่าคิดกับตัวเอง

        ขนาดของหงอคงที่เพิ่มขึ้นมานี้ทำให้หลีกเลี่ยงความสนใจไม่ได้มันคงไม่อาจจะวิวัฒนาการได้อีกในเวลาอันสั้น เพราะมันต้องใช้เวลาอีกหน่อยกว่าจะปรับตัวให้เข้ากับการวิวัฒนาการครั้งนี้

        หวังเย่าคิดสักพักก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกำไลเขาจะไม่เรียกมันออกมาชั่วคราว เพราะเขาเชื่อว่าแค่ดึงสกิลของมันมาใช้ก็เพียงพอกับการไล่ล่าในวันนี้ได้แล้ว

        เขากลับมาที่แคมป์เพื่อหาอะไรกินตอนเกือบจะ 6 โมงเช้า พวกทหารก็ตื่นขึ้นก่อนจะกินข้าวเช้า จากนั้นพวกเขาก็ได้พาหวังเย่าขึ้นเขาไป

        ตอนนั้นครูประจำชั้นและครูคนอื่นๆ ก็เตรียมตัวพร้อมกันแล้ว

        30นาทีต่อมากลุ่มทหารพร้อมกับหวังเย่าและคนอื่น ๆ ก็ได้เดินทางข้ามแม่น้ำหยก ก่อนจะมาถึงที่ตีนเขา

        “ไอ้หนูแกบอกว่าจะพาเราไปหามัน งั้นก็บอกแผนการมา” หัวหน้าทหารพูดขึ้นสีหน้าเขาเหมือนจะแสดงท่าทีเยาะเย้ย

        หวังเย่าพยักหน้า  เขาไม่ได้สนใจอะไรและได้พูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้คุณฟังแผนการของผมก่อน  พวกอาจารย์ไปกับผม ทีมทหารแบ่งกันเป็น 3 ทีมทีมแรกมากับผม อีกสองทีมแยกไปทางซ้ายกับขวาห่างกัน 500 เมตร ก่อนจะขึ้นเขาไป”

        หัวหน้าทหารได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเขารู้สึกว่าเด็กนี่ยังไม่มีหัวคิด แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะเขาต้องรอดูผลลัพธ์อีกที

        หลังจากที่แยกทีมกันแล้วหัวหน้าทหารก็ได้พาทหารเดินหน้าขึ้นเขาไป

        ระหว่างทางหวังเย่าไม่ได้หยุดเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ลืมที่จะมองไปรอบตัว ด้วยสกิลเนตรอัคคีแล้วเขาสามารถมองผ่านความจริงได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกลัวงูเลือดที่อำพรางตัวเองอยู่ เพราะเขาสามารถมองเห็นมันได้ทันที

        ระหว่างทางพวกเขาพากันหยุดพักเพื่อพักหายใจกันบ้างเล็กน้อย

        จุดอ่อนของงูเลือดคือมันชอบลมดังนั้นเขาจึงต้องไปยังที่ที่มีอากาศปลอดโปร่งเพื่อหาตัวมัน

        ยิ่งสูงและลมแรงเท่าไหร่ก็มีโอกาสที่จะหามันพบมากเท่านั้น

        ลมบนยอดเขานั้นแรงและมีแรงกดอากาศที่ต่ำ  ยิ่งสูงเท่าไหร่ก็ยิ่งมีลมพัดแรงและเย็นมาก

        แต่งูนั้นเป็นสัตว์เลือดเย็นภูเขาด้านบนกว่าครึ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง พวกมันจะไม่ชอบอยู่ในที่ที่เย็นมากเกินไป

        จากข้อสรุปเหล่านี้แล้วอันที่จริงระยะการค้นหาก็ไม่ได้กว้างนัก พวกเขาแค่ต้องไปตรวจสอบสถานที่ที่อากาศปลอดโปร่งก็เท่านั้น

        ผ่านไป1 ชั่วโมง หวังเย่าก็ได้พาทุกคนไปพบกับเป้าหมายแรก

        ซึ่งมันคือหน้าผาที่มีลมพัดตีขึ้นไปจนถึงยอดเขาต้นไม้ใกล้ ๆ หลายต้นสั่นไหว แม้แต่คนก็ไม่อาจจะยืนได้อย่างมั่นคง

        หวังเย่าได้ลงมือทันทีเขามองไปยังต้นไม้รอบ ๆ ด้วยเนตรอัคคีเพื่อมองทะลุการอำพรางและซ่อนตัวของมัน  รวมไปถึงการมองภาพติดตาด้วย

        สุดท้ายหวังเย่าก็ไม่พบอะไร เขาได้แต่มองไปที่หน้าผานั้นอยู่นาน

        ส่วนนี้ของหน้าผาสูงชันด้านบนนั้นมีต้นไม้รูปร่างประหลาด กิ่งของมันบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยหนาม

        “ตรวจสอบทุกอย่างแล้วไม่พบอะไรไปต่อกันได้” หัวหน้าทหารและทหารคนอื่น ๆ ได้มองไปรอบ ๆ เมื่อไม่พบอะไรพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหมดความอดทนและเร่งให้ทุกคนเดินหน้าต่อ

        แต่หวังเย่ากลับขัดขึ้นมา“เดี๋ยว ผมเจอแล้ว”

        “เรื่องตลกอะไรกันเรามีกันตั้งหลายคนแต่กลับมองไม่เห็นอะไร นายมองเห็นอะไรกันแน่ ? ” หัวหน้าทหารพูดขึ้น

        “คุณไม่เชื่องั้นหรือ? ” หวังเย่าละสายตากลับมาและมองไปที่หัวหน้าทหารด้วยสายตาที่เย็นชา“การไม่รู้นั้นไม่ผิด แต่ไม่รู้แล้วยังอวดฉลาดน่ะอีกเรื่อง แต่นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่ากลุ่มทหารของคุณไร้ความสามารถแค่ไหน”

        “แกระวังปากไว้หน่อยแกเชื่อไหมว่าฉันจัดการกับแกที่นี่ได้ ? ” ตอนนั้นทหารหลายคนก็พากันมองไปที่หวังเย่าด้วยสีหน้าไม่พอใจ

        หวังเย่าแลบลิ้นออกมาเหมือนยียวนก่อนจะเอายาระงับประสาท 2 ขวดออกมาและพูดขึ้น “พวกคุณไปซ่อนตัวก่อนแล้วรอคำสั่งจากผม”

        ทันทีที่พูดจบเขาก็กระโดดขึ้นไปที่ต้นไม้เขายกขวดขึ้นก่อนจะตรวจสอบทิศทางของลมและมุม จากนั้นก็โยนขวดยาไปที่หน้าผา

        ลมที่นั่นแรงอย่างมากทำให้น้ำยากล่อมประสาทระเหยออกไปอย่างเต็มที่มันหลอมรวมเข้ากับสายลมแล้วลอยเข้าไปที่หน้าผา ราวกับสายหมอก

        ผ่านไปประมาณ10 นาที

        ทุกคนมองดูฉากนั้นด้วยความประหลาดใจและสับสนบางคนถึงกับเยาะเย้ยออกมา

        แต่ตอนนั้นที่หน้าผากกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา