วันออกเดินทาง
“เอ๋ จะขึ้นเครื่องอยู่ละทำไมยังไม่มาสักที” เมขลาก้มลงมองนาฬิกาบนข้อมือจวนจะถึงเวลาจะขึ้นเครื่องแล้วทำไมพวกเพื่อน ๆ ถึงยังไม่มากันสักที
“รอใครอยู่เหรอลูก?” ผู้เป็พ่อได้ถามลูกที่ชะเง้อมองต้นทางเหมือนกำลังจะรอใครบางคนอยู่
“ก็เพื่อน ๆ หนูสิคะจะขึ้นเครื่องอยู่แล้วยังไม่มากันสักที” เมขลาบ่นออกมาเล็กน้อย
“รถคงติดละมั้ง”
“นั่นสิ งั้นหนูไปก่อนนะพ่อ” เมขลากอดพ่อก่อนที่จะขึ้นเครื่องบิน
“โชคดีนะลูก พ่อจะโทรไปหาบ่อยๆ”
“พี่รามหนูไปละนะ”
“พี่จะติดต่อเมทุกวันเลยถ้ามีอะไรผิดปกติพี่จะรีบบินไปหาทันที”
“ค่ะ คุณพี่ชาย”
“ห้ามมีแฟนนะ”
“หนูไปเรียนนะ ไม่ใช่ไปหาแฟนสักหน่อยไปล่ะ” เธอถึงกับส่ายหัวกับคำพูดพี่ชาย ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ทำงานกลุ่ม เลิกเรียน อยากไปเที่ยวที่ไหน พี่ชายที่แสนดีก็มักจะคอยตามไปส่งห่วงใยเธอเสมอสำหรับคนอื่นอาจจะดูน่ารำคาญไปเสียหน่อยแต่สำหรับเธอแล้วกลับอุ่นใจสะอีกที่มีพี่ชายเป็แบบนี้ จากนั้นเธอก็เดินขึ้นเครื่องเพื่อเดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่นที่เธอเฝ้าฝันว่าอยากไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น
ณ สนามบินคันไซ ประเทศญี่ปุ่น
เครื่องบินได้ถึงที่หมายเป็ที่เรียบร้อยเมขลาที่นอนฟังเพลงขณะหลับได้ลืมตาตื่นแล้วลุกข้นโดยทันที จากนั้นก็ได้ลงจากเครื่องเธอกำลังกวาดตามองหาใครสักคนอยู่
“เม ทางนี้ลูก” เสียงที่คุ้นเคยได้เรียกชื่อแล้วให้เธอตามมา
“แม่” หันไปทางต้นเสียงพอเห็นตัวแม่เธอจึงรีบเข้าไปหาแม่โดยทันที
“คิดถึงแม่จัง”
“แหม่ คิดถึงอะไรกันเมพึ่งมาเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนเองนะ”
“แฮร่ ๆ”
“กลับบ้านใหม่เรากัน”
“ตื่นเต้นจะได้ไปอยู่บ้านใหม่แล้ว”
ณ บ้านหลังใหม่ของเมขลา
“ว้าว สวยมากเลยแม่” เมขลาชอบบ้านหลังใหม่ที่พ่อเธอได้ซื้อให้ช่างสวยถูกใจเธอเหลือเกิน
“ก็ต้องสวยสิจ้ะ พ่อเขาเป็เลือกเองเลยนะเพื่อเป็ของขวัญให้เมโดยเฉพาะ”
“งื้อ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ”
“จ้าเื่แค่นี้เองสำหรับพ่อกับแม่แล้วอะไรที่ทำให้เมได้ก็จะทำให้ ปะเข้าบ้านกันแม่จะไปเตรียมอาหารให้ เมคงเดินทางมาเหนื่อย ๆ” ทั้งสองแม่ลูกก้าวเดินเข้าบ้านยังมีความสุขโดยเฉพาะเมขลาที่ยิ้มั้แ่สนามบินจนมาบ้านเธอมีความสุขมาก ๆ อย่างเห็นได้ชัดรอยยิ้มเธอทำให้ผู้เป็แม่พลอยมีความสุขไปด้วย ไม่แต่จะแม้แต่แม่ที่เห็นรอยยิ้มเธอทุกคนที่เดินผ่านต่างหันหลังมองรอยยิ้มเธออีกครั้ง เพราะเธอขึ้นชื่อว่า ‘รอยยิ้มแห่งความสดใส’
โต้ะกินข้าว
“มีแต่อาหารไทยทั้งนั้นเลย”
“ใช่จ้ะ ก็เมชอบนี่หนาอาหารที่เมชอบแม่ถามมาจากพ่อทั้งนั้นแล้ว”
“ขอบคุณนะคะแม่ แต่ไม่จำเป็ต้องทำให้ก็ได้แม่น่ะทำงานมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวหนูทำให้แม่กินเอง”
ไม่เป็เม มันเป็หน้าที่ของแม่ที่ต้องทำให้อยู่แล้วฉะนั้นให้แม่ได้ทำมันเถอะนะ”
“ค่ะ ยังไงก็อย่าฝืนตัวเองให้มากเกินไปนะคะ”
“จ้า” แม่ได้มองหน้าลูกสาวของตัวเองคิดในใจว่า ‘นี่ลูกสาวฉันโตขนาดนี้ละเหรอ’ กาลเวลาช่างผ่านไปเร็วยิ่งนัก
“แม่คะ?” ระหว่างกินข้าวเมขลาก็นึกอะไรขึ้นมาออก
“ว่าไงจ้ะ”
“อีก 3 อาทิตย์จะปฐมนิเทศโรงเรียนหนูแล้วนะคะ”
“ลืมไปเลยพยายามเข้านะเม”
“ขอบคุณค่ะ” สองแม่ลูกได้กินข้าวต่อเมขลาตื่นเต้นกับการเข้าโรงเรียนใหม่มากแค่คิดก็มีความสุขแล้ว ‘อยากให้เปิดเทอมเร็ว ๆ จัง’ อีกแค่ 3 อาทิตย์เท่านั้นเมขลา
วันปฐมนิเทศ
นักเรียนมัธยมปลายชั้นปีที่ 1 ทั้งหมดของโรงเรียนมัธยมปลายในจังหวัดโอซาก้าแห่หนึ่งได้ทยอยกันเข้าหอประชุมเมขลาที่กำลังเข้ามาในโรงเรียนต่างถูกมองด้วยสายตาของนักเรียนคนอื่น ๆ เธอยังคงงง ๆ ว่ามองกันทำไม ไม่แปลกที่นักเรียนคนอื่นจะมองด้วยลูกลักษณ์ภายนอกที่ดูน่ารักสดใสรอยยิ้มที่แสนมีเสน่ห์ของเธอชวนให้คนอื่นได้มองไปยังเธอผู้นั้น
“เมจัง” เสียงนักเรียนหญิงที่เรียกเมขลาอยู่ข้างหน้าได้โบกมือว่าเธออยู่ตรงนี้
“เอ๊ะ อายูจัง” อายูจังเพื่อนสมัยเด็กของเมขลาสมัยเด็กๆ ชอบมาเล่นด้วยกันที่สนามเด็กเล็กด้วยกันบ่อย ๆ จนได้สนิทกันั้แ่นั้นมา
“เข้าหอประชุมกันเถอะ”
“ไปกัน” นักเรียนทุกคนได้เข้าหอประชุมกันจนครบทุกคนแล้วได้มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในหอประชุมทุกคนต่างมองไปยังที่ชายคนนั้นที่หล่อและดูดีเขาผู้คนนั้นเดินไปยังหน้าเวทีจับไมล์ขึ้นพูด
“สวัสดีครับ ผม ซาโต อิชิจิคุ ชั้นปีที่ 2 เป็ประธานของโรงเรียนมัธยมปลาย...ครับวันนี้ก็จะมาชี้แจ้ง...”
“รุ่นพี่ซาโตนี่หล่อเหลาเอาการกันอยู่นะเนี่ย” อายูจังสะกิดเมขลาให้มองชื่นชมในความหล่อของประธานนักเรียนแต่เมขลาก็ตั้งใจฟังถึงกฎระเบียบของโรงเรียนโดยไม่ได้สนใจหน้าตาที่ดูหล่อของประธานเลยแม้แต่น้อยอีกอย่างเธอยังไม่ค่อยชินกับการมีผู้ชายอยู่ในโรงเรียนเพราะเธอเข้าเรียนโรงเรียนหญิงั้แ่ศึกษาอยู่ชั้นประถมแล้วอาจจะดูเกรง ๆ เวลาที่ผู้ชายส่งสายตามองมายังเธอ
‘ไม่ค่อยชินเลย ช่างเหอะอีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินไปเองแหละมั้ง’ เธอปลอบใจตัวเอง
“เมจัง เมจัง” อายูจังเรียกเมขลาอีกครั้ง
“หะ ว่าไงเหรออายูจัง”
“เหมออะไรอยู่งั้นเหรอถามั้แ่เมื่อกี้นี่แล้ว เอ๊ะ หรือว่าจะมองรุ่นพี่ซาโต้อยู่ฮั่นแน่เมจัง”
“จะบ้าเหรอ อายูจังฉันตั้งใจฟังรุ่นพี่ซาโตพูดอยู่ต่างหากล่า” เมขลาตบแขนมายูจังเบาๆ โทษฐานที่แซวเธอ
“ล้อเล่นหนา อย่างเมจังน่ะไม่สนใจเื่ความรักอยู่แล้ว”
“ใช่ฉันไม่สนใจมันหรอก”
“คิก คิก คิก” ทั้งสองคนหยอกล้อกันอย่างน่ารักโดยไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่
“อะแฮ่ม” เป็การตักเตือนจากประธานนักเรียน ขณะที่เขาพูดสายตาก็ดันไปสะดุดกับสายตาผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอผู้นั้นได้นั่งซึ่งเธอผู้นั้นได้นั่งฟังเขาอย่างตั้งใจ หน้าตาที่ดูน่ารักกำลังมองมายังเขามันทำให้ใจเต้นไม่น้อยเลย
“ชูว์ เห็นไหมรุ่นพี่เห็นแล้ว” เมขลาห้ามอายู ถูกสายตาของประธานนักเรียนจับจ้องแล้ว
“ลำดับต่อไปขอเชิญตัวแทนนักเรียนมากล่าวอะไรบนเวทีหน่อยครับ”
“ต้องเป็เมจังแน่ ๆ เลย”
“หือ? ทำไมถึงเป็ฉันละ”
“ก็เพราะเมจังต้องทำคะแนนได้สูงเป็อับดับหนึ่งน่ะ”
“ไม่ใช่ฉันหรอกอายูจัง ยังมีคนที้เรียนเก่งกว่าฉันตั้งเยอะ”
“เชื่อฉันสิ” อายูจังเชื่อมั่นว่าเพื่อนของเธอว่าต้องทำคะแนนได้มากที่สุดอย่างแน่ เพราะเธอเห็นเพื่อนตัวเองพยายามอย่างหนักมาตลอดในการอ่านหนังสือเพื่อมาสอบเข้ายังโรงเรียนที่ญี่ปุ่น
“เชิญ ทามูระ คัตสึกิ มากล่าวอะไรหน่อยครับ”
“เอ๊ะ?”
827
