หวังเฟยหัวเราะอยู่คนเดียวสักพักใหญ่ พร้อมกับพูดคนเดียวราวกับคนบ้าที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาล เมื่อหัวเราะจนพอใจแล้ว เขาก็เดินเข้าไปใน คฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อดูสิ่งของ เขาไปชั้นใต้ดิน ภายในชั้นใต้ดินมีกองหินิญญาอยู่สามกองโดยแบ่งเป็ ต่ำ กลาง สูง ไม่ว่าจะกองไหนก็สูงกว่าคนและสามารถฝังคนได้มิดแน่นอน
นอกจากหินิญญายังมีเหล่าสมุนไพรที่ถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างดี อุปกรณ์ เช่นอาวุธ ชุดเกาะต่างๆมากมาย อุปกรณ์เหล่านี้อย่างต่ำสุดก็ระดับปฐี และสูงสุดระดับตำนนาน แม้จะมีอยู่ประมาณ 10 ชิ้นก็ตาม จะเสียดายก็อย่างเดียวคือมีของดีแต่ใช้ไม่ได้ อุปกรณ์พวกนี้มีข้อกำหนดในการใช้งาน หากใช้งานโดยไม่ตรงตามข้อกำหนดพลังของมันจะถูกลดลงไปกว่าจนเหลือเพียง 10% เท่านั้น และยังเป็ที่หมายปองของคนอื่นๆจะกลายเป็นำภัยมาสู่ตัว
“ หากยังไม่แข็งแกร่งพอจะเอาพวกนี้ออกมาใช้ไม่ได้เด็ดขาด ”
หลังจากสำรวจไอเทมเสร็จหมดแล้ว เขาจึงบินไปสำรวจโลกภายใน เนื่องจากเขาเป็เ้าของโลกนี้เขาสามารถกำหนดกฎเกณฑ์และบินได้โดยใช้พลังขอแหวน ระหว่างสำรวจนั้นเขาหาข้อผิดพลาดไม่เจอ มันเป็พื้นที่อุดมสมบูรณ์มาก มีูเา ป่า ต้นหญ้า ทะเลสาบ แม้น้ำ ต่างๆครบคัน เขารู้สึกว่าเ้าของคนก่อนสร้างโลกไว้ดีมาก ทันใดนั้นเองหวังเฟยหลงรู้สึกมีคนเรียกเขาที่โลกข้างนอก เขาจึงรีบออกไปทันที
“ ถึงแล้วขอรับ คุณชายใหญ่ ”
“ อืม พวกเราไปกันเถอะ ”
‘ สำรวจเพลินไปหน่อย โชคดีนะมีสามารถรู้สึกเหมือนมีการแจ้งเตือนได้เช่นนี้ ยังสำรวจไม่ถึงครึ่งเลย เอาไว้กลับบ้านไปค่อยสำรวจใหม่แล้วกัน ’
ถึงจะน่าเสียดายแต่หวังเฟยหลงต้องเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาต้องสำรวจเมืองนี้ให้ครบทุกซอกทุกมุมเสียก่อน เขาเดินลงและเดินไปตามทาง เห็นร้านตีเหล็กมากมายโดยไม่มีร้านอื่นๆเลย มีทั้งร้านที่คนเข้าเยอะ หรือไม่มีคนเข้าเลย หวังเฟยหลงเดินสำรวจทุกร้าน โดยไม่ให้มีร้านไหนน้อยหน้ากัน เขาเจออุปกรณ์มากมาย แม้จะบอกว่ามันเป็อุปกรณ์ชั้นสูง แต่สำหรับหวังเฟยหลงมันเป็ของที่สามารถหาซื้อได้ทั่วไป จริงๆเขาไม่ต้องซื้อ แค่ที่คลังเก็บอาวุธตระกูลก็มีของชั้นสูงมากมายแล้ว เขา้าอุปกรณ์ชั้นยอดเป็อย่างน้อย เขาเดินเข้าทุกร้านจนไปหยุดอยู่ที่หนึ่ง
ภายนอกมันดูทรุดโทรมอย่างมาก ถ้ามันจะพังลงมาตอนนี้เลยก็ไม่แปลก หวังเฟยหลงขมวดคิ้วก่อนจะยิ้มด้วยความตื่นเต้น ความคาดหวังปรากฏขึ้นในสายตาของเขาอีกครั้ง แต่ตงหยางนั้นไม่ใช่ สายตาเขาตอนนี้รู้สึกสิ้นหวัง เขาภาวานาให้เ้านายของเขาไม่เข้าร้านโทรมๆแบบนี้ แต่นึกขึ้นได้ว่ายังไงก็คงจะเข้าไปอยู่ดี เขาก็จึงได้ภาวนาว่าขออย่าให้เ้านายเขาเสียเงินกับของไร้ประโยชน์เหมือนแหวนเลย
“ ไปตามหาสมบัติกันเถอะ!! ”
เมื่อเข้าไปภายในร้านมันก็ดูทรุดโทรมเหมือนภายนอกจริงๆนั่นแหละ ส่วนอุปกรณ์ภายในร้านหากดูด้วยสายตอของคนปกติมันเหมือนกับอุปกรณ์ธรรมดาทั่วไปไม่ได้ดูโดดเด่นหรือพิเศษ ตงหยางเริ่มหม่นหมองลง แต่ดวงตาของหวังเฟยหลงเป็ประกาย แม้ว่าร้านจะดูทรุดโทรมมากๆ แต่อุปกรณ์ทุกชิ้นได้รับการดูแลอย่างดี ไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิด บ่งบอกว่าเ้าของร้านรักอุปกรณ์พวกนี้เหมือนลูก
อุปกรณ์พวกนี้ถึงภายนอกพวกมันจะดูธรรมดาแต่จากข้อมูลที่หวังเฟยหลงเห็น อย่างต่ำสุดก็อยู่ที่ขั้นสูงแล้ว ที่สำคัญคือ ค่าสเตตัสของอุปกรณ์พวกนี้มากกว่าอุปกรณ์ของร้านอื่นๆ ที่อยู่ในขั้นสูงเหมือนกันถึงสองเท่า มันหมายความว่าเทคนิคการตีเหล็กของคนตีนั้นดีมากถึงทำให้อุปกรณ์พวกนี้ออกมาดีกว่าร้านอื่นๆ เนื่องจากลักษณะที่ดูธรรมดาบวกกับร้านที่ดูทรุดโทรม จึงไม่สามารถสร้างความเชื่อใจให้ลูกค้าได้ จึงไม่มีลูกค้าอย่างที่เห็นเช่นนี้
หวังเฟยหลงมองไปรอบๆเพื่อมองหาเ้าของร้าน เขาก็ได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนอยู่เหมือนเขาจะหลับโดยไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาในร้าน แต่จริงๆแล้วเขาตื่นอยู่ หวังเฟยหลงดูข้อมูลของเขา ก็ประหลาดใจนั่นเป็เพราะข้อมูลที่หวังเฟยหลงเห็นในตอนนี้
[ เซียงหลาน Lv.18 ระดับรวบรวมระยะปลาย ]
อายุของเซียงหลาน 22 ปี ถือว่าเป็คนมีพร์ที่สามารถฝึกฝนมาถึงขั้นนี้ได้ แต่ที่สำคัญที่สุดไม่ใช่พร์ในการฝึกฝนแต่เป็การตีเหล็ก ช่องสกิลPassive ของเขามีเทคนิคการตีเหล็กอยู่มันคือ (ทักษะยักษา ระดับมหากาพย์ ความชำนาญ ฝึกหัด Lv.10 ) มันเป็ทักษะตีเหล็กระดับมหากาพย์ที่ยังไม่สมบูรณ์ หมายความว่าหากสมบูรณ์มันจะอยู่ในระดับตำนานอย่างแน่นอน หมายความว่าเื้ัของชายหนุ่มคนนี้ต้องไม่ธรรมดา ถึงได้มีทักษะระดับนี้
‘ อยากได้คนแบบนี้มาเป็พวกจัง ’
“ ว้าว!! ไม่มีอุปกรณ์ชั้นยอดเลย? ”
“ คนตาถั่วอย่างเ้า ไม่เหมาะกัยสมบัติหรอก ไปหาขยะที่ร้านอื่นเถอะ ”
“ เ้ากล้าว่าข้าตาถั่วหรือ แล้วเหตุใดไม่มีคนมาซื้องของร้านเ้าเล่า!? ”
“ ก็เพราะพวกเ้ามันตาถั่วยังไงละ!! ”
“ เ้ากล้าว่าคุณชายใหญ่หรือ!? ”
แม้ว่าตงหยางจะรู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขา แต่เขาก็หาได้กลัวไม่ หน้าที่เขาคือปกป้องเ้านาย และไม่ให้ใครมาดูถูกเ้านาย เขาจึงออกหน้าปกป้องเ้านาย หวังเฟยหลงมองดูพร้อมยิ้มที่มุมปาก เขายังต้องทดสอบตงหยางอีกหลายอย่างถึงจะเชื่อใจได้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีแนวโน้มที่ดี จากนั้นเขาก็มองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังนอนหันหลังพูดกับพวกเขาอย่างไม่มีมารยาท
“ แล้วอย่างไร หากไม่ซื้อก็ไสหัวออกไปจากร้านข้าซะ ”
“ เ้า!! คุณชายใหญ่พวกเราไปกันเถอะ อย่าไปสนใจร้านทรุดโทรมแบบนี้เลย ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆก็มีคนกลุ่มหนึ่งถีบประตูร้านพังเข้ามา ชายหนุ่มเ้าของร้านหันลุกขึ้นและยืนมองคนกลุ่มนั้นเข้ามาโดยไม่ได้พูดอะไร หวังเฟยหลงกับบตงหยางก็เช่นกัน พวกเขาหันไปมองคนกลุ่มนั้น ตงหยางที่เห็นก็หน้าซีดทันที เพราะคนที่มาคือ นาน้อยตระกูลหลง หลงเชา ตระกูลหลงเป็ศัตรูกับตระกูลหวัง ที่สำคัญกว่านั้นคือตระกูลหลงเป็ตระกูลที่ทำให้หวังเฟยหลงเกือบตาย
ไม่ใช่แค่ตงหยาง แต่หวังเฟยหลงก็จำได้จากความทรงจำเก่า เพียงแต่คนที่มาไม่ใช่คนที่ทำเขา หวังเฟยหลงจึงไม่ได้สนใจมากนัก ตอนนี้เขากำลังรอดูฉากละครที่กำลังจะเกิดขึ้นมากกว่า ตงหยางระมัดระวังสิ่งรอบๆเพื่อความปลอดภัยของหวังเฟยลง เขาหันไปดูท่าทางของหวังเฟยหลงแต่เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ทว่าก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองยังกลุ่มคนตระกูลหลงนั้น จู่ๆ สีหน้าของหวังเฟยหลงก็เปลี่ยนไป ตอนนี้สายตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธอย่างมาก
คนที่ตามหลังหลงเชามาไม่ใช่ใคร แต่เป็คนรับใช้เก่าของหวังเฟยหลง ตอนแรกหวังเฟยหลงคิดว่ามันเป็เพียงเหตุบังเอิญ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่ใช่ มันมีการวางแผนและมีคนทรยศอยู่ด้วย และนี้หมายความว่า หลงเชา มีส่วนรู้เห็นกับเื่ในวันนั้น มันจึงไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกโกรธ ตงหยางหันกลับไปมองก็เข้าใจเื่ราวทันที ทางตระกูลคิดว่าเป็เื่บังเอิญที่ไม่สามารถปกป้องงเ้านายได้ แต่ไม่คิดเลยว่าาอีกฝ่านจะทรยศเช่นนี้
“ คุณชายใหญ่ พวกเรา… ”
“ รอดูไปก่อน หากจะแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย!! ”
ตงหยางรู้สึกเดือดดาลแทนหวังเฟยหลง เขา้าจะไปจัดการคนผู้นั้น ถึงเขาจะเป็เพียงข้ารับใช้ แต่ตลอดที่ผ่านมาหวังเฟยหลงไม่เคยดูถูกหรือหยามอะไรเขาเลย ทำเหมือนเขาเป็เพื่อนเสียด้วยซ้ำ ถึงจะทำตัวแปลกๆไปบ้างแต่หวังเฟยหลงก็เป็เ้านายที่ดีในสายตาของตงหยาง และที่หวังเฟยหลงห้ามไว้ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เพาะนอกจากคนรักใช้คนนั้นแล้ว ยังอีกคนที่ระดับไม่ต่ำกว่าตงหยาง หมายความว่าตงหยางจะต้องเผชิญหน้าพร้อมกันสองคน และวันนี้เขา้ามาเที่ยวซื้อของเสียมากกว่าการหาเื่
“ หากไม่สามารถจ่ายค่าเช่าได้ก็เก็บเศษเหล็กพวกนี้แล้วไสหัวไปจากร้านซะ…ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตาแก่นั้นที่ตายไปโดยไม่สอนวิชาให้ถึงได้ตีของห่วยๆนี้ขึ้นมา ”
หลงเชาพูดขึ้นมาด้วยท่าทางเย่อหยิง แต่เพียงคำพูดไม่กี่คำ หวังเฟยหลงก็พอจะเข้าใจเื่ราวคร่าวๆ คือชายหนุ่มคนนี้สูญเสียคำสำคัญไป และต้องรับ่ต่อ แต่เนื่องจากได้รับการถ่ายทอดวิชาไม่สมบูรณ์รวมถึง ผุ้คนที่มองไม่เห็นค่าในอาวุธที่เขาทำ ร้านจึงได้ตกต่ำลง และกำลังจะโดนไล่เนื่องจากไม่สามารถจ่ายค่าเช่าได้
“ เศษเหล็ก!? เ้าไม่รู้คุณค่าก็อย่าได้บังอาจมาดูถูกของที่ข้าสร้าง ”
“ แล้วข้าพูดผิดหรือไง ถ้าไม่ใช่เศษเหล็กคงจะมีคนซื้อไปแล้ว ”
ระหว่างที่กำลังคุยกันนั้นหวังเฟยหลงได้เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า เซียงหลาน พร้อมกับดาบที่อยู่ในมือ มองดูด้วยดุลพินิจราวกับกำลังวิเคาะห์อะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าแล้วก็พยักหน้า
“ อืม เป็ดาบที่ดี แต่ข้าอยากได้ของชั้นยอด เ้าทำให้ได้หรือไม่!! ”
“ หวังเฟยหลง ”
เซียงหลานมองไปที่หวังเฟยหลงด้วยสายตาสับสน ตอนนี้เขาเข้าใจความหมายที่หวังเฟยหลงพูดก่อนหน้าแล้วว่าไม่มีของชั้นยอด เขาหมายถึงอุปกรณ์ระดับชั้นยอดจริงๆ ไม่ใช่ระดับขั้นสูง สายาตาและความคิดที่มีต่อหวังเฟยหลงเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าจะมีคนเห็นคุณค่าของอุปกรณ์ที่เขาทำ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับการยอมรับ
ด้วยการแทรกแทรงของเขา หลงเชาจงหันความสนใจมาที่หวังเฟยหลง มองดูการกระทำของอีกฝ่าย เขาไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอหวังเฟยหลงที่นี้ และไหนจะยังมีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างมากอีก แต่คนที่เบิกตาโตด้วยความกลัว วิตกกังวลมากที่สุดไม่ใช่ หลงเชา แต่เป็ข้ารับใช้ที่ทรยศ หวังเฟยหลงมองทั้งสองด้วยสายตาเ็า ไม่รู้ว่าเพราะสกิลใช่หรือเปล่าทำให้สายตาที่เขามองคนนอกมันช่างเ็า ไม่สนใจใยดีเลยว่าอีกฝ่ายจะตายหรือไม่ แต่กับคนที่เขาให้ความสนใจและความสำคัญ สายตาของเขาจะไม่เ็าเช่นนั้น
“ ทำไม คิดถึงข้าหรือ!? ”
“ เ้าหายดีแล้ว? ”
“ ผิดหวังหรือไง แล้วก็เ้าไม่คิดเลยว่าจะไปเข้าร่วมกับตระกูลหลง ตระกูหลงของพวกเ้านี้ช่างใจกว้างเสียจริง!! ”
“ ใช่แล้วอย่างไร ไม่คิดว่าเ้าจะยังกล้ามาที่เมืองอีก ไม่กลัวว่ามันจะเกิดอีกรอบหรือไง ”
“ ถ้าข้ากลัวแล้วจะกล้ามาหรือไง? ”
“ เฉียดตายไปครั้งเดียวทำให้ปากกล้าขึ้นเลยนะ อยากจะััอีกรอบสินะ ”
“ ทำได้ก็ลองดูสิ ”
“ ครั้งนี้ข้าจะทำให้เ้าได้ไปโลกหน้าอย่างสมใจอยาก ”
ข้ารับใช้ทั้งสองมายืนอยู่หน้าเ้านายของตัวเองเตรียมตัวที่จะปะทะ แม้ว่าตงหยางจะเสียเปรียบเื่จำนวน แต่เขาก็ยังคิดที่จะปกป้องเ้านาย หวังเฟยหลงรู้สึกว่านิสัยของตงหยางคนนี้ น่าจะซื่อสัตว์จริงๆ หากเป็ไอคนเก่ามันคงพยายามหลบหนีปัญหาไปแล้ว
หวังเฟยหลงไม่ใช่คนไม่คิด เขาคำนวญทุกอย่างไว้แล้ว เขาสามารถเผชิญหน้ากับข้ารับใช้หนึ่งคนได้เพียงแค่อาจจะต้องงัดไพ่ทุกใบออกมาใช้ และให้ตงหยางเผชิญอีกคน ส่วนหลงเชา เขาสามารถจัดการได้ง่ายๆอยู่แล้ว ถึงเขาจะอยากเลี่ยงการปะทะ แต่เขาจะไม่ยอมทนให้ใครมายั่วยุแน่นอน โดยเฉพาะศัตรู เซียงหลานมองไปหวัง
“ คุณชายท่านนี้คือแขกของข้า พวกเ้ากล้าหรือ? ”
เมื่อทั้งสองฝ่ายจะปะทะกัน เซียงหลานก็เดินมาหยุดอยู่หน้าหวังเฟยหลงและชี้หน้าด่าหลงเชา มันหมายความว่าเขาจะปกป้องหวังเฟยหลง และฝ่ายหลงเชาจะกลายเป็เสียเปรียบทันที หวังเฟยหลงมองไปที่เซียนหลาน ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะออกหน้ามาช่วย ทั้งๆที่จะทำให้ผิดใจกับตระกูลหลง เขายิ้มที่มุมปากรู้สึกใช้ถึงช่องทางการทำเงิน
“ เ้า!! ได้!! แต่เ้าอย่าลืมนะว่าร้านนี้เ้าเช่าพวกเราตระกูลหลง เนื่องจากเ้าไม่สามารถจ่ายค่าเช่าได้ก็ไสหัวของเ้าไปพพร้อมกับเศษเหล็กพวกนั่นภายในวันนี้ซะ!! กลับ!! ”
“ กลับดีๆละ ข้าไม่ไปส่งเ้าหรอกนะ!! ”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะไป หวังเฟยหลงก็ไม่ลืมที่จะพูดเหน็บแนม ก่อนที่เขาจะหันไปมองเซียงหลาน ตอนนี้เซียงหลานก็กลายเป็คนเร่ร่อนที่มีแต่เศษเหล็กแล้ว
‘ ได้เวลาพูดคุยเื่ธุรกิจแล้ว ’
“ ขอบคุณเ้ามาก ”
“ เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็เงินเสียดีกว่า ”
“ เงินน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่เ้าคงไม่ได้้าเงินหรอก ตอนนี้เ้ากลายเป็คนเร่ร่อนแล้ว ไม่คิดจะเข้าร่วมกับตระกูลหวังภายใต้ชื่อของข้าแล้วเป็ช่างตีเหล็กประจำตระกูลหรือ?? ”
2K
