อลินตา... หมอผีข้ามภพ

ปราถะนาคราชก้มลงมองตัวเอง ใจหายวาบเขาวิ่งไปที่แม่น้ำอย่างรวดเร็วแล้วชะโงกหน้าดูในแม่น้ำ ภาพที่เห็นทำเอาปราถะแทบหยุดหายใจนี่มันร่างเจ้าภูแสนนี่นา ปราถะนึกไม่ออกว่าทำไมจึงเป็นเช่นนี้เขาพยายามตบหน้าตัวเองหลายครั้งและพึมพำมนตราต่างๆ เพื่อจะถอดกายออกจากร่างของเจ้าภูแสน แต่ก็ทำไม่ได้

ปราถะมองสองมือพลางคิดในใจนี่เราตายแล้วจริงๆ หรือนี่ มันคงจะเริ่มต้นแล้ว ข้าต้องเผชิญหน้ากับมันแล้วสินะ อดีตพญานาคหนุ่มยืนจับร่างของเจ้าภูแสนที่มีวิญญาณของเขาสวมอยู่ในร่างก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือกุมหัวใจตอนนี้หัวใจเต้นเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆนอกจากคราบเลือดที่เสื้อเท่านั้น ขณะที่ปราถะนาคราชกำลังยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นวิญญาณของเจ้าภูแสนก็ปรากฏตรงหน้าร่างของตัวเอง แม้ว่าวิญญาณเจ้าภูแสนจะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ยังพอมีสติพูดขึ้นอย่างร้อนรน

“พาข้าไปดูแพงอรเร็วๆ”คราวนี้เมื่อปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสนได้ยินก็หันขวับไปทางวิญญาณของเจ้าภูแสนทันที

“ทำไมแม่แพงอรเป็นอะไรอย่างนั้นรึ?” วิญญาณของเจ้าภูแสนไม่รอช้าพุ่งหายวับเข้าไปในธำมรงค์อันเป็นแหวนประจำองค์รัชทายาทปราถะได้ยินชื่อแพงอรก็ไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาหญิงสาวทันทีโดยไม่ถามทางไปเรือนพักของแพงอรสักคำจนวิญญาณของเจ้าภูแสนที่สถิตอยู่ในแหวนซึ่งสวมอยู่ที่นิ้วของร่างตัวเองถามขึ้น

“ท่านรู้จักทางไปเรือนแม่แพงอรได้อย่างไร? นี่มันเป็นเขตหวงห้ามสำหรับพวกนางกำนัลในคุ้มเท่านั้น” ปราถะวิ่งจนเกือบจะถึงเรือนของแพงอรก็ตอบกลับแบบไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

“ข้าไม่ได้รู้จักเรือนแม่แพงอรเพียงหลังเดียวแต่ข้ารู้จักตำหนักของพวกท่านในคุ้มทั้งหมด!!” วิญญาณของเจ้าภูแสนย่นคิ้วด้วยความแปลกใจอย่างเห็นได้ชัดปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสนถึงบันไดเรือนของแพงอร วิญญาณของเจ้าภูแสนหายวับออกจากหัวแหวนมาขวางทางดักหน้าเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ

“เจ้าไม่รู้หรือไงว่าคนบนเรือนนั่นคือเมียของข้ารึท่านแอบลักลอบมาหาเมียข้าหลายครั้งแล้ว?” เมื่อวิญญาณของเจ้าภูแสนพูดมาถึงตรงนี้ปราถะก็หันไปมองวิญญาณของเจ้าภูแสนดวงตาเขียววับ ก่อนจะดีดนิ้วเสียงดัง ทำให้วิญญาณของเจ้าภูแสนกระเด็นไปบนชานเรือนแทบจะติดผนังเรือนอีกฝั่งและนั่นก็สำแดงให้เห็นว่าพลังต่างๆของปราถะนาคราชยังอยู่ครบถ้วน ปราถะในร่างของเจ้าภูแสนเดินตามไปยืนค้ำหัววิญญาณของเจ้าภูแสนแล้วชี้ไปที่ดวงวิญญาณตรงหน้าแววตาดุดัน

“ข้าเป็นพญานาคราชหนึ่งในตระกูลเอราปถะข้าไม่ได้เป็นชู้กับเมียเจ้า พวกเรารักษาศีลได้ดีกว่ามนุษย์สูงศักดิ์เช่นเจ้าให้ข้าทำนายไหมว่าในใจเจ้าคิดเช่นไร? เจ้าคิดที่จะเอาเจ้านางละอองทองและเจ้านางดาราสายมาเป็นนางสนมนางกำนัลเพียงเพราะไม่อยากขัดพระทัยเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์เจ้าพ่อของเจ้าถ้าข้าเป็นเจ้าข้าจะไม่มีวันนอกใจนอกกายเมียรักและข้าจะยอมตายถ้ามันผิดไปจากศีลที่ข้ารักษาอย่างมั่นคง!“ คราวนี้วิญญาณของเจ้าภูแสนถึงกับอึ้งเงียบ พูดไม่ออก แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครพูดอะไรขึ้นมาเสียงบางอย่างก็ดังออกมาจากห้องนอนส่วนตัวของแพงอร

“อ๊อก!!!” คล้ายกระดูกมนุษย์หัก ปราถะนาคราชในร่างเจ้าภูแสนไม่มัวเสียเวลาพุ่งพรวดเข้าไปยังห้องที่ถูกปิดไว้อย่างแน่นหนา นาทีนี้ปราถะไม่เคาะประตูเพื่อมารยาทอะไรทั้งสิ้นเขาใช้เท้าถีบประตูปังเดียวประตูก็พัง แทบกระเด็นกระจายเป็นจุลและภาพเบื้องหน้ามันทำให้ปราถะนาคราชตกใจยิ่งนัก

“แพงอร!!” ปราถะเบิกตากว้างวิญญาณของเจ้าภูแสนจะวิ่งเข้าไปหาร่างอันไร้ลมหายใจของหญิงคนรัก แต่ทว่าวิ่งเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่สามารถถึงตัวของแพงอรได้ปราถะมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความงุนงงทั้งที่ไม่เห็นมีอะไรแต่เพ่งมองเท่าไหร่ก็หาความผิดปกติไม่พบเมื่อไม่พบสิ่งที่ขัดขวางวิญญาณของเจ้าภูแสน ปราถะก็หันมองหาวิญญาณของแพงอร แต่ทว่าไม่พบร่องรอยแม้แต่เงาปราถะนาคราชสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปไม่ได้ที่วิญญาณเพิ่งตายใหม่ๆจะไร้ร่องรอยและพ้นไปจากสายตาของเขา! จังหวะเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าที่ดูเหมือนจะกำลังขึ้นเรือนมาก็ทำให้ปราถะได้สติรีบบอกวิญญาณของเจ้าภูแสน

“มีคนมา!” วิญญาณของเจ้าภูแสนรีบหายตัวเข้าไปอยู่ในหัวแหวนอย่างรวดเร็ว เมื่อวิญญาณของเจ้าภูแสนเข้าไปสถิตอยู่ที่หัวแหวนได้ครู่เดียวเสียงพูดด้านหลังปราถะซึ่งเป็นเจ้าของเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

“ท่าน..อาจจะต้องทำความเข้าใจในเหตุการณ์ตรงหน้าเสียก่อน” ปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสนหันไปมองยังต้นเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนท่าทางนอบน้อมแต่ดูสง่างามในทีและดูมีปัญญายิ่ง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นโหรหลวงหนานเมืองอินทร์โหรหลวงประจำคุ้มเชียงภูแสน ปราถะเอ่ยขึ้นทันที

“ท่านช่วยดูแม่หญิงคนนี้ด้วยนางจะฟื้นขึ้นมาได้อีกหรือไม่?” โหรหลวงหนานเมืองอินทร์ส่ายหน้าช้าๆสีหน้านิ่งสนิทดูเหมือนจะไม่มีความอนาทรร้อนใจที่คนรักขององค์รัชทายาทเสียชีวิต! โหรหลวงเอ่ยขึ้นช้าๆสีหน้าเรียบเฉย

“สำหรับแพงอรนางถูกโชคชะตากำหนดไว้แล้วข้าไม่สามารถช่วยให้นางฟื้นขึ้นมาได้” ปราถะนาคราชส่ายหน้าด้วยความไม่เชื่อเขาเดินเข้าไปอุ้มร่างของแพงอรลงมาจากบ่วงเชือกสีหน้าของชายหนุ่มบ่งบอกว่าเศร้าใจยิ่งนักส่วนวิญญาณของเจ้าภูแสนที่ออกจากหัวแหวนมายืนอยู่ไม่ห่างจากร่างของแพงอรก็เอ่ยถามรัว

“ท่านรู้จักโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ผู้ปราดเปรื่องได้อย่างไร?แล้วท่านเป็นอะไรกับแม่หญิงแพงอรคนรักของข้าทำไมดูเศร้าใจถึงเพียงนี้?” ปราถะซบหน้าลงกับไหล่ของแพงอรซึ่งตอนนี้มีแต่ร่างที่ขาวซีดไร้ซึ่งเลือดเนื้อวิญญาณ! เขาเพิ่งรู้จักนางได้ไม่นาน แต่กระนั้นนางก็มีกระแสบางอย่างที่ทำให้ปราถะนึกถึงคนรักของเขาเมื่อครั้งอดีตเช่นกัน!ซึ่งปราถะเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่ากระแสบางๆ นี้ทำไมจึงเหมือนกันนักแต่ให้เหมือนกันอย่างไรแพงอรก็ไม่ใช่คนที่เขาตามหาอยู่ดี

ปราถะนาคราชคือพญานาคหนุ่มที่ไม่มีพ่อแม่เป็นผู้ให้กำเนิดเนื่องจากการผุดเกิดของปราถะหาได้เหมือนการผุดเกิดของดวงจิตอื่นๆ โดยทั่วไปไม่ ปราถะได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากปถานาคราชซึ่งนับถือว่าเป็นปู่เป็นหลานกันมาโดยตลอดพญานาคหนุ่มปราถะว่ายน้ำเล่นริมกำแพงเมืองเชียงภูแสนแสนบ่อยครั้งเพราะนอกเหนือจากการว่ายน้ำเล่นก็มีสิ่งที่แอบแฝงมาด้วย! เขามาสืบเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองเชียงภูแสน!

และวันหนึ่งปราถะก็ได้บังเอิญพบกับแม่หญิงแพงพรซึ่งกำลังอาบน้ำอยู่ที่ท่าน้ำเพียงแค่เห็นหน้านาง ปราถะนาคราชก็ต้องตะลึง เพราะใบหน้าของเธอนั้นราวกับคนรักของเขาที่พรากจากกันเพราะสงครามปีศาจ! และปราถะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีกระแสบางอย่างที่เหมือนคนรักของเขาเมื่อชาติที่แล้วยิ่งนักแต่มันเป็นกระแสที่เบาบางเหลือเกิน เมื่อยังไม่แน่ใจก็ต้องหาทางพิสูจน์

หลังจากนั้นทุกๆวันเขาจะมาเล่นน้ำรอแม่หญิงแพงอรที่ท่าน้ำ บางวันปราถะนาคราชก็จะแปลงกายเป็นทหารยามคอยสังเกตการณ์ความเป็นไปของแม่หญิงแพอรบางครั้งก็แปลงร่างเป็นบริวารหญิงเข้าไปรับใช้และอยู่ใกล้ๆ กับแม่หญิงแพงอร ปราถะวนเวียนรอบตัวแม่หญิงแพงอรบ่อยครั้งเพื่อสืบร่องรอยกระแสวิญญาณนั้น

บางครั้งยังคอยช่วยเหลือแม่หญิงแพงอรที่โดนรังแกจากเจ้านางละอองทอง และเจ้านางดาราสายอีกด้วย ปราถะรู้สึกขัดใจไม่น้อยที่แพงอรไม่ลุกขึ้นสู้กับแม่หญิงพวกนั้นบ้างเพื่อความรักและเป็นชายาข้างกายองค์รัชทายาทเจ้าภูแสน แพงอรก็สู้อดทนยอมให้เขารังแกอยู่ร่ำไปนี่เรียกว่าความรัก หรือความหลงกันแน่นะ...