11ปีก่อน...
.
.
พลั่ก! ตุ๊บ! ผั่วะ! เด็กตัวเล็กล้มลงไปตามแรงตบของผู้เป็พ่อ เธอทั้งเจ็บทั้งรู้สึกอับอายต่อสายตาคนรอบข้าง ทำไม ทำไมไม่มีใครช่วยเธอเลย เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว ทั้งสายตาที่ส่งมาให้เธอด้วยความเกลียดชัง ทั้งคำกร่นด่าของผู้เป็พ่อ เธอทำอะไรผิดนักหนา ทำไมทุกคนต้องรังเกียจเธอด้วย
"สันดานเหมือนแม่มึงไม่มีผิด! มึงไปขโมยของคนอื่นมาทำไมห้ะ!!!"
"ฮึก ฮือฮือ"
ไม่เพียงพูดเปล่า ผู้เป็พ่อใช้มือจิกลงไปที่ผมเธอเต็มแรง เธอทำหน้าเหยเกด้วยความเ็ป ก่อนจะใช้มือจับแขนของพ่อออกจากจากผมเธอ พอสักที ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...
"มึงจำไว้นะ ถ้ามีใครมาบอกกูว่ามึงไปขโมยของเขาอีก กูเอามึงตายแน่!!!"
ผู้เป็พ่อใช้มือหนาผลักที่ไหล่เธออีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้เธอนั่งร้องไห้ข้างนอกเพียงลำพัง
ไม่เคยมีความรัก หรือแม้แต่ความอบอุ่นจากผู้เป็พ่อ อีกทั้งเพื่อนบ้านก็ยังไม่เคยมีใครยื่นมือช่วยเหลือเธอสักคน จะมีก็เพียงแต่ความสมเพชที่ส่งมาให้เท่านั้น
เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในทุกๆวัน ทั้งพ่อที่เอาแต่ดื่มเหล้าเมามายเป็ประจำ หรือแม้แต่พี่สาวก็ไม่เคยใส่ใจเธอด้วยซ้ำ อึดอัดเหลือเกิน ไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้ว รู้สึกอยากจะอาเจียนตลอด เวลาที่ต้องตกเป็เป้าสายตาของทุกคน แม้แต่ผู้คนรอบข้างก็น่าขยะแขยงไปหมด...
เด็กน้อยลุกขึ้นเดินหนีผู้คนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินมาหยุดที่แม่น้ำในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เธอนั่งกอดเข่าจ้องมองไปที่แม่น้ำ อย่างเหม่อลอย พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด จะทำไงดี อยากตายจัง...
จึกๆ ขณะที่เด็กน้อยกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่นั้น ก็มีนิ้วเล็กๆมาจิ้มที่หลังของเธอ ก่อนที่เ้าตัวจะชะโงกหน้าเข้ามามองเธอใกล้ๆ
ด้วยความใ เธอจึงเผลอใช้มือผลักเด็กคนนั้นออก ไม่รู้ว่าแรงที่ผลักมันมากเกินไปหรืออย่างไร เพราะตอนนี้เด็กคนนั้นได้กลิ้งตกลงไปในน้ำเสียแล้ว
เด็กแปลกหน้าพยายามตะเกียกตะตะกายขึ้นจากน้ำ พร้อมกับโหวกเหวกโวยวายว่าตนว่ายน้ำไม่เป็
ไม่รอช้าเธอรีบยื่นมือไปจับเด็กอีกคนเอาไว้ทันที ก่อนจะดึงเด็กแปลกหน้าขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
"แค่กๆ จะฆ่ากันรึไง!"
เด็กแปลกหน้าโวยวายออกมาเสียงดังก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาไปด้วย
"ขอโทษนะ...เป็อะไรมั้ย"
"ก็ต้องเป็สิถามได้ รู้มั้ยเมื่อกี้หน่ะคุณลุงยมทูตโผล่ขึ้นจากน้ำ มากวักมือเรียกไม่หยุดเลยนะ!"
เด็กแปลกหน้าพูดพร้อมกับเอามือลูบน้ำที่หน้าออก ก่อนจะเบ้ปากเล็กๆ
"เมื่อกี้น้ำเข้าคอไปซะเยอะเลย ไม่รู้มีเชื้อโรคอะไรบ้าง"
เด็กน้อยทำท่าขยะแขยงเต็มที
"ต้องใช้น้ำแร่สุดแสนไฮโซของแม่ มาล้างตัวซะแล้ว"
เด็กแปลกหน้าหันไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของตน ที่นำมาวางไว้ข้างเด็กน้อยเมื่อไหร่ ก็ไม่อาจทราบได้ ก่อนจะคุ้ยหาน้ำแร่สุดแสนไฮโซของมารดา แล้วหยิบออกจากกระเป๋าพร้อมกับเอามากรอกปากล้างคอแบบที่ว่า ทั้งล้างหน้าล้างตัว ราวกับจะอาบน้ำใหม่
เมื่อเสร็จธุระจากการอาบน้ำ? เด็กหญิงแปลกหน้าก็หยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วลงมือเปลี่ยนเสื้อผ้าตนเองต่อหน้าเธอทั้งอย่างนั้น ช่าง น่าไม่อายเสียจริง... ดีนะที่ตรงนี้มีพวกเธออยู่แค่สองคนเท่านั้น
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เด็กแปลกหน้าก็ขยับเข้ามาใกล้ๆเธอแล้วจ้อต่อทันที เหมือนเื่เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
"นี่ ชื่ออะไรหรอ"
"เดล..."
"อายุเท่าไหร่?"
"6ขวบ..."
"หรอๆ งั้นก็เป็น้องสิ พี่ชื่ออลิซนะ ตอนนี้อายุ9ขวบแล้ว"
อลิซพูดพร้อมยิ้มกว้างแบบเด็กร่าเริง ก่อนจะเข้ามากอดเดลเป็การทักทาย? ซึ่งเดลก็มีท่าทีอึดอัดเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยถูกใครกอดบ่อยนัก เธอเองก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าถูกกอดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...
"เดล หน้าไปโดนอะไรมาหรอ ผมก็ยุ่งๆด้วย"
อลิซเอียงคอถาม เดลทำเพียงแค่คิดในใจ เพิ่งจะสังเกตเห็นหรอ...
"ถูกตี..."
"ว้อท! ทำไมถึงถูกตีหล่ะ?!"
"เดลเป็เด็กไม่ดี ขโมยของ..."
เดลพูดออกมาด้วยใบหน้าเศร้าหมอง ก่อนจะนั่งกอดเข่าเงียบๆ
"ทำไมถึงต้องขโมยหล่ะ เดลเป็คนจนหรอ..."
อลิซเอามือปิดปากตนเองด้วยความใ เธอมองเดลด้วยความสงสาร เพราะจนงั้นหรอ เดลถึงต้องไปขโมยของคนอื่น คนที่รวยมาั้แ่เกิด ไม่สิ คนที่เป็มหาเศรษฐีมาั้แ่เกิดแบบอลิซ ไม่ค่อยเข้าใจเลย ในโลกนี้มีคนจนด้วยหรอ นึกว่ามีแค่พี่อีเย็นในเื่นางทาสเสียอีก
ไม่มีเสียงตอบกลับจากเดล เธอเพียงแค่นั่งนิ่งๆเท่านั้น ที่หัวยุ่งก็เพราะไม่มีเงินซื้อหวีด้วยสินะ คุณพระ ช่างน่าสงสารอะไรอย่างนี้...
"เดล ขโมยอะไรมาหรอ"
"ตุ๊กตา... เดลอยากให้น้องกอดเดล"
เดลหันมาพูดด้วยท่าทางหงอยๆ โอ้ว... ที่้ากอดก็เพราะเป็คนจนด้วยมั้ยนะ ที่แม่กอดอลิซทุกวัน เพราะอลิซคือคนรวยหรอ เป็แบบนี้สินะ ต้องใช่แน่ๆ อลิซพยักหน้ากับตัวเอง
"อืมม แล้วตอนนี้ตุ๊กตานั่นอยู่ไหนหล่ะ?"
"พ่อเอาไปคืนคุณลุงร้านขายตุ๊กตาแล้ว"
เดลบอก ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง
"ตุ๊กตานั่น ตัวเท่าพี่อลิซมั้ย?"
เดลส่ายหน้าช้าๆ
"พี่อลิซตัวโตกว่า"
"โถ่ ถ้างั้นตุ๊กตาตัวนั้นก็กอดเดลไม่ได้หรอก"
"...."
"เอางี้มั้ย พรุ่งนี้พี่จะเอาปูเป้ที่บ้านมาให้ ตัวใหญ่กว่าพี่อีก ปูเป้กอดเดลได้แน่"
อลิซพูดไปยิ้มไปพลางทำไม้ทำมือว่าปูเป้ของเธอ ตัวใหญ่มากจริงๆ
"ปูเป้คืออะไร..."
"ปูเป้เป็น้องตุ๊กตาของพี่เอง เดลจะได้กอดไง แล้วปูเป้ก็จะกอดเดลด้วย"
"จริงๆนะ"
เดลจับมืออลิซด้วยความดีใจ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา ไม่รู้ยังไง ตอนที่น้องยิ้มออกมา อยู่ๆอลิซก็ใจเต้นขึ้นมาซะอย่างนั้น คงต้องทำให้น้องยิ้มเยอะๆสินะ อยากใจเต้นแบบนี้บ่อยๆจัง...
"จริงสิ แต่เดลต้องสัญญานะ ว่าพรุ่งนี้จะมาหาพี่ที่นี่"
เดลพยักหน้ายิ้มรับด้วยความดีใจ อลิซ กระหยิ่มในใจไม่น้อย ถ้าแม่รู้ว่าเธอเปย์สาวน่ารักั้แ่ตอนเจอกันครั้งแรก แม่คงภูมิใจในตัวเธอน่าดู...
"งั้นพรุ่งนี้ตอนบ่ายเจอกันนะ วันนี้พี่ต้องไปก่อน"
"จะกลับแล้วหรอ..."
"อื้อ ตอนนี้ต้องเลิกเล่นหนีออกจากบ้านแล้ว ยัยแก่ที่บ้านจะซื้ออาหารขยะมาให้กินต้องรีบกลับ"
อลิซพูดพร้อมกับเก็บของลงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของเธอไปด้วย
"อาหารขยะคืออะไรหรอ..."
"ก็แฮมเบิร์ก พิซซ่า มันฝรั่งทอดไงหล่ะ"
"งั้นหรอ..."
"อื้อ พี่ไปก่อนนะ อย่าลืมสัญญาหล่ะ"
พูดจบอลิซก็คว้าเป้ใบใหญ่ขึ้นมาสะพาย แล้ววิ่งออกไป ก่อนจะหันมาโบกมือให้เดลอีกครั้งด้วยความร่าเริง
"อาหารขยะหรอ อยากกินจัง..."
เดล พึมพำกับตัวเอง แล้ววิ่งกลับบ้านไปเช่นกัน ใบหน้าของเธอฉาบไปด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง เธอไม่อยากตายแล้ว เพราะเธออยากได้น้องปูเป้ เธออยากเจอพี่อลิซ...
.
.
"กลับมาแล้วหรอ"
เฟียถามขึ้น เมื่อเห็นเดลวิ่งเข้าบ้านมา ก่อนจะสังเกตเห็นแผลบนใบหน้า และลำตัวของเดล
"ไปทำอะไรมา พ่อถึงได้ตีอีก"
"...."
"เป็ใบ้ไปแล้วรึไง"
เฟียถาม พร้อมกับยกบุหรี่ขึ้นมาจุุดสูบ ก่อนจะพ่นควันออกมาช้าๆ แล้วหันมามองหน้าเดลอีกครั้งอย่าง้าคำตอบ แต่เดลก็ยังคงก้มหน้านิ่งเหมือนเดิม
เมื่อเห็นเดลไม่ยอมตอบ เฟียจึงนั่งยองๆ ก่อนจะจับหน้าเด็กน้อยพลิกไปมา เพื่อสำรวจรอยแผล
"บ้านเราจนขนาดนั้นเลยรึไง ถึงต้องไปขโมยของคนอื่นเค้า"
เฟียถามพร้อมกับจ้องหน้าเดลนิ่งๆ
"...."
"ถ้าอยากได้ก็บอกสิวะ จะหามาให้"
เฟียกัดฟันพูดออกมา เธอรู้สึกหัวเสียไม่น้อยที่น้องไปขโมยของคนอื่น จนชาวบ้านนินทากันทั้งตลาด เธอรู้ดีว่าเดลไม่ได้มีนิสัยขี้ขโมย แต่เหตุผลคืออะไรเธอก็ไม่อยากจะถามให้มากความ เพราะรู้สึกหงุดหงิดเต็มทีเวลาที่คนตัวเล็กร้องไห้ออกมา
"ตามมานี่"
เฟียลุกขึ้นยืนพร้อมกับดับบุหรี่ในมือ ก่อนจะบอกให้เดลเดินตามตนไป เดลที่ยืนอยู่เดินตามเฟียไปที่ห้องอย่างว่าง่าย เพราะกลัวจะถูกดุอีก
"นั่งสิ"
เดลนั่งลงบนเตียงช้าๆ ไม่บ่อยนักที่เดลจะได้เข้ามาในห้องของเฟีย เพราะปกติเธอมักจะได้นอนที่ห้องเก่าของแม่ประจำ เธอจะเข้ามาในห้องเฟียได้ก็ต่อเมื่อพ่อเมากลับมา หรือพาผู้หญิงมาที่บ้านเท่านั้น
ทั้งเธอและเฟียรู้สึกชินชาเสียแล้ว ถ้าเป็เมื่อก่อนเธอคงจะได้เห็นพี่กับพ่อทะเลาะกันเป็ประจำ ทั้งเื่จะเอาเธอไปไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า หรือทะเลาะกันเพราะพ่อพาผู้หญิงเข้าบ้าน หรือแม้แต่เื่ที่พ่อไม่ยอมให้เธอเรียนหนังสือ ซึ่งทั้งคู่ก็รู้สึกชินเสียแล้ว แม้แต่เฟียเอง พอจบม.6ก็ต้องออกจากเรียนมาทำงานเช่นกัน ถึงจะไม่เคยได้รับความรักใดๆจากเฟีย แม้แต่กอดเดลสักครั้งเฟียก็ไม่เคยทำ แต่ถ้าบ้านหลังนี้ไม่มีเฟีย เดลก็ไม่รู้จะอยู่ยังไงเหมือนกัน...
"เจ็บมั้ย"
เดลส่ายหน้าช้าๆ เมื่อเฟียใช้สำลีทำความสะอาดเเผลให้
"ตุ๊กตานั่น ตัวเท่าไหร่?"
เฟียถามพร้อมกับทำแผลให้เดลด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ รู้แต่เดลไม่มีเงิน..."
เดลตอบกลับด้วยท่าทางหงอยๆ
"ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีเงินแล้วจะไปเอาของคนอื่นมาทำไม"
"...."
"ถึงจะจนแต่เราก็ไม่ควรไปขโมยของคนอื่น อยากเป็เด็กไม่ดีรึไง"
"...."
"อยากให้คนเกลียดมากนักรึไง"
เฟียพูดพร้อมกับทำแผลให้เดลไปด้วย
"แล้วพี่เฟียเกลียดเดลมั้ย..."
เดลถามออกมา ทั้งน้อยใจพ่อ น้อยใจพี่ตัวเอง เธอมักจะถามคำถามเดิมๆกับเฟียทุกครั้ง และก็มักจะได้คำตอบเดิมๆกลับมาเช่นกัน
"เกลียดสิ เกลียดมากเลยหล่ะ"
เดลเม้มปากด้วยความน้อยใจ ถึงเธอจะได้ยินคำตอบแบบนี้จากเฟียทุกครั้ง แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้ทุกที อยู่ๆน้ำตาก็พานจะไหลออกมาให้ได้ ถ้ายังมองหน้าเฟียอยู่เธอต้องร้องไห้ออกมาแน่ๆ
"เป็บ้าอะไรขึ้นมาอีกหล่ะ"
เฟียถามขึ้น เมื่อจู่ๆเดลก็หันหน้าหนีตนเสียอย่างนั้น
"เดลก็เกลียดพี่เฟีย"
เดลหันมาตอบเฟียทั้งน้ำตาก่อนจะเริ่มสะอึกสะอื้น น้ำตาของเด็กน้อยไหลพรากออกมาราวเขื่อนแตก เฟียได้แต่นั่งถอนหายใจ เมื่อจู่ๆเดลก็ปล่อยโฮออกมา เเละไม่มีทีท่าจะหยุดแม้แต่น้อย
"โว้ยย! รำคาญ!!!"
"ฮึก ฮือออออ เดลก็ ฮึก เกลียดพี่เฟีย ฮือออ.."
"เออ! เกลียดไปเลย คิดว่าชั้นชอบเธอมากนักหรอ!!!"
"ฮือออออ"
"แม่ง!"
เฟียเดินเข้าห้องน้ำด้วยความหงุดหงิด น่าเบื่อซะจริง แค่ทำงานทุกวันก็เหนื่อยพอแล้ว ทำไมที่บ้านถึงต้องมีปัญหาเยอะแยะขนาดนี้ด้วย ถ้าเพียงแต่พ่อของเธอไม่พาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน ก็คงไม่เกิดเื่แบบนี้ขึ้น
เมื่อตอนที่เฟียอายุ16ปี พ่อพาผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านพร้อมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง เฟียไม่ได้มีปัญหาเท่าไหร่นักเพราะแม่ใหม่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมน้องก็ยังน่ารักมากอีกด้วย...
ทุกๆวันเต็มไปด้วยความสุข จนกระทั่งวันนึงที่ผู้หญิงคนนั้นหนีพ่อของเธอไป แถมยังเอาเงินเก็บทั้งหมดที่พ่อมีติดตัวไปด้วย หนำซ้ำยังทิ้งลูกแท้ๆของตัวเองได้ลงคอ ั้แ่ตอนนั้นพ่อไม่แม้แต่จะสนใจเด็กที่ผู้หญิงคนนั้นพามาแม้แต่น้อย ทั้งยังเอาแต่ดื่มเหล้ากลับบ้านมาทุกวัน เวลาที่เธอออกไปทำงานกลับมา บางทีเด็กนั่นก็มีรอยแผลเต็มตัวไปหมด เธอรู้ว่าพ่อแค้นแม่ของเด็กนั่นมากแค่ไหน เธอก็ทั้งโกรธทั้งแค้นเหมือนกัน แต่ถ้าต้องมาพาลเกลียดเด็กนั่นไปด้วย ก็เกลียดไม่ลงเธอทำได้แค่เฉยๆมากกว่า
เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพ่อจะลงมือกับเด็กตัวเล็กๆที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วย พ่อมักจะตีเด็กนั่นเสมอเวลาเธอออกไปทำงาน เพราะไม่มีใครคอยห้ามสักคน บ่อยครั้งที่เธอมักจะพาเดลไปที่ทำงานด้วย แต่เพราะ่นี้งานเยอะจนไม่มีเวลาดูเดล เธอจึงต้องปล่อยเดลไว้ที่บ้าน แล้วก็ต้องโมโหพ่อตัวเองอีกคร้้งเมื่อกลับมาเห็นตามเนื้อตามตัวเดลมีแต่รอยแผลเต็มไปหมด โคตรน่าหงุดหงิด...
บ้านแสนสุขไม่มีอีกแล้วเพราะผู้หญิงคนนั้นพรากทุกอย่างไปจากเธอ ทั้งพ่อที่แสนดี ทั้งครอบครัวที่อบอุ่น แม้แต่ความสุขในวัยเด็กของลูกตัวเองแท้ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ทำลายมัน
ทุกๆอย่างเป็เพราะแม่ของเด็กคนนั้น เฟียเกือบจะลืมไปแล้ว ว่าตนเองยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...
เฟียปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างไปเรื่อยๆ เมื่อไหร่ทุกอย่างจะเหมือนเดิม เมื่อไหร่เธอจะมีความสุขเหมือนคนอื่นบ้าง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นอยู่ในอก เธอต้องรู้สึกแบบนี้ซ้ำๆ รู้สึกเหมือนอยู่ในนรกทุกวัน ก็เพราะผู้หญิงคนนั้น
"หึ เด็กนั่นก็คงจะรู้สึกเหมือนชั้นสินะ..."
เธอแค่นยิ้มออกมา ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่เฟีย เสร็จรึยัง..."
เฟียปิดน้ำพร้อมกับกรอกตาบนอย่างหงุดหงิด เธอใช้เวลาในการใส่เสื้อผ้าไม่นานนัก ก่อนจะกระชากประตูเปิดอย่างแรง ทำให้เดลที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำสะดุ้งเล็กน้อย
"มีอะไร"
เฟียยืนกอดอกพิงประตู ก่อนจะจ้องหน้าเดลนิ่งๆ
"พ่อพาผู้หญิงมาที่บ้าน คนที่เคยตีเดล..."
เดลพูดออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร
"วันนี้วันเหี้ยอะไรวะ! มีแต่เื่น่าหงุดหงิด!"
เฟียสบถออกมาด้วยความโมโห ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นเธอคงไม่อยากจะยุ่งหรอก แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้
"ไปอาบน้ำแล้วนอนซะ ล็อคประตูไว้ด้วย ถ้าชั้นไม่เรียกไม่ต้องเปิด"
"พี่เฟียจะไปไหน"
"จะไปไล่อีนั่นไง กลัวไม่ใช่หรอ?"
เฟียหันมาถามเดล ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความกลัว
"เราล็อคห้องอยู่ด้วยกันในนี้ก็ได้..."
เดลพูดออกมาพร้อมกับจับไปที่ชายเสื้อของเฟีย เธอไม่อยากให้เฟียเจอผู้หญิงคนนั้น เธอไม่อยากให้เฟียไป เธอกลัว...
"แม่ง! หงุดหงิดโว้ย!"
เฟียะโออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะก้มลงไปอุ้มเด็กตัวเล็กขึ้นไปนอนบนเตียง พร้อมกับตามขึ้นไปล้มตัวลงนอนและกอดเด็กตัวเล็กไว้
เหมือน้าความอบอุ่น เดลกอดเฟียตอบทันที นี่เป็ครั้งเลยก็ว่าได้ ที่เฟียเป็ฝ่ายเข้ามากอดเธอ
ไม่อยากให้เธอกลัวงั้นหรอ ้าจะปลอบเธอใช่มั้ย หรือแค่อยากทำให้เธออึดอัดเล่น เพราะตอนนี้เฟียกอดเดลแน่นเสียจนเธอจะหายใจไม่ออก แต่ไม่ว่าจะยังไง เฟียจะกอดเธอด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เธอก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เวลาถูกคนในครอบครัวกอดมันอบอุ่นแบบนี้สินะ หรือจริงๆแล้ว พี่เฟียก็รักเดลใช่มั้ยนะ...
"ถ้าอยากจะแค้นคนที่ทำให้ชีวิตเธอเป็แบบนี้ ก็แค้นแม่ของเธอเถอะ"
เฟียกัดฟันพูดออกมา และกอดเดลแน่นกว่าเดิม เดลเองก็ทำได้แค่นอนฟังเฉยๆ เพราะร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเต็มที เดลไม่มีแม้แต่เวลานอนสงสัยด้วยซ้ำ ว่าทำไมพ่อกับพี่เฟียถึงเกลียดแม่ ทำไมพ่อถึงเกลียดเธอ...
.
.
เอารูปน้องอลิซกับน้องเดลและพี่เฟียมาฝากค่าาาา
อลิซ
เดล
336
