ตำราเรียนแรกจบลงและซูเจินก็ผ่านไปได้อย่างทุลักทุเล ในตอนนี้เธอกำลังให้สาวใช้ทำแผลให้อยู่ เธอเข่าเเตกและมีไข้เล็กน้อย..เเต่ก็เป็ธรรมดาเพราะเมื่อวานเธอนั้นโดนน้ำราดหัวทั้งวัน
"ฮั๊ดชิ่ว!!อืม..หวัดกินซะละ..ไม่ได้!!เราจะมาอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้ ดูซิวันนี้แฝดนรกคู่นั้นจะเอาอะไรมาทดสอบฉันอีก"
"เ้าเป็ยังไงบ้างซูเจิน ให้ข้าช่วยทำแผลไหม?" เสียงหวานๆดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของสนมลี นางเดินเข้ามาพร้อมกับห่อยาห่อหนึ่ง เหตุเพราะซูเจินเคยช่วยนางไว้ นางจึงอยากจะตอบแทนอะไรซูเจินบ้าง
"นี่เป็ยาสมุนไพรที่ข้าเคยต้มกินแล้วมันได้ผล เ้าลองกินดูนะ"
"ขอบใจเธอมากนะ..ว่าเเต่ทำไมวันนี้เธอถึงมาหาฉันได้ล่ะ?"
"จริงๆแล้วข้าไม่ได้มาหาเ้าเพราะเเค่เื่ยาหรอก ที่จริงแล้วองค์ชายทั้งสองบอกให้ข้ามาพาตัวเ้าไปพบที่ศาลาริมน้ำ"
"นี่เธอกลายเป็นกพิราบ คอยส่งสารให้สองคนนั้นั้แ่เมื่อไหร่"
"ข้าได้ยินมาว่า วันนี้จะเป็การทดสอบเ้าในหัวข้อที่ 2 ข้าเองก็ยินดีที่จะไปช่วยเ้า ว่าแล้วก็รีบไปกันเถอะ องค์ชายทั้งสองจะรอนาน"
"แค่อดทนรอ คงไม่เป็อะไรหรอกมั้ง หวังว่าวันนี้คงจะไม่มีอะไรเกินกว่าที่ฉันคิดไว้นะ" สนมลีพยายามแล้วเเต่ก็อดที่จะยิ้มออกไม่ได้ เพราะซูเจินทำหน้าบู้บี้ให้นางขำ นับได้ว่าเวลานี้พวกเราสองคนสนิทกันเป็อย่างมาก ไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน เช่นเดียวกับการไปทดสอบครั้งนี้ด้วย สตรีทั้งสองนางเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าศาลากลางน้ำ ซูเจินมองเข้าไปก็เห็นหนังสือกองโตและสองแฝดกำลังนั่งคุยกันรอเธออยู่ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินจับมือสนมลีเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขา
"องค์ชายพระชายาซูเจินกับพระสนมลีมาแล้วพะยะค่ะ"
"ข้าเห็นแล้ว พวกเ้ารีบไปเตรียมสิ่งที่ข้าบอกซะ" ซูเจินนึกหวาดหวั่นในใจในสิ่งที่อี้เฉียนบอกให้อาฉางไปเตรียม เธอกลัวว่ามันจะเป็อะไรแผลงๆอีก สายตาแห่งความกังวลของซูเจิน มันทำให้อี้เฉียนมองออก เค้าสเเยะยิ้มแล้วหันไปพยักหน้าใส่อี้เถียนและก็ดูเหมือนว่าน้องสามจะเข้าใจในสิ่งที่พี่ชาย้าจะสื่อ…เขาวางตำราลงแล้วเดินเข้าไปกระซิบข้างๆหูของเธอด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"เ้าไม่ต้องเป็กังวล เพราะวันนี้ไม่มีการเปียกและไม่มีความสกปรก ข้ารับประกันได้ ในเมื่อพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลยท่านพี่"
"ได้…จากตำราเรียนที่ 1 ข้าถือว่าเ้าผ่าน..ถึงแม้ว่ามันจะทุลักทุเลมากก็ตาม แต่ข้ากับน้องสามก็เห็นควรให้เ้าผ่าน..เนื่องด้วยการเรียนเมื่อวานมันอาจจะเคร่งและหนักไปสำหรับเ้า วันนี้พวกข้าก็เลยจะให้เ้าเรียนแบบเบาๆและถ้าเ้าผ่านบทเรียนนี้ได้ พวกข้าก็มีของรางวัลให้เ้าด้วย" ซูเจินจ้องมองหน้าสองแสบสลับกันไปมา เพราะเธอไม่เชื่อว่าสองคนนี้จะหันมาทำดีกับเธอ เพราะเมื่อวานนี้พวกเขาแกล้งเธอสารพัด..เธอจำเป็ต้องเรียนตำราเรียนที่ 2 แต่ก็ประมาทไม่ได้เพราะเธอไม่รู้ว่าสองแสบนี่จะหาอะไรมาแกล้งเธออีก
"ได้…ฉันพร้อมแล้ว…ว่าเเต่วันนี้เราจะเรียนอะไรกันล่ะ?" อี้เถียนหยิบหนังสือเล่มเล็กๆเก่าๆแล้วยื่นให้ซูเจิน ทันทีที่เธอหยิบมาดูมันก็มีเเต่ภาษาอะไรไม่รู้ อ่านยากตัวหนังสือง๊องแง๊งไปหมด ซูเจินยื่นให้สนมลีเพื่อจะให้เธอช่วยอ่านให้เเต่ทว่าสนมลีเองก็อ่านไม่ออกเช่นเดียวกัน
"มันคืออะไรอ่ะ อ่านไม่ออก ภาษาอะไรเนี่ย?"
"มันคือตำรา ภาษาเมืองหยุนเปิง"
"อะไรนะ!!! นี่พวกนายกำลังจะบอกว่า ไอ้ตัวหนังสือไก่เขี่ยเนี่ยคือภาษาที่พวกนายใช้สื่อสารกันทุกวันอย่างนั้นหรอ อิ่ว!!...เอาซะอยากเห็นหน้าคนเขียนหนังสือเล่มนี้เชียว!"
"เ้ารู้ตัวไหมว่า เ้ากำลังดูถูกบรรพบุรุษของเมืองข้าอยู่ จงสงบปากสงบคำแล้วมาตั้งใจเรียนซะ"
"ได้ค่ะ…ท่านอาจารย์!!" อี้เฉียนกับอี้เถียนมองหน้ากันแล้วยิ้มก็เขาเดินเข้ามาหาซูเจินใกล้ๆ แล้วโน้มหน้าลงมาพร้อมกัน พร้อมกับกระซิบด้วยคำพูดเดียวกันว่า
"ข้าชอบ..ที่เ้าเรียกข้าเช่นนั้น" คำพูดเมื่อครู่ทำเอาซูเจินถึงกับขนลุกไปทั้งตัว เธอรีบผลักสองแฝดออกแล้วสั่งให้เริ่มเรียนตำราบทใหม่สักที เพราะเธออยากรู้ว่าของรางวัลพิเศษที่พวกเขาหมายถึง มันคืออะไรและแล้วเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง เมื่ออาฉางยกของแวววาวเข้ามาวางตรงหน้าพวกเขา
"นี่มัน!!!...อะไรอ่ะ?"
"เ้าก็ลองชิมดูสิ จะได้รู้ว่ามันคืออะไร" ขนมที่วางอยู่ตรงหน้ามีลักษณะเป็ทรงกลม สีเหลือง เคลือบน้ำตาลจนเกิดความแวววาวน่ากิน ซูเจินไม่รีรอ .เพราะของหวานนั้นมันคู่กันกับสายกินอย่างเธอ ซูเจินหยิบขนมหนึ่งชิ้นขึ้นมาดมและสังเกตุลักษณะภายนอกก่อนที่จะป้อนเข้าปากไปอย่าช้าๆ..เพื่อให้ได้ลิ้มรสชาติอย่างเต็มที่…ครั้นเมื่อกัดเข้าไปคำเเรก..ตาเธอก็เปล่งประกาย รอยยิ้มกว้างขึ้น เธอมองหน้าสนมลีแล้วพยักหน้าให้สนมลีลองชิมบ้าง
"อร่อย อร่อยมาก..มันคือขนมอะไรงั้นหรอ?"
"มันคือขนมหยุนลี่…เ้าชอบไหม?"
"ขนมหยุนลี่…นี่มันเหมือนกับเม็ดขนุนบ้านฉันเลยอ่ะ…"
"ในขนมนี้ ไม่มีส่วนผสมของขนุนเเม้แต่น้อย มันทำมาจากแป้งและไข่ไก่ หากเ้าชอบข้าจะให้พ่อครัวทำให้เ้าทุกวันเลย ดีไหม?"
"ดี…ขอบใจนะ"
"และนี่คือของรางวัลที่ข้าจะมอบให้เ้า หลังจากที่เ้าผ่านการทดสอบในตำราบทที่สอง..เ้าพร้อมที่จะเรียนแล้วหรือยัง?"
"ยัง…ขอฉันกินจานนี้หมดก่อนแล้วค่อยเริ่มเรียน…โอเคนะ..เป็ไงสนมลี..เธอว่ามันอร่อยไหม…ฉันว่ามันอร่อยมาก..วันหลังฉันต้องไปขอสูตรจากแม่ครัว มาลองทำบ้างแล้วล่ะ"
"แต่ข้ามีความรู้สึกว่ามันหวานเกินไป"
"มันก็ต้องหวานสิ ก็มันเป็ขนมหวานนี่นา..อีกอย่างฉันก็ชอบอะไรหวานๆแบบนี้ ถ้าเธอไม่ชอบงั้น…ฉันเหมาหมดนี่เลยนะ งั่มๆๆๆอร่อยๆ"
"กินเก่งขนาดนี้ ต่อไปพวกข้าคงจะต้องเรียกเ้าว่า พระชายาขนมหวานแล้วมั้ง"
"ก็ดีนะ..ถ้ามีแบบนี้ให้กินทุกวัน ฉันก็อารมณ์ดีได้ทั้งวัน ทีนี้พวกนายอยากจะสอนอะไรก็สอนมาได้เลย ฉันคนนี้พร้อมตั้งใจเรียนเต็มที่ เฮ้!!" สองฝาแฝดมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างพอใจ ก่อนหน้านี้พวกเขารู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องาเ็และเปียกไปทั้งตัว เพื่อเป็การขอโทษ พวกเขาจึงไปสืบมาว่าเธอชอบกินอะไรเป็พิเศษและจัดหามาให้เธอนั่นเอง….
2K
