[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 54 ฝันร้ายที่น่าขยะแขยง 

มู่จือกลับมาถึงบ้านอีกทีเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืน ก่อนเธอกลับมาถึงบ้าน หลังจากอินเสินออกจากบริษัทก็ตรงมาที่บ้านของมู่จือเพื่อดูซิงซิง ทั้งยังเอาของเล่น เสื้อผ้า และของใช้ในชีวิตประจำวันของซิงซิงมาด้วย

แต่เมื่อมาถึงก็เห็นซิงซิงตัวน้อยนอนหลับพริ้มอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางแปลกประหลาด 

เจ้าก้อนแป้งนอนคว่ำหน้า ก้นกลม ๆ กระดกขึ้น ใบหน้าอวบอ้วนแนบไปกับที่วางแขนอันอ่อนนุ่ม แก้มเจ้าเนื้อบี้เข้ากับโซฟาจนเป็นก้อน มองดูน่ารักน่าชังยิ่ง 

ทั้งยังมองเห็นน้ำลายที่มุมปากได้ชัดเจน

อินเสินอดกระตุกยิ้มไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเขาทำให้ผู้คนตัวแข็งทื่อยามอยู่ในบริษัท แต่ตอนนี้พอได้มองไปยังเด็กน้อยที่กำลังหลับ สีหน้าของเขาก็ดูอ่อนลงมาก

เขารู้ดีว่าสีหน้าของตนเองเปลี่ยนมากแค่ไหน และรู้สึกว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก

ชายหนุ่มค่อย ๆ อุ้มเด็กน้องขึ้นแผ่วเบา ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยขยับปากขมุบขมิบ อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันคุ้นเคย เธอจึงไม่หลุดออกจากห้วงแห่งความฝัน 

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเกิดรอยแดงจากผ้าห่มบนโซฟาเหมือนอย่างกับแมวน้อย

อินเสินวางเธอลงเบา ๆ บนเตียงและห่มผ้าให้เธอ จากนั้นก็วางตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดไว้ที่ข้างหมอน สุดท้ายเขาก็ยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองซิงซิงสักพักแล้วค่อยจากไป

หากเขาเดาไม่ผิด คืนนี้อาจจะได้รับข่าวว่าโจวเฉียงจะโอนสิทธิ์ในการลงทุนมาให้เขา

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของโจวเฉียง

……

มู่จื่อกลับมาอีกทีก็เป็นเวลาเช้ามืดของอีกวันแล้ว 

ซิงซิงหลับไปแล้วสองครั้ง เด็กน้อยส่งเสียงหายใจแผ่วเบาราวกับสัตว์ตัวน้อยที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว มู่จือไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอพลันวิ่งไปข้างเตียงของซิงซิงและใช้นิ้วอังจมูกของซิงซิง

โอเค ยังไม่ตาย…

หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ดึงนิ้วกลับมา ก่อนจะหมุนกายกลับไปที่ห้องของตัวเอง บ้านหลังนี้ของเธอมีขนาดใหญ่ มีห้องเรือนกระจก และฟิตเนสส่วนตัว

แต่เธอไม่ชอบให้คนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวายในบ้านของเธอ หากจะบอกว่ามีความคล้ายคลึงอะไรระหว่างลูก ๆ ของเสิ่นเฉินโจว นิสัยนี่คงเป็นสิ่งเดียวที่คล้ายกัน 

พวกเขาทั้งหมดล้วนใช้ชีวิตอยู่คนเดียว 

มู่จือทิ้งตัวนอนอยู่บนเตียง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ แต่กลับมีเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา 

ความเหนื่อยล้ามากเกินไปทำให้หูของเธอแว่ว เมื่อเธอหลับตาลง ใบหน้าที่น่าขยะแขยงเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนจะมีอาการปวดจี๊ด ๆ ในท้องอีกรอบ

มู่จือพลิกตัวลุกขึ้นมากินยานอนหลับ แล้วนอนลงบนเตียงอีกครั้ง 

แพขนตายาวราวกับปีกผีเสื้อสั่นไหวในคืนที่มืดมิด ใบหน้าที่งดงามนั้นเป็นเงาที่สมบูรณ์แบบในยามค่ำคืน ไม่มีใครสนใจว่าภายใต้ใบหน้าที่งดงามมีหัวใจดำมืดเพียงใด 

สุดท้ายเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยความง่วงที่ไม่สามารถควบคุมได้

คืนนั้นมู่จือฝัน

ภายในฝัน เธอได้ดื่มไวน์แก้วนั้นลงไป

จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่นรก

ความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของเธอได้นั้นเหมือนจริงเหลือเกิน เธอดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของคนน่ารังเกียจพวกนั้น พยายามจะเข้ามาควบคุมเธอ 

ในตอนแรกมีเพียงสองคน ต่อมาก็มีคนเข้าร่วมวงอีกหลายคน จินเหยียนยืนถ่ายรูปใกล้ ๆ ดูเหมือนจะพูดว่า ‘ขอให้สนุกนะ’ แล้วล็อกประตูก่อนออกไป

สกปรกโสมม 

ผิวหนังทุกตารางนิ้วรู้สึกเหนียวเหนอะ ร่างกายไม่สามารถควบคุมได้ ภายใต้แสงไฟสลัวมันกัดกร่อนตัวเธอทั้งภายในและภายนอก 

ในที่สุดผู้คนก็จากไป เธอนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำทั้งวันจนกระทั่งอุณหภูมิในน้ำเย็นเฉียบ ผิวกายของเธอก็ย่นเพราะนั่งแช่น้ำ

ในคืนที่สอง ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำและมองดูตัวเองในกระจก

ผิวขาวซีดเซียวราวกับผี

ผีสาวที่กำลังตามหาชีวิตของเธอ

เธอแสยะยิ้มให้คนในกระจก ราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ กิจกรรมและภาพยนตร์ทั้งหมดยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

ผู้จัดการรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมถึงเปลี่ยน ยกเว้นจินเหยียนและคนไม่กี่คนที่เกี่ยวข้องแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น

แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไป

เธอจะใช้ความงามของร่างกายและหัวใจที่เหี่ยวเฉาของเธอเพื่อบีบมันออกมาให้ขาวสะอาด เธอราวกับเป็นคนบ้า และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเธอรู้ตัวของตัวเองดี

ร่างกายไม่อาจรับความเจ็บได้อีกต่อไป 

ควบคุมตัวเองไม่ได้จนอยากจะทำร้ายตนเอง สุดท้ายจึงใช้ตะเกียบแทงหลอดอาหารของตัวเอง ความเจ็บปวดสาหัสแบบนี้เท่านั้นที่สามารถทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

 “เฮือก!”

จู่ ๆ มู่จือก็สะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นจากเตียง หญิงสาวหอบหายใจอย่างรุนแรง ความรู้สึกคลื่นไส้ตีขึ้นในลำคอ เธอวิ่งเข้าห้องน้ำ และล้างหน้าด้วยน้ำเย็น ๆ เพื่อระงับความรู้สึกข้างใน

หลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้ เธอก็วางมือบนหน้าอก หัวใจของเธอเต้นระรัว 

มันก็แค่ฝันน่ะ… 

โชคดีที่มันเป็นเพียงความฝัน

มู่จือบีบนวดหว่างคิ้ว จากนั้นจึงกระแทกตัวเองลงบนเตียงและเอาผ้าห่มคลุมศีรษะไว้ ขณะเดียวกันซิงซิงก็ขยี้ตาและลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ตอนนี้เป็นเวลาตีห้า ดวงอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า 

เมื่อคืนซิงซิงเข้านอนเร็วมาก และตอนนี้เธอก็นอนไม่หลับอีกต่อไป! 

เด็กน้อยสามารถดูแลตัวเองได้ หลังจากใช้ห้องน้ำเสร็จก็ดื่มน้ำหนึ่งแก้วและกินขนมปัง จากนั้นก็หันไปมองทางห้องของมู่จือ

ประตูห้องของมู่จือปิดสนิท ซิงซิงจึงไม่เห็นว่าพี่สาวคนสวยทำอะไรอยู่ข้างใน เด็กน้อยเกาหัวเล็ก ๆ แล้วทำหน้ามุ่ย

เธอรู้สึกได้ว่าพี่สี่ไม่สบาย 

ซิงซิงใช้เวลาคิดเพียงเสี้ยววินาทีแล้ววิ่งไปทางประตู 

มู่จืออาศัยอยู่เพียงลำเพียงในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ ตอนซิงซิงเดินออกมาไม่ได้ปิดประตูให้เรียบร้อย ขาสั้นป้อมของเธอวิ่งออกไปข้างนอก 

สายลมยามเช้ายังคงเย็นชื่น ยามพัดผ่านใบหน้าทำให้รู้สึกเย็นไม่น้อย ขณะที่วิ่งก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นย้อมสีแดงทางทิศตะวันออกราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนของขนนกฟีนิกซ์

ดวงอาทิตย์บดบังแสงสลัวของดวงดาว ซิงซิงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นชี้ไปยังดวงดาวที่แทบจะมองไม่เห็นบนท้องฟ้าแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองมีความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง

พี่สาวยังเป็นเด็กซุกซน ซิงซิงต้องดูแลพี่สาวอย่างดี!

ในที่สุดซิงซิงก็วิ่งไปที่ร้านขายยาตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อหมอประจำร้านขายยาเห็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในตอนเช้าตรู่แบบนี้ ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการมองไปข้างหลังคนตัวเล็ก

แต่ไม่พบว่ามีใครตามเธอมาสักคน

 “เด็กน้อย พ่อแม่ของหนูอยู่ที่ไหน”

ซิงซิงเงยหน้าขึ้นมองหน้าคุณหมอและยิ้มหวาน

“สวัสดีค่ะคุณน้า หนูมาซื้อยาให้พี่สาวค่ะ พี่สาวปวดท้องและก็อาเจียน”

หมอตกใจ “หนูออกมาซื้อยาให้พี่สาวคนเดียวเหรอ”

ซิงซิงพยักหน้าอย่างแรง “ค่ะคุณน้า พี่สาวของหนูปวดท้อง ปวดหัว อาเจียนและนอนไม่หลับ”

เป็นเรื่องปกติที่เด็กอายุสามสี่ขวบจะพูดได้ชัดเจนและครบถ้วน แต่ความคิดและคลังคำศัพท์มากขนาดนี้ถือว่าเป็นอัจฉริยะ

ตามคำอธิบายของซิงซิง คุณหมอก็ได้นำยารักษาโรคกระเพาะและยากล่อมประสาทมาจำนวนหนึ่งมอบให้กับซิงซิง 

“เด็กน้อย หนูจะจ่ายเงินยังไง”

ซิงซิงตกใจ

แย่แล้ว! เธอไม่มีเงิน

ใบหน้าของเด็กน้อยเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“ขอ…ขอโทษค่ะ” 

ซิงซิงเบะปากราวกับจะร้องไห้ “หนู… หนูจะกลับไปเอา...”

เมื่อหมอเห็นเด็กน้อยเป็นแบบนี้ หัวใจของเขาก็แทบละลายเป็นน้ำและรีบคว้าซิงซิงไว้

“ไม่ต้องหรอก หนูน้อยเอายาไปก่อนแล้วค่อยมาจ่ายครั้งหน้านะ”

เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ ติดเงินนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป ในขณะนั้น จู่ ๆ เสียงกลไกอันไพเราะก็ดังขึ้นบนข้อมือของซิงซิง

[ซิงซิงต้องการจ่ายเงินใช่ไหม] 

“เอ๊ะ?” ดวงตาของซิงซิงเบิกกว้าง!

มันเป็นนาฬิกากระต่ายพูดได้!

ซิงซิงยกข้อมือขึ้นแล้วตะโกนบอกกระต่ายน้อย “ใช่ค่ะ!”

นาฬิกาตรวจจับคำอย่างชาญฉลาดและตอบกลับ 

[แสดงบาร์โค้ดบนหน้าจอของฉันไปยังร้านค้า]

 “ว้าววว”

ปากของซิงซิงอ้าออกเป็นรูปตัวโอ ก่อนเธอจะยื่นข้อมือเล็ก ๆ ไปหาคุณหมอ 

คุณหมอเองก็ตกตะลึงไป ไม่นานมันจึงสแกนแล้วรับเงินได้สำเร็จ นี่มันเทคโนโลยีขั้นสูงอะไร! เธอมีนาฬิกาอัจฉริยะด้วย แต่ทำไมมันถึงฉลาดจัง

ซิงซิงจ่ายค่ายาอย่างมีความสุขและรู้สึกว่าพี่ชายเป็นซูเปอร์แมน นึกไม่ถึงว่าเจ้านาฬิกาจะรู้ว่าเธอต้องการใช้เงิน มีของแบบนี้ซ่อนอยู่ในนาฬิกาข้อมือของเธอ!

พี่ชายสุดยอดมาก!

ซิงซิงกล่าวคำอำลากับคุณหมอและวิ่งกลับไปที่บ้านของมู่จือ ระหว่างวิ่งก็ไม่ยอมวางมือลงเลย

ซิงซิงมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่พบใครเธอกจึงจ่อนาฬิกาไว้ที่ปากอย่างลึกลับและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

 “อัจฉริยะน้อย ยังอยู่หรือเปล่า”

[อยู่] นาฬิกาข้อมือตอบกลับ

 “ว้าว ว้าว ว้าว!” ซิงซิงตื่นเต้นมาก “เธอมีเงินเท่าไหร่น่ะ”

นาฬิกาข้อมือตอบ [ไม่จำกัดจำนวน]