ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

       ท่ามกลางหอตำราอันเงียบสงบ อี้เฉียนพยายามจะสบตาแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับก้มหน้าเบี่ยงสายตาไปมองทางอื่น ในตอนนั้นเองสายตาอันแหลมคมก็หาทางออกได้ทันที เมื่อซูเจินมองลอดหน้าต่างออกไป

        "อ้าว นั่นสนมลีกับอี้เถียนนี่นา พวกเขากำลังทำอะไรกันนะ ต้องไปดูซักหน่อยละ…เผื่ออี้เถียนจะทำอะไรไม่ดีใส่นาง ไปดีกว่า…" ซูเจินแอบดีใจอยู่ข้างในเมื่อนางหาทางออกจากหอตำราได้แล้ว เเต่ทว่านางคิดผิด…อี้เฉียนรู้ดีว่านางจะต้องหาช่องรอด เขาได้โอกาสคว้าแขนนางแล้วดึงกระชากเข้ามากอดไว้ทันที ซูเจินสู้แรงของอี้เฉียนไม่ได้จึงถูกเขาดึงมากอดเอาง่ายๆ

       "ชาดอกไม้มาแล้วพะยะค่ะ..องค์…ชาย..พระชายาซูเจิน!! องค์ชาย!!" ซูเจินรีบผลักตัวออกจากอี้เฉียนโดยเร็ว นางยืนเก้ๆกังๆอยู่พักนึงก่อนจะหันไปมองอี้เฉียนด้วยความเขินอายและใช้จังหวะนั้นรีบเดินสวยอาฉางออกไป ถึงตอนนี้อาฉางเริ่มรู้ตัวเเล้วว่าเขาเข้ามาไม่ถูกเวลา บวกกับสายตาแข็งก้าวที่เจ้านายหันไปมองแล้ว อาฉางรู้ทันทีว่าควรรีบเอาน้ำชาเข้ามาวางแล้วรีบไสหัวไปตอนนี้เลย

     "เอ่อ..ข้าน้อยลืมไปว่าอาเฟยให้ไปช่วยงานบางอย่าง เชิญองค์ชายตามสบาย ข้าน้อยขอตัวก่อน!..."

       "ไม่ต้องไป!! อยู่นี่แหละ…เจ้านี่นะ!!!"

       "ขออภัยองค์ชาย ข้าน้อยไม่ทราบว่าองค์ชายกับพระชายากำลัง……"

     "พอ!...ยกตำราพวกนั้นตามข้ากลับไปที่จวน!"

     "พะยะค่ะ" อี้เฉียนหัวเสียเล็กน้อยที่บ่าวรับใช้เข้ามาขัดขวางเวลาสวีทของเขา เเต่เมื่อคิดว่ายังไงก็ยังมีโอกาสทำอีกบ่อยๆ เขาจึงปล่อยครั้งนี้ไป ในขณะที่ซูเจินรีบวิ่งตามมาสมทบกับสนมลีที่ศาลากลางน้ำด้วยท่วงท่าที่ประหม่าเล็กน้อย

      "ซูเจิน!!"

      "ใช่..ข้าเอง ทำไมต้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่ตกใจเช่นนั้น?"

      "คือ..ว่าข้ากับองค์ชายอี้เถียน พวกเราเเค่….เอ่อ.."

      "ไม่เป็นไร…ว่าเเต่เจ้ากับอี้เถียนทำอะไรอยู่หรอ ท่าทางสนุกจัง"

     "ข้ากำลังให้สนมลีสอนจัดดอกไม้อยู่ เจ้าอยากลองบ้างไหมล่ะ?" ซูเจินหันไปมองสนมลี ซึ่งนางอยู่ในลักษณะก้มหน้าเงียบ ในขณะที่อี้เถียนนั้นยิ้มกว้างเลย…ซูเจินสงสัยกับลักษณะของสนมลีเล็กน้อยเเต่นางก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร

      "ไม่เอาอ่ะ ข้าไม่ชอบงานฝีมือ ยังไงข้าขอกลับจวนก่อนดีกว่า…ข้าไปนะสนมลี" ซูเจินโบกมือบ๊ายบาย ก่อนที่จะหันหลังเดินออกจากศาลากลางน้ำไป ซึ่งในระหว่างเดินกลับจวนนางก็แอบเก็บเรื่องสนมลีมาคิดว่าทำไมนางต้องทำหน้าเช่นนั้น ในตอนนั้นเองการเดินของซูเจินก็ต้องหยุดลงเมื่อจู่ๆสนมลีก็วิ่งตามมาคว้าเเขนนางไว้

      "ช้าก่อนซูเจิน อะเเค่ก แฮ่กๆแห่ก!!"

      "สนมลี เกิดอะไรขึ้น เจ้า..วิ่งตามข้ามาทำไม?"

      "คือว่าข้า…แฮ่กๆ..ข้ากับ…"

      "ใจเย็นๆ ช้าๆหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติก่อนแล้วค่อยพูด เกิดอะไรขึ้น?"

    "ข้าจะบอกว่า ข้ากับองค์ชายอี้เถียนเราสองคนเเค่จัดดอกไม้กันเท่านั้นไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าใจองค์ชาย อี้เถียนในทางที่ผิดและข้าก็ไม่อยากให้เจ้าเสียใจ…" ถึงตอนนี้ซูเจินรู้แล้วว่าที่สนมลีก้มหน้าเพราะนางกลัวว่าซูเจินจะเข้าใจสถานะของสนมลีกับอี้เถียนในทางที่ผิด หรือเรียกง่ายๆก็คือสนมลีกลัวว่าซูเจินจะหึงเวลาที่เขาอยู่กับนางนั่นเอง ซูเจินพยายามคิดทบทวนว่าสนมลีคิดเรื่องนี้ได้ยังไง…นางไม่เคยหึงหวงสองฝาแฝดนี้เลยเเม้เเต่น้อย เมื่อคิดได้อย่างนั้นซูเจินก็หลุดขำออกมา…

         "ฮ่าๆๆ นี่เจ้าคิดจริงๆหรอว่าข้าจะหึงอี้เถียนกับเจ้าอ่ะ โถ่สนมลี…ข้าไม่เคยคิดจะหึงอี้เถียนกับเจ้าเลย ระหว่างเจ้ากับข้าเราเป็นเพื่อนกัน ข้าจะคิดเช่นนั้นกับเจ้าได้ยังไง อีกอย่างถ้าหากว่าเจ้าจะรักกับอี้เถียนข้าก็ไม่คิดจะว่าอะไร เพราะข้าเองก็เคยคิดอยากให้เจ้ากับอี้เถียนสมหวังกันจริงๆด้วยนะ…"

       "ไม่มีทางเกิดเรื่องนั้นขึ้นเด็ดขาด เพราะสำหรับข้าองค์ชายอี้เถียนนั้น ข้าเห็นเขาเป็นพี่ชาย ส่วนเขาเองก็มองว่าข้าคือน้องสาวคนนึงเท่านั้น เจ้าเชื่อที่ข้าพูดหรือไม่ซูเจิน"

        "ข้าเชื่อ..เพราะข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีวันโกหกข้าอย่างเเน่นอน อ่อ..แล้วเจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลอะไรด้วย เพราะที่ข้าต้องรีบกลับจวนนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรกับที่เจ้าอยู่กับอี้เถียนเลย เเต่มันเป็นเพราะว่าวันนี้ข้าใส่ชุดด้วยตนเองและมันไม่เเน่นพอ ข้าจึงจะรีบกลับจวนเพื่อให้อาเหมยใส่ใก้ข้าใหม่ก็เท่านั้น"

       "ซูเจิน เจ้าชั่งเป็นสตรีที่มีน้ำใจงามยิ่งนัก"

       "เเต่ก็คงไม่งามเท่าเจ้าหรอก ไว้จัดเสร็จแล้วข้าขอช่อนึงนะ ข้าจะเอาไปไว้ที่จวนน่ะ…"

       "ได้สิ..เพราะข้าก็ตั้งใจจะเอาไปฝากท่านอาด้วยเช่นกัน…"

       "ดีๆ..งั้นเดี๋ยวข้ากลับก่อนนะ เชิญเจ้าตามสบาย หากอี้เถียนรบกวนเจ้ามากก็จัดการเขาได้เลย ข้าอนุญาต ข้าไปนะ!" ซูเจินเดินจากสนมลีไปด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่สนมลีก็รู้สึกเบาใจลงที่นางได้บอกความจริงทุกอย่างกับซูเจินไป ตอนนั้นเองนางกำลังจะหันหลังหมุนตัวเดินกลับไปที่ศาลากลางน้ำนั้น จู่ๆอี้เถียนก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้พอดี

      "ที่เจ้าทำตัวแปลกๆกับข้า เพราะเจ้ากลัวว่าซูเจินจะหึงข้ากับเจ้างั้นรึ"

      "องค์ชาย!!!"

    "เจ้าคิดผิดแล้วล่ะ นางไม่เคยคิดที่จะหึงหวงข้ากับท่านะี่เลยแม้เเต่น้อย บางทีข้าก็แอบคิดนะว่านางเคยรักพวกข้าบ้างหรือเปล่า เเต่ก็นั่นแหละ..เจ้าเลิกคิดมากได้แล้ว เจ้ากับข้าต่างก็รู้ดีว่าเราอยู่ในสถานะใด เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก เข้าใจหรือไม่?"

      "เจ้าค่ะ…"

      "เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าเจ้าจัดดอกไม้พวกนั้นเผื่อเสด็จพ่อด้วย งั้นหรือ?"

      "จริงๆแล้วข้าตั้งใจจัดดอกไม้สำหรับทุกจวนเจ้าค่ะ เเต่ถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่เเน่ใจว่าจะมีใครรับหรือไม่.."

      "ต้องมีสิ อย่างน้อยๆก็มีข้า ท่านพี่และก็ซูเจินอีกคนนะ ข้าว่าเจ้ารีบกลับไปทำก่อนจะมืดค่ำดีกว่านะ หากเจ้าไม่รังเกียจ ข้ายินดีจะช่วยเจ้าทำถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้สวยมากมายอะไรเเต่ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องได้รับคำชมจากท่านพ่อของข้าเป็นเเน่!! ฮึ?" สนมลีกลับมายิ้มได้อีกครั้งเมื่อจู่ๆอี้เถียนก็เอื้อมมือขึ้นมาเเตะที่ไหล่ของนางประหนึ่งพี่ให้กำลังใจน้อง ทั้งสองช่วยกันทำช่อดอกไม้จนถึงตอนเย็น อี้เถียนให้อาเฟยและเสี่ยวอิงจัดเตรียมถาดสำหรับใส่ดอกไม้เพื่อนำไปให้แก่จวนต่างๆโดยเริ่มจากจวนของอี้เถียนก่อนเป็นอันดับแรก