The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://www.wallpaperflare.com

แต่ไม่ทันที่ศิษย์เหล่านั้นจะได้ช่วยเหลือริวจิ ทุกคนก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มหัวเขียวผู้คลุ้มคลั่งกำลังเดินเข้ามาหาพวกตน

“ เฮ้ย! ไอ้เด็กหัวเขียวมันเดินมาแล้ว ” ชายหนุ่มร่างเตี้ยตันคนหนึ่งร้องบอกพรรคพวก

“ ไม่มีทางเลือก เห็นทีคงต้องสู้ ถ้าพวกเราร่วมมือร่วมใจกัน อาจปราบมันได้ ” ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วนกล่าว พร้อมขยับดาบไม้ในมือเพื่อเตรียมต่อสู้กับศัตรูที่น่าหวั่นเกรง โดยมีเพื่อนร่วมสำนักประมาณสามสิบนายคอยสนับสนุนอยู่ด้านหลัง

มาวินก้าวเดินด้วยจังหวะปกติ มุมปากยังคงฉีกยิ้มประหลาด แววตาช่างดูเลื่อนลอย พอเข้าสู่ระยะห้าก้าวก่อนถึงตัว เขาก็เอ่ยถามเสียงยานคาง

“ ใครจะตายเป็นรายต่อไป คึ คึ คึ ”

ชายฉกรรจ์ร่วมสามสิบนายล้วนหวาดกลัว เพราะท่าทางของมาวินนั้นชวนหลอนเป็นที่สุดแต่ในบรรดากลุ่มคนเหล่านั้นก็ยังเหลือคนกล้าอยู่ นั่นก็คือ.....ชายหนุ่มร่างกำยำ เขาเปิดเกมด้วยการพุ่งเข้าใส่ ปากก็กู่ก้องร้องตะโกน

“ หน็อย..... อย่าหวังว่าพวกข้าจะยอมแพ้นะ ”

ชายผู้นั้นรัวเพลงหมัดใส่มาวินชุดใหญ่ ทว่ากำปั้นที่แข็งแกร่งกลับไม่กระทบผิวกายของมาวินเพราะเด็กหนุ่มโยกหลบได้ทุกดอก

กลุ่มชายฉกรรจ์เห็นการต่อสู้ที่ห้าวหาญของหนุ่มผู้ใช้เพลงหมัด กำลังใจก็เริ่มกลับมา พวกเขาหันไปมองหน้ากันเอง แล้วให้สัญญาณ

“ เอาก็เอา ร่วมสู้ด้วยกัน ”

กลุ่มนักสู้ร่วมสามสิบนายพุ่งเข้าหาศัตรู พอถึงระยะประชิด พวกเขาก็ประเคนอาวุธประจำตัวใส่เด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว

แม้มาวินจะเก่งกาจเพียงใด แต่การหลบหลีกศาสตราวุธที่พุ่งมาจากทุกทิศย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายทว่ามุมปากของเด็กหนุ่มยังคงยิ้มเล็กน้อย คล้ายว่ากำลังชอบใจที่ได้อยู่ในสภาวะคับขัน

“ เฮ้ย ค่อยๆสลับกันโจมตี เดี๋ยวมันก็เหนื่อยไปเอง ” บางคนในกลุ่มตะโกนบอก หรืออีกนัยหนึ่ง เขาอาจจะอยากให้กำลังใจพรรคพวก กระนั้นก็ยังไม่มีใครสัมผัสร่างกายของเด็กหนุ่ม

พอสิ้นเสียงตะโกน ทุกคนก็พร้อมใจกันหยุดชะงักไปเสี้ยววินาทีเปิดช่องให้เด็กหนุ่มหัวเขียวกระโดดขึ้นไปบนกลางอากาศ พร้อมหมุนตัวเตะแบบ 360 องศา

“ มังกรสะบัดหาง ”

“ เฮ้ย! ”

“ เปรี้ยง ปั้ก ปึก ปัง ”

ลูกศิษย์นับสิบถูกฝ่าเท้ามหากาฬกระแทกหน้าไปตามๆกัน ทุกคนที่โดนล้วนกระเด็นไกลจากนั้นก็ร่วงล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

โจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว ก็ล้มยอดนักสู้ได้ถึง 10 คน ทำให้พวกที่เหลือตะลึงงัน และนั่นก็เปิดช่องให้มาวินชิงจู่โจม

“ อั๊ก ”

ชายร่างสูงถึงกับตัวงอเป็นกุ้ง เพราะถูกศอกของมาวินอัดเข้าไปที่ลิ้นปี่ แน่นอนว่าเด็กหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งยังไม่หยุดเพียงแค่นี้ เขาเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเตะสูงใส่ชายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กายของผู้เคราะห์ร้ายจึงสะบัดไปตามเพลงเท้า จากนั้นก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้น

เท่านั้นยังไม่พอ เด็กหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งรีบพุ่งเข้าหากลุ่มคน พร้อมปลดปล่อยท่าไม้ตายที่ตนถนัด

“ พยุหะกรงเล็บแมวป่า ”

ฝ่ามือนับสิบพุ่งเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์ ดูเผินๆเหมือนการโจมตีที่ผ่านมา แต่ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่าแต่ละฝ่ามือมีออร่าจางๆแฝงอยู่ สิ่งนั้นทำให้เหล่านักสู้ตกตะลึงจนถูกกระแทกใส่ทุกดอก

“ ปั้ก ปึก ปุ้ก เปรี้ยง ” ชายฉกรรจ์ 4-5 คนกระเด็นกระดอนและล้มกลิ้งไปกับพื้น ทุกคนสลบเหมือด

พอสิ้นสุดกระบวนท่า มาวินก็หันไปมองนักสู้อีกสิบกว่าคนที่รายล้อมรอบตัว ใบหน้าเรียวเล็กที่เคยอ่อนเยาว์กลับกลายเป็นชวนหลอนเพราะรอยยิ้มกว้างแบบพวกโรคจิต ดวงตาเลื่อนลอยขยับไปซ้ายทีขวาทีคล้ายพยายามจดจำใบหน้าของทุกคน ทำให้ผู้ถูกจ้องสะดุ้งโหยงไปตามๆกัน อึดใจต่อมา เขาก็พึมพำเบาๆ

“ เหลืออีกแค่ 13 คนเท่านั้น คึ คึ คึ ”

ถึงเวลานี้ นักสู้ที่เหลืออีก 13 นายไม่คาดหวังจะชนะในศึกนี้เพราะขนาดรุมโจมตีพร้อมกันถึงสามสิบคน ยังไม่อาจสัมผัสกายของมาวิน มิหนำซ้ำ พอเด็กหนุ่มสวนกลับมาแค่ชุดเดียว กลับล้มพวกเขาได้เกินกว่าครึ่ง มันบ่งบอกถึงความห่างชั้นของฝีมือได้เป็นอย่างดี

มาวินหันไปมองนักสู้ร่างผอมสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของชายผู้นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสิ้นหวัง มือและเท้าสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“ คึ คึ คึ ทำไมสั่นอย่างงั้นเล่า ” เด็กหนุ่มหัวเราะแบบหลอนๆ ปากก็ร้องถาม ด้วยเจตนาเขย่าประสาท

“ มะ…..ไม่….ตะ…..ต้อง….พะ…พูดมาก ” ชายผู้นั้นพยายามตอบกลับอย่างเด็ดขาด แต่ก็ไม่วายสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ดี

“ เยี่ยมมาก งั้นขอชีวิตเเก เพื่อสนองความอยากของข้าก็แล้วกัน รับรองเลยว่าแกต้องหัวขาดในทีเดียว คึ คึ คึ ” มาวินหัวเราะร่วน พร้อมยกมือขวาขึ้นสูง เพื่อฟันคอของชายร่างผอม

“ มะ….ไม่….กลัวเฟ้ย เข้ามา…” ชายร่างผอมตะโกนตอบ ทั้งที่ยังสั่นอยู่แสดงให้เห็นว่าศิษย์สำนักนี้ห้าวหาญมาก เพราะยังกล้าประจันหน้ากับอริอย่างเด็ดเดี่ยว ทั้งที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้

“ คึ คึ คึ ดีมาก ข้าชอบเหยื่อที่ใจกล้า ว่าแต่…..” มาวินผู้คลุ้มคลั่งหัวเราะเบาๆพร้อมหันไปมองนักสู้คนอื่น จากนั้นก็ข่มขู่

“ คนที่เหลือจะมาช่วยเจ้านี่ก็ได้นะ แต่ไม่รับประกันว่าคอจะขาดตามมันรึเปล่า คึ คึ คึ ”

ทุกคนรู้สึกว่าตนได้กลายเป็นกบที่กำลังถูกงูใหญ่จับจ้อง ไม่มีทั้งทางหนีและทางสู้ จึงทำได้เพียงกัดฟันกรอดใหญ่และกล้ำกลืนฝืนทน

มาวินค่อยๆเดินเข้าหาชายร่างผอม ส่วนเหยื่อสังหารไม่ได้ขยับกายไปไหน เขาได้แต่จับจ้องไปที่เพชฌฆาตร่างเล็กที่กำลังมอบความตายให้กับตน ดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว ไม่นาน เด็กหนุ่มก็ง้างสันมือขวาขึ้นสูงเหนือศีรษะประสงค์จะเพิ่มแรงเหวี่ยง

ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ก็มีบุคคลผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาหามาวินจากทางด้านหลังพร้อมดาบคมกริบที่อยู่ในมือ พอเข้าระยะฟัน เขาก็ฟาดศาสตราใส่ การโจมตีนั้นทั้งรุนแรงและเฉียบคมจนก่อให้เกิดเสียงหวีด

“ วิ้ว.......”

มาวินหยุดการประหารชั่วคราว แล้วม้วนตัวไปข้างหน้าเพื่อหลบคมดาบ ส่งผลให้การโจมตีของบุคคลผู้นั้นหวดได้แต่สายลมที่ว่างเปล่า

แม้ว่าการจู่โจมนั้นจะไร้ผล แต่ก็สามารถหยุดยั้งการสังหารของเด็กหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งเอาไว้ได้ บุคคลผู้นี้จึงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนที่หยัดยืน เขาก็คือ……โอคุยาสุ

“ อาจารย์น้อย! ฟื้นขึ้นมาแล้ว ” ทุกคนเฮกันเป็นการใหญ่ ความหวังที่จะรอดชีวิตผุดขึ้นมาเล็กน้อย

“ แฮ่กๆ ” โอคุยาสุได้แต่หอบเบาๆ ดวงตาเรียวจับจ้องไปที่มาวิน ซึ่งบัดนี้ก็ยืนมองเขาอยู่เช่นกัน

“ คึ คึ คึ ดีจริงๆที่ลุกขึ้นมา ข้ายังไม่ได้ฆ่าแกเลย ” เด็กหนุ่มหัวเขียวฉีกยิ้มกว้าง เพื่อเขย่าประสาท แต่โอคุยาสุกลับตะโกนดัง เจตนาจะกล่าวกับเทพศาสตรา ผู้เป็นอาจารย์

“ ท่านอาจารย์ ศึกนี้ใหญ่หลวงกว่าที่คิด ข้าขออนุญาตใช้ดาบภูตพลาย”

เทพศาสตราพยักหน้ารับคำเบาๆ ทำให้อากิเนะหวาดผวา เธอกลัวว่ามาวินอาจจะต้องเจ็บหนักหรือไม่ก็….ถึงแก่ชีวิต ด้วยรู้ดีว่าดาบภูตพลายร้ายกาจเพียงใด จึงออกปากทักท้วงโดยพลัน

“ ท่านปู่อนุญาตให้พี่โอคุยาสุใช้ดาบภูตพลายแบบนี้ ดีแล้วหรือคะ หลานกลัวว่าเจ้าหน้าลิง เอ๊ะ มาวินจะต้องตาย ”

เทพศาสตราหันมามองอากิเนะ สีหน้าฉายแววอ่อนล้าอยู่เล็กน้อย ปากก็กล่าวกับหลานสาวด้วยน้ำเสียงที่แอบสั่นไหว

“ ถึงเวลานี้ ต่อให้โอคุยาสุใช้ดาบภูตพลาย เขาก็อาจจะปราชัย ”

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter