เกิดใหม่เป็นภรรยาสุดโหดยุค 80 (จบ)

บทที่ 40 ดีใจที่มีคนปกป้อง

ก่อนที่สวี่ชิงจะตอบสนอง โจวจินหนานก็คว้ามือของเธอไว้ จากนั้นก็สาดชาในถ้วยใส่โจวลี่หงอย่างฉับพลัน

โจวลี่หงไม่อยากเชื่อว่าหลานชายคนโตจะปฏิบัติต่อหล่อนเช่นนี้!

หล่อนไม่สนใจจะเช็ดน้ำชาที่เปื้อนใบหน้าออก แต่กลับชี้นิ้วไปยังโจวจินหนานด้วยความโกรธ “แก…”

โจวจินหนานกระแทกถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะอาหารอย่างรุนแรง สาดซุปผักไปทุกทิศทาง

“ต่อจากนี้ไป หากใครพูดถึงสวี่ชิงแบบนี้อีก ก็อย่าโทษผมที่หยาบคาย! หล่อนเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกหล่อน ผมไม่ได้ให้หล่อนเข้ามาที่นี่เพื่อโดนคนอื่นเหยียดหยาม!”

“แต่ถ้าบ้านหลังนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับหล่อน เราก็จะย้ายออกไปอยู่กันเอง!”

น้ำเสียงอันเย็นชาและเด็ดขาดทำให้โจวลี่หงพูดไม่ออก

เมื่อเห็นลูกชายปกป้องภรรยาของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ซูฮุ่ยหรูก็หน้าแดงทันที

สวี่ชิงเงยหน้ามองโจวจินหนาน ดวงตาของเธอแดงก่ำและน้ำตาคลอ

เธอดีใจที่มีคนดูแล

อาหารที่ถูกจัดวางบนโต๊ะไม่สามารถรับประทานได้อีกต่อไป แต่โจวจินหนานก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อรับประทานอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเอื้อมจับมือสวี่ชิงพร้อมกล่าว “ไปกันเถอะ”

เฟิงซูฮวาพอใจกับทัศนคติของโจวจินหนานมาก นางยืนขึ้นมองไปยังโจวเฉินหยิงและโจวคังอันก่อนจะกล่าวอย่างเชื่องช้า “ก่อนหน้านี้ฉันคิดมาตลอดว่าชิงชิงจะไม่โดนกลั่นแกล้งหลังจากแต่งงานเพราะจินหนานไม่มีพี่สาว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีอาสามีที่ใจเหี้ยมและไร้มารยาทแบบนี้ ถ้าชิงชิงเป็นลูกหลานของคุณบ้าง คุณจะอยากให้หล่อนเจออะไรแบบนี้ไหม?”

โจวเฉินหยิงและโจวคังอันก็ยืนขึ้นเช่นกัน “ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเราเองค่ะ เราไปกินข้าวและพูดคุยกันต่อที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยดีไหมคะ?”

สวี่ชิงไม่อาจปฏิเสธได้โดยตรง เธอจำเป็นต้องไว้หน้าโจวเฉินหยิงและโจวคังอัน

เธอแตะมือโจวจินหนานด้วยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา แสดงความสบายใจแล้วมองไปยังโจวเฉินหยิง “คุณย่าคะ วันนี้วุ่นวายมากแล้ว เราอย่าเพิ่งกินอะไรเลยดีกว่าค่ะ ไว้มีโอกาสฉันขอพาคุณปู่และคุณย่าไปกินเป็ดปักกิ่งนะคะ ฉันไปกินกับพี่จินหนานมาเมื่อวาน อร่อยมากเลยค่ะ”

โจวเฉินหยิงรู้ดีว่าวันนี้คงไม่เหมาะสมจะรับประทานอาหารร่วมกันแล้ว แม้จะเปลี่ยนสถานที่ก็คงไม่มีใครกินลง ดังนั้นนางจึงเดินไปหาสวี่ชิงพร้อมกล่าว “ฉันทำผิดต่อเธอ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ใช่แค่จินหนาน แต่ครอบครัวเราทุกคนจะปกป้องเธอ ปู่กับย่าก็เหมือนกัน”

โจวเฉินหยิงกล่าวพลางถอดกำไลหยกเขียวก่อนจะเอื้อมดึงมือสวี่ชิงพร้อมสวมให้เธอ “นี่ถือเป็นของขวัญจากปู่และย่านะ”

หลังกล่าวจบนางก็หยิบซองสีแดงออกมาจากกระเป๋ายัดใส่มือสวี่ชิง “นี่คือน้ำใจจากปู่กับย่า เก็บไว้นะ”

ในตอนแรกนางไม่ได้ตั้งใจจะมอบกำไลให้สวี่ชิง แต่ความรู้สึกผิดในวันนี้ทำให้ต้องมอบแก่เธอเพื่อชดเชยความรู้สึกที่สูญเสียไป

โจวลี่หงหน้าแดงก่ำ หล่อนรู้ดีว่ากำไลนั่นเป็นสินสอดทองหมั้นของผู้เป็นแม่ ว่ากันว่ากำไลวงนี้ตกทอดมาแล้วหลายชั่วอายุคนและเป็นวัตถุเก่าแก่!

หล่อนต้องการมันมาโดยตลอด แต่เฉินหยิงไม่เคยยอมมอบให้

ไม่คิดเลยว่ากำไลวงนี้จะตกเป็นของสวี่ชิงอย่างง่ายดาย

น่าเสียดายที่หล่อนไม่กล้าส่งเสียงดังโวยวาย ไม่ว่าจะอิจฉาแค่ไหนก็ทำได้เพียงจ้องมองเฉินหยิงและโจวคังอันขณะที่พวกเขาส่งเฟิงซูฮวาและสวี่ชิงกลับไปอย่างสุภาพ

หลิวเหวินผิงถึงกับหลั่งน้ำตาเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องผู้น่ากลัวยังคงนั่งอยู่ในห้องอาหาร

โจวลี่หงถูกโจวจินหนานฉีกหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตาของหล่อนแดงก่ำด้วยความโกรธ ยิ่งเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ก็ยิ่งโมโหร้าย “แกจะร้องไห้ทำไม? แกทำทุกอย่างฟังหมด หุบปากไว้ไม่เป็นรึไง?”

หลิวเหวินผิงตอบกลับ “แม่ทำนิสัยเดิมเหมือนตอนอยู่บ้านเลยนะคะ”

เมื่อเห็นโจวลี่หงโกรธจัด ฟ่านเจี๋ยก็ดึงหลิวเหวินผิงออกไปอย่างรวดเร็ว “คุณอาโจว อย่าโกรธเลยนะคะ น้องเหวินผิงยังเด็กคงยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ค่อย ๆ สอนน้องดีกว่านะคะ”

โจวลี่หงกัดฟันด้วยความโกรธ ถึงอย่างไรลูกสาวของหล่อนก็ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร

ในทางกลับกันนังสวี่ชิงนั่นเป็นเหมือนกับนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เจ้ามารยากระทั่งโจวจินหนานถึงกับเชื่อฟังหล่อน!

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!

…

สวี่ชิงให้เฉินหยิงและโจวคังอันไปส่งถึงหน้าประตูเท่านั้น เธอโบกมือลาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่คุณย่าไม่ต้องลำบากมาส่งฉันถึงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”

โจวจินหนานตะโกนเรียกไป๋หลางก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กลับมาก่อนครับ ผมอยากพาคุณกับคุณย่าไปกินอาหารเย็น”

เฉินหยิงถอนหายใจ ความโกลาหลที่เกิดขึ้นในวันนี้คงทำให้หลานชายโกรธครอบครัวมาก

ซูฮุ่ยหรูผู้เป็นแม่ไม่พูดอะไร หรือครอบครัวกำลังจะแตกสลายแล้วจริง ๆ

สวี่ชิงรอให้พ่อเฒ่าและแม่เฒ่าโจวเข้าไปในบ้านก่อน จากนั้นจึงจ้องมองโจวจินหนานด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ ฉันทำทุกอย่างพังหมดเลย”

โจวจินหนานเม้มปากแล้วหันไปหาเฟิงซูฮวา “คุณย่าครับ ผมดูแลคุณย่าได้ไม่ดีเลย ทั้งยังทำให้ชิงชิงเสียใจ แต่คุณย่าไว้ใจผมได้เลยนะครับ หลังจากที่เราแต่งงานกัน ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเรื่องย้ายออกจากบ้านหลังแต่งงาน

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขารู้ว่าหากหลังแต่งงานยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สวี่ชิงจะต้องโกรธมากอย่างแน่นอน

เฟิงซูฮวายังคงพอใจกับการกระทำของโจวจินหนาน แม้นางจะไม่ค่อยชอบคนในตระกูลโจวนัก แต่ตอนนี้สวี่ชิงและโจวจินหนานก็จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ดังนั้นจึงถอนหายใจ “ฉันฝากเธอปกป้องและดูแลหล่อนด้วย แม้ฉันจะแก่มากแล้ว แต่ก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นชิงชิงถูกเหยียดหยาม”

สวี่ชิงจับแขนเฟิงซูฮวา “คุณย่าไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ยอมทำให้ตัวเองลำบากแน่นอนค่ะ”

เฟิงซูฮวานึกถึงตอนที่สวี่ชิงสาดน้ำชาใส่หลิวเหวินผิงจึงเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า “ฉันไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นยังไง ขอแค่ในอนาคตหลานมีชีวิตที่ดีกับจินหนานก็พอแล้ว”

โจวจินหนานนำสวี่ชิงและเฟิงซูฮวาไปยังห้องอาหารของเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยเพื่อรับประทานอาหาร

เพราะเขายังมีแผนในใจ จึงไม่ได้เดินทางกลับบ้านหลังส่งสวี่ชิงและเฟิงซูฮวา

หลังจากส่งทั้งสองคนขึ้นรถ เขาก็ยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนพาไป๋หลางไปยังบ้านของเกาจ้าน

บ้านของเกาจ้านอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลนัก ใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น

โจวจินหนานถามทางจนมาถึงบ้านของเกาจ้าน

เกาจ้านนั่งอยู่ใต้ซุ้มดอกจื่อเถิง(1)ในลานบ้าน ดื่มชาและฟังเพลงป๊อปจากเครื่องเล่นเทป

เมื่อเขาเหลือบมองออกไปนอกรั้วไม้ไผ่ของบ้านก็พบโจวจินหนานนำสุนัขเดินมาอย่างเชื่องช้า จึงยืนขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่โจวจินหนานตาบอด เส้นทางที่เขาสามารถไปได้ด้วยตัวเองมีเพียงบ้านและมหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่ในการเดินทางไปที่อื่น ส่วนใหญ่แล้วเกาจ้านเป็นคนพาไป

แม้แต่การไปซอยฮวยซู่ในยามป่วย เกาจ้านก็เป็นคนไปส่งเขา

ดังนั้นเกาจ้านจึงประหลาดใจที่เขาสามารถนำไป๋หลางมาที่นี่ด้วยตัวเองได้

เกาจ้านรีบเปิดประตูออกไปทันที “เกิดอะไรขึ้น? นายมาที่นี่ได้ยังไง? นายมองไม่เห็นนี่”

โจวจินหนานยังคงดูสงบ แต่ภายในใจอับอายอย่างมาก

สภาพของเขาตอนนี้มีเหงื่อไหลด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าด้านซ้ายมีรอยถลอกพร้อมเลือดไหล ซึ่งทำให้เกาจ้านตกใจอย่างมาก “ทำไมนายถึงบาดเจ็บล่ะ?”

โจวจินหนานยกมือเช็ดเลือดบนบาดแผลที่เกิดจากการเดินชนต้นไม้ก่อนจะกล่าวอย่างเฉยเมย “รีบหาทางยืมเงินสามพันหยวนพร้อมทีมแม่ครัวสำหรับงานเลี้ยงให้ฉันที ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี”

เกาจ้านตกใจเป็นอย่างมาก คงมีเพียงเศรษฐีแล้วที่สามารถหาเงินสามพันหยวนได้ในคราวเดียว “นายจะเอาเงินพวกนั้นไปทำอะไร? แล้วจะหาทีมแม่ครัวมาทำไม?”

โจวจินหนานเม้มปาก “ซื้อบ้านและจัดงานแต่งงาน!”

……………………………………………………………………………………………………………………

ดอกวิสทีเรีย หรือในภาษาญี่ปุ่นคือดอกฟูจิ (ภาพจาก https://baike.baidu.com/item/%E7%B4%AB%E8%97%A4/34712 )