ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

โฮกกกกกกกกกกก!

เสียงคำรามทรงพลังมหาศาลทำเอาท่อนไม้และก้อนหินรอบปากหุบเขาอัคคีร่วงกราว พลพรรคกองกำลังผู้พิทักษ์แก๊งขวานซิ่งถึงกับแขนขาอ่อนแรง ทรุดลงนั่งกุมขมับด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้น ร่างเงาดำทมิฬขนาดมหึมาก็กระโดดพุ่งฝ่าพุ่มไม้หนามสีเพลิงลอยละลิ่วลงมาเบื้องหน้าขบวนเดินทางดังกึก!

มันคือ "พญาวานรขนเหล็ก" สัตว์อสูรพิทักษ์หุบเขาอัคคีในตำนาน! ร่างกายของมันสูงใหญ่เท่าตึกสองชั้น ล่ำสันกำยำดุจขุนเขา ขนสีดำสนิทแวววาวเป็นประกายสะท้อนแสงแดด แข็งแกร่งราวกับทำจากเหล็กกล้าชั้นเลิศ นัยน์ตาสีแดงเพลิงจ้องมองมาที่ขบวนเดินทางด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกมนุษย์บุกรุกอาณาเขต มันยกสองมือทุบอกตัวเองดัง ปัง! ปัง! ปัง! จนแผ่นดินแยก

"ไอหยา! ลิงยักษ์ขนเหล็ก! พวกเราสู้มันไม่ได้แน่ ๆ ร่างแหลกเป็นผงชัวร์!" นายน้อยกู้ร้องลั่นเตรียมใส่เกียร์หมาวิ่งหนี ลูกน้องแก๊งขวานซิ่งขยับขาไม่ออกได้แต่ตัวสั่นเทิ้ม

หลินเสี่ยวฟานเองก็ใจหายวูบไปถึงตาตุ่ม หน้าซีดเผือดแอบปาดเหงื่อเย็น ๆ (ไอหยา... ตัวใหญ่ยักษ์ปานนี้ ขืนใช้กำลังเข้าหักหาญ มีหวังข้าโดนมันเหยียบแบนกลายเป็นแผ่นแป้งโรตีเน่าแน่ ๆ ศักดิ์ศรีค้ำคอข้าอยู่ ข้าจะมาตายข้างสนามรบลิงไม่ได้เด็ดขาด!) ทว่าหน้าตาของประมุขพรรคต้องไม่หลุด เสี่ยวฟานปรับสีหน้ากลับมาสบตากับลิงยักษ์อย่างใจกล้า

สายตาอัจฉริยะแกมโกงของเสี่ยวฟานเหลือบไปมองที่รถเข็นของตน พบตะกร้าเสบียงส่วนตัวที่ท่านแม่จัดให้มาประทังหิวระหว่างทาง ข้างในมี "กล้วยน้ำว้าป่าสุกงอมสีเหลืองทอง" ส่งกลิ่นหอมหวานลอยละมุนติดมาสองหวีใหญ่ และเขาสังเกตเห็นว่าพญาวานรขนเหล็กจมูกของมันเริ่มกระตุก แววตาสีแดงเพลิงเริ่มปัดมาจ้องมองที่ตะกร้ากล้วยน้ำว้าป่าด้วยความกระหาย

"หึ ๆ ๆ ... ที่แท้ก็เป็นลิงรักของหวานเหมือนเจ้าน้อยกู้นี่หว่า!" เสี่ยวฟานยิ้มพรายในใจ ความคิดสุดกวนบาทาปะทุขึ้นทันที เขายกมือห้ามลูกน้อง "ทุกคนหยุดมือ! ห้ามใช้อาวุธทำลายมารยาท! วันนี้ข้า หลินเสี่ยวฟาน จะแสดงวิชาสยบสัตว์อสูรด้วยศาสตร์แห่งของหวานระดับสวรรค์ให้ดู!"