เสียงของหล่นจำนวนมากคล้ายเสียงหล่นของกองกระดาษขนาดมหึมาดังขึ้นจากด้านหลังผมทันที
“ตรงนั้นมัน!”
ตัวผมรีบวิ่งกลับไปด้านหลัง..จนกระทั่งมาถึงตู้ล็อคเกอร์ที่ผมเพิ่งเดินผ่านไปก่อนหน้านี้
ภาพที่เห็นเบื้องหน้า คือ….
กองกระดาษของซองจดหมายจำนวนมากมายมหาศาล..ล้นทะลักออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ของเซซิเลีย
“ทะ..ท่านเซซิเลียครับ!?”
“อ้ะ!…เอ๋!!!….คะ..คุณเรเวล”
เซซิเลียตกใจอย่างมากเมื่อเห็นเรเวลปรากฎตัว
หลังจากนั้นรีบเธอขยับเอาตัวมาบังกองจดหมายนั่นทันที..ด้วยความร้อนรน
“!?” ตัวผมมองไปที่กองจดหมายขนาดมหึมาที่ท่วมถึงหัวเข่าของท่านเซซิเลีย
ลักษณะของซองจดหมายนั้นแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นซองจดหมายอย่างดีที่บรรจุไว้อย่างปราณีต..แต่โดยส่วนมากจะเป็นซองสีชมพูซะมากกว่า แถมบางอันก็เป็นรูปหัวใจด้วย
เห้ยๆ..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่มันจดหมายสารภาพรักไม่ใช่รึไง!!…ตั้งแต่เกิดมาผมก็เพิ่งเคยเจอคนที่ได้รับจดหมายสารภาพรักเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรกเนี่ยแหละ…ไม่สิ..คงต้องบอกว่าโลกผมมันแคบเองล่ะมั้ง..เพราะผมเองก็ไม่เคยได้จดหมายสารภาพรักสักครั้งนี่นา
เด็กหนุ่มทำหน้าทึ่งเล็กน้อย..สิ่งนั้นทำให้เด็กสาวยิ่งลุกลี้ลุกลนกว่าเดิม
“อะ..กะ…อะ…อา..รุณสวัสดิ์ค่ะ”
“อะ..เอ่อ..ครับ..อรุณสวัสดิ์ครับ..”
“..”
ความเงียบเริ่มปรากฎระหว่างทั้งคู่ทันที
“คะ..คือว่าให้ผมช่วยเก็บมั้ยครับ?” เด็กหนุ่มเสนอช่วยเก็บของตามมารยาท
“มะ..มะ..มะ..ไม่เป็นไรค่ะ..” เด็กสาวโบกมือปฎิเสธอย่างรวดเร็วพร้อมกับทำท่าทางร้อนลนเหมือนไม่อยากให้เด็กหนุ่มเห็นกองจดหมายที่ด้านของตัวเอง
“งะ..งั้นผมไปก่อนนะครับ..ขออภัยที่รบกวนครับ”
“คะ..ค..ค่ะ”
เด็กหนุ่มรีบเดินจากไปทันที
‘เห้ยๆไม่ต้องลุกลี้ลุกลนขนาดนั้นก็ได้มั้ง..มีคนมาชอบตัวเองตั้งขนาดนี้ก็ควรจะดีใจไม่ใช่หรอ?’ ผมคิดแบบนั้นในใจพร้อมกับเดินไปที่ห้องเรียนของตัวเองเหมือนเดิม
แต่จะว่าไป..จดหมายสารภาพรักตั้งมากมายขนาดนี้..เธอเขียนตอบทุกฉบับเลยรึป่าวนะ?
ไม่สิ..ต่อให้เขียนตอบทุกฉบับยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตอบตกลงหมดละมั้ง
เอาเหอะ..ยังไงเรื่องพวกนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับเราตั้งแต่แรกอยู่แล้วแหละ..เดิมทีผมเองก็ไม่ค่อยอยากยุ่งกับพวกราชวงศ์เท่าไรด้วย…อุตส่าห์ใช้ชีวิตได้สงบสุขทั้งทีแล้ว..ก็ขอให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเหมือนเดิมเนี่ยแหละ
……………….
“ยะ…แย่แล้ว!!” เซซิเลียที่อยู่หน้าตู้ล็อคเกอร์เก็บจดหมายใส่ตระกร้าด้วยความร้อนรน
เดิมทีหลังเหตุการณ์วันปฐมนิเทศก็มีจดหมายหมายสารภาพรักจำนวนมากส่งมาให้เธอเกือบทุกวัน..โดยเธอจะมาเคลียร์ล็อคเกอร์ของเธอทุกปลายสัปดาห์แล้วฝากเจ้าหน้าที่ส่งไปที่ปราสาทราชวงศ์ของเธอ
ถามว่าเธออ่านทุกฉบับมั้ยน่ะหรอ?
คำตอบก็คืออ่าน…แต่ก็ไม่ได้ตอบจดหมายนั้นกลับไปสักฉบับ
ส่วนเหตุผลที่อ่านก็เพราะหวังว่า..จะมีจดหมายสักฉบับหนึ่งที่เป็นของเด็กหนุ่มผมขาวที่ตนเองแอบชอบ..ส่งมาให้บ้าง..แต่ก็ไม่มีเลย …..จนสุดท้ายวันนี้ก็มีเด็กหนุ่มคนนั้นก็มาเห็นกองจดหมายสารภาพรักมหาศาลนี้เข้าพอดี
“ยะ..แย่แล้วทำยังดี..ทำยังไงดี..เขาคนนั้นต้องเข้าใจผิดแน่เลย!!!” เซซิเลียถือตะกร้าจดหมายด้วยความลุกลี้ลุกลนอย่างมาก
ตัวเธอ..แค่อยากให้เด็กหนุ่มคนนั้นรู้ว่าตัวเธอมีใจให้แค่เขาคนเดียวเท่านั้นและไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดว่าตัวเธอแอบชอบคนอื่น
‘อ้ะ..!..เดี๋ยวสิ..ตะกร้านี้อาจมีจดหมายของ..เขาคนนั้นก็ได้นะ.’ เธอคิดแบบนั้นพร้อมกับมีความหวังเล็กน้อย
แต่ว่า…..
‘ไม่นะ!…จดหมายทั้งหมดที่เราอ่านมาตลอดสองอาทิตย์ก็ไม่มีของเขาเลยนี่นา…’
ถ้างั้น..เพื่อไม่ให้เขาเข้าใจผิด…และตอนนี้เราต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เขารู้แล้วล่ะ..ว่าตัวเรานั้น
ตะ..ตัวเรานั้น
ตะ..ตะ..ตะตัวเรานั้น..
ชะ…ชะ..ชอ…บ
“อ้าาา…ไม่น้าาาาา>//<…”
เซซิเลียเอามือกดไปที่หน้าอกตัวเองทันที.....พร้อมกับส่ายไปส่ายมา
“อะ..เอ่อ..องค์หญิงเพคะ……ของที่ท่านถืออยู่จะฝากดิฉันไปส่งให้ที่ในปราสาทแคทเทอรีนมั้ยเพคะ?"
เจ้าหน้าที่ส่งของกล่าวทัก..เพราะเห็นเซซิเลียยืนดิ้นไปมาต่อหน้าตนเองอยู่นาน
“อ้ะ…ค่ะ…ขอโทษทีค่ะ…พอดีเหม่อไปหน่อย…แฮะแฮ่”
…………………….
#หลังเลิกเรียนตอนเย็นวันนั้น#
“ฉันกลับก่อนนะ..เจ้ากระต่าย”
“อืม”
“ฉันไปก่อนนะ..รูอัน><”
“ครับ”
หลังบอกลาลูน่ากับชีน่าตรงหน้าห้องSแล้ว....ผมกับรูอันก็เดินแยกไปทางหอพักของตัวเอง
“เซเลน่าวันนี้ฉันมีธุระนะ..เธอกลับหอพักไปก่อนเลย”
“อ้ะ!..…เดี๋ยวสิเซซิเลีย”
ตอนที่เซเลน่าพูดยังไม่ทันจบเซซิเลียก็วิ่งหายต๋อมออกไปนอกห้องSแล้ว
“นี่เรเวล”
“หืม?”
“จะกลับหอพักทั้งๆแบบนี้เลยหรอ?”
“อืม..ทำไมหรอ?”
“ก็เห็นตอนเช้านายบอกอยากไปหอสมุดนี่นา”
“เอ่อ!…ใช่ลืมไปเลย..ขอบใจที่เตือนนะรูอัน”
“เห้อออ…จริงๆเล้ย”
ตอนที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเลี้ยวนั้นเอง
“หืม!?…เดี๋ยวก่อนรูอัน”
“มีอะไรหรอเรเวล?”
“มีคนแอบตามพวกเรามา..ฉันสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์มหาศาล”
“!” ตอนนั้นเองรูอันก็เพิ่งรู้สึกตัว
“ใครกันน่ะ…เรเวล”
“ไม่รู้…เหมือนกัน” ผมจ้องมองไปยังมุมหนึ่งทันที
ใครกัน…อย่าบอกนะว่าพวกขุนนางจะมาหาเรื่องผมอีก..
แต่เราก็ใช้ชีวิตสงบมา2อาทิตย์แล้วนิ
ไม่สิ..ไม่ใช่! …พลังเวทย์นั่นมันมหาศาลเกินกว่าพวกขุนนางนั้นมากเลย
ถ้างั้น…ใครกันล่ะ ครูใหญ่? อาจารย์ที่ปรึกษา?
ช่างเหอะ..ตะโกนถามแมร่งเลยละกัน…
“ใครกันออกมานะ!” ผมตะโกนออกไปทันทีด้วยเสียงดัง
เงาตรงมุมนั่นสั่นเล็กน้อย..เมื่อได้ยินเสียงข่มขวัญ
“ถ้าเป็นสโตกเกอร์จะอัดไม่ให้เหลือเลยคอยดูเถอะ!!”
“อ้ะ..เปล่าค่ะ…ฉันไม่ใช่สโตกเกอร์นะคะ”
ปรากฎเสียงอันไพเราะของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน
แม้จะเป็นเสียงอันแสนหวานไพเราะ…แต่นั่นก็ทำให้ตัวผมสั่นเล็กน้อย
“ฉันเองค่ะ”
“ทะ..ท่านเซซิเลีย” ผมเรียกชื่อนั้นออกไป..พร้อมกับตกใจอย่างมาก
ชิบหายละ!……เวรเอ้ย..ดันไปพูดจาเสียมารยาทซะได้…ไอเราก็อุตส่าห์ไม่อยากยุ่งกับพวกราชวงศ์เลยนะ
แล้วเขาจะเอาเรื่องเรามั้ยนิ!!!…..ไม่น้าาาาา…วันแอนสงบสุขของฉันนนนนนนนน!!!!!
“ขะ..ขออภัยอย่างยิ่งครับ..ท่านเซซิเลีย..พอดีผมไม่รู้ว่าเป็นท่าน” ผมรีบโค้งคำนับขออภัยทันที
“อะ..เอ่อ..ไม่เป็นไรค่ะ”
“ท่านเซซิเลียตามพวกกระผมมาทำไมหรอครับ?” รูอันถามกลับไปด้วยความใจเย็นและสุภาพ
เซซิเลียหน้าแดงเล็กน้อย..เมื่อได้ยินคำถามนั้น..
หลังจากนั้นตัวเธอมองไปที่เรเวลทันที
“คะ..คือว่าวันเสาร์นี้ซึ่งเป็นวันหยุด..มะ..ไม่ทราบว่าคุณเรเวลว่างรึป่าวคะ?”
“เอ๋!..วันเสาร์หรอครับ..ก็ว่างนะครับ..มีอะไรงั้นหรอครับ??”
“คะ..คือว่า” เซซิเลียพูดจาตะกุกตะกัก..พร้อมกับหน้าแดงแล้วหันไปเล็กน้อย
“ครับ?”
‘..ขอล่ะ..อย่ามีอะไรแปลกๆเลยนะ’ ผมคิดในใจแบบนั้น
“คะ…คะคือว่าฉันอยากชวนคุณมาทานมื้อเที่ยงกับฉันที่ปราสาทแคทเทอรีนน่ะค่ะ…ฉะนั้นตอน11โมงเจอกันนะคะ >////<”
“เอ๋?”
เซซิเลียพูดด้วยอาการหน้าแดงแล้ววิ่งหายไปทันที
“ดะ..เดี๋ยวก่อนครับ" เรเวลพยายามเรียกเธอแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว…
“สะ..สะ…สุดยอดไปเลยเรเวลลล!!!!!”
“หา?….สุดยอดตรงไหน…หมายถึงท่านเซซิเลียวิ่งเร็วงั้นหรอ?”
“ป่าว…ผมหมายถึงเธอ..มาชวนนายเดตเลยน่ะ”
“เเเเเเเเอ๋…..ดะ…ดะ..เดตงั้นหรอ!!!!” ผมตะโกนพร้อมกับหน้าแดงทันที
“อื้ม ><” รูอันพยักหน้าแสดงความดีใจกับผม
“หะ..หะ..เห้ยเดี๋ยวก่อนรูอัน…แต่ฉันไม่ได้ยินว่าเธอพูดคำว่าเดตสักคำเลยนะ..นายเข้าใจอะไรผิดไปรึป่าว!!?”
“ถ้างั้นแล้วโดยปกติจะมีผู้หญิงคนไหนเขาชวนผู้ชายไปกินข้าวที่บ้านตัวเองบ้างล่ะ?”
“อึก.." ผมเถียงไม่ออกทันที
“ฉะนั้นยินดีด้วยนะเรเวล…เพราะว่าท่านเซซิเลียเป็นคนสวยมากๆระดับที่ผู้ชายหลายคนอยากได้เธอเป็นแฟนเลยล่ะ”
“ดะ..เดี๋ยวก่อนสิรูอัน..ที่นายพูดน่ะมันแปลกๆนะ…"
“หืม?..แปลกยังไงล่ะ”
“ก็นายลองคิดดูสิ..ว่าผู้หญิงสวยระดับนางฟ้าขนาดนั้น..จะมาชวนฉันไปเดตทำไมล่ะ…”
“เรื่องนั้นฉันจะไปรู้หรอ…ไม่ใช่ว่านายไปจีบเขาก่อนรึไง?”
“นี่นายจะบ้าหรอออออ!!” ผมยื่นหน้าไปใกล้แล้วตะโกนใส่รูอันทันที
“วะ..เหวอออ" รูอันตกใจเล็กน้อย
“ฉันไม่เคยไปจีบเธอสักหน่อย..” ผมกอดอกแล้วหันหน้าไปทันที…เอาตรงๆจริงๆผมเองก็ไม่ค่อยชอบพวกราชวงศ์ด้วยซ้ำ..ถึงจะหน้าตาสวยแค่ไหนผมคงต้องขอบาย….
“อีกอย่างเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว…ประเด็นแรกเลยคือฉันไม่ได้หน้าตาดีขนาดนั้น..ส่วนประเด็นที่สองเลย….คือฉันเป็นแค่สามัญชนธรรมดา นอกจากนี้ก็ฉันยังไม่ใช่ทั้งอัศวินศักดิ์สิทธิ์หรือจักรพรรดิเวทย์มนต์ด้วย ฉะนั้น ฉันไม่มีตรงไหนที่จะให้เด็กสาวราชวงศ์ที่สวยสมบูรณ์แบบราวกับนางฟ้าคนนั้นมาชอบเลยนะ”
"เอ่อ..คือ..ข้อหลังอาจจะใช่..แต่ว่าข้อแรกผมว่านายก็เป็นคนหน้าตาดีไม่น้อยนะเรเวล…แต่แค่นายอาจจะไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง”
“หา?….ถ้าชอบเพราะแค่เรื่องหน้าตาละก็..พวกขุนนางชั้นสูงก็มีเยอะเลยไม่ใช่รึไงที่หล่อๆอะ...ไหนจะพวกองค์ชายจากอาณาจักรอื่นอีก…ทำไมเธอถึงไม่ไปเลือกคนพวกนั้นล่ะ?….แล้วจะมาเลือกฉันทำไม?”
“ระ..เรื่องนั้นก็..ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” รูอันทำหน้าห่อเหี่ยวเพราะเถียงไม่ออก
“ใช่มั้ยล่ะ” เรเวลกอดอกแล้วพยักหน้าทันที
“ถ้างั้นนายจะปฎิเสธเขาหรอ?”
“ระ..เรื่องนั้นก็..”
เอ่อ..มันก็จริงแหะ..ถ้าผมปฎิเสธคำเชิญของราชวงศ์ ผมเองก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวผมเหมือนกัน
“โถ่เว้ยยยย…เพราะงี้ไงล่ะฉันถึงไม่อยากยุ่งกับพวกราชวงศ์เลย”
“ผมว่าต่อให้นายไม่อยากไป..แต่ถ้าเขาชวนแล้วยังไงนายก็ต้องไปนั่นแหละ..มองในแง่ดีว่าอย่างน้อยก็ได้กินข้าวฟรีหรูๆมื้อนึงละกัน”
“เห้ออ..ก็คงต้องตามนั้นแหละ” ผมถอนหายใจด้วยความห่อเหี่ยวทันที
วันเสาร์งั้นหรอ?……ก็พรุ่งนี้งั้นสินะ
312K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)