สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบ Darkest Dungeon 6

อันที่จริงผมไม่ได้คิดมากเท่าไรสไลม์แม้เราจะมองว่าคือ”ตัวที่กระจอกที่สุด” ตามสไตล์การเล่นเกมส์

“ตัวที่กระจอกที่สุด”

ก็เป็นเพียงแค่ตัวที่จะ Over Power มีความโกงมากตอน Late Game ระยะหลังนั่นเอง

แน่นอนผมไม่ได้ต้องการสิ่งที่โกงเมื่อตอนที่เราสามารถจัดการได้ทุกคนในเซ็ตติ้งยกเว้นลูซิเฟอร์ที่อยู่มุมสุดของแผนที่

บางครั้งหากเราไม่รีบจับสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดที่เราหาได้ณ”ตอนนี้” เราอาจจะตายก่อนที่จะใช้งาน

”ตัวที่กระจอกที่สุด”ที่สามารถแปลงเป็น”ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดได้”

หากคอยให้ได้เลเวลสักเก้าสิบจะกลายเป็นโกลด์สไลม์ที่มีพลังป้องกันทั้งเวทย์และกายภาพที่แข็งแกร่งมากๆ

หากเลเวลครบร้อยจะกลายเป็น ดิไวน์สไลม์เทพที่สามารถใช้เวทย์รักษาชั้นสูงได้ด้วยและในช่วงที่เลเวลเกินเจ็ดสิบขึ้นไปจะสามารถกลายเป็นเสื้อผ้าให้มาเรียสวมใส่มีคุณสมบัติสะท้อนเวทย์ต่างๆออกไปด้วย

ที่ทำให้หากมีแท็งก์ ตัวที่พลังชีวิตมกาและพลังป้องกันหนาๆสักตัวคอยรับมือรับเท้าศัตรูต่อต้านการโจมตีทางกายภาพ

ก็ไม่มีใครแทบจะแตะมาเรียได้เลยนั่นเอง

แต่ในทางกลับกันหากมีสายกายภาพมาประชิดตัวได้ก็อาจจะลำบากหน่อย

นี่คือสาเหตุที่พี่กล้ามคือสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรับพวกเมจนั่นเอง

หากฆ่าพี่กล้ามในระยะไกลได้ก็แล้วไป

เจอกันในระยะประชิดน่ะคิดว่าเมจที่ตัวเปราะกว่าจะชกชนะพี่กล้ามได้หรือ?

นี่คือสิ่งที่ผมคิดว่า”ตอนนี้”คือช่วงที่มีค่ามากที่สุด ว่าให้ผมมีความแข็งแกร่งถึงขั้นหนึ่งก่อน

ให้คนไม่สามารถฆ่าผมได้ง่ายๆใน”ตอนนี้”ส่วนความเก่งกาจอื่นๆนั้นค่อยๆสร้างไปหลังจากผมเริ่มตั้งหลักลุกขึ้นยืนได้แล้ว

ถึงทางเทคนิค ค่าสถานะของดยุกมันจะเว่ออยู่แล้วก็เถอะคนบ้าอะไรพลังชีวิตสามหลอด

อย่างว่าล่ะนะ การต่อสู้กับดยุกนั้นเหมือนกับการคลายปริศนามากกว่าตอนเล่นในเกมส์นี้รู้สึกเหมือนเราเป็นเจสัน ศุกร์สิบสามไงชอบกล

“นี่ นี่นายท่านคะโดเซิ่ลบอกว่ารู้ทางลัดไปต่อจากนี้ด้วยล่ะค่ะ”

มาเรียหันมาหาผมอย่างกระตือรือร้น

ตกลงในโลกความจริงนี่มันตั้งชื่ออัตโนมัติหรือนี่?

ผมไม่มีโอกาสกดปุ่มตั้งชื่อให้กับสัตว์เลี้ยงของมาเรีย

โดเซิ่ลเจ้าสไลม์ไสก็คลอเคลียแก้มของมาเรียอย่างว่านอนสอนง่าย

โอ้ พวกสัตว์อสูรธรรมดาที่ไม่ได้หวงที่มากอย่างมูมักก็จะตกเป็นเหยื่อเสน่ห์ได้ง่ายๆอย่างนี้ล่ะนะ

การทูตคือความสามารถที่โกงที่สุดอย่างหนึ่งเท่าที่คนคนหนึ่งจะมีได้

เราจะจัดการคนที่รวมพันธมิตรมากระทืบเราได้อย่างไรกัน?

ตั๋งโต๊ะแม้มีเมืองหลวงกับฮ่องเต้หากเจอทหารที่มากกว่ากันหลายเท่าจากพันธมิตรที่แต่ละคนมีกำลังน้อยกว่า

พอรวมตัวกันก็มีจำนวนมากกว่าจนตั๋งโต๊ะยังต้องหนีไป

นั่นคือความสำคัญและความทรงพลังของการทูต

มันสามารถใช้ได้ทั้งลดทอนพลังของศัตรูrestraint enemy และเพิ่มพลังของฝ่ายเรา Enhanceposition

เรียกว่าต่อให้อีกฝ่ายหนึ่งตำหนิพระเอกอิเซไคว่ารบไม่เก่งงี่เง่า ไร้ฝีมือ

แต่หากเขาหรือเธอมีเสน่ห์ปานท่านปรมาจารย์เตียวก๊กสร้างพันธมิตรที่ไม่เคยมีใครสร้างได้มาก่อนและกระทืบศัตรูของตนเองได้

เราจะว่าเขาไม่เก่งหรือ?

เรื่องวางแผนการรบต่างๆก็ปล่อยให้คนอื่นวางแผนไป

หากสร้างกองทัพพันธมิตรที่มีกำลังมากกว่าศัตรูได้ล่ะก็

เท่านั้นก็ถือว่าทำสิ่งที่สำคัญที่สุดบรรลุผลแล้ว

คนที่คิดว่าการทูตไม่สำคัญน่ะคือคนที่ไม่เข้าใจการเมืองเท่านั้น

ไม่อย่างนั้นอเมริกา นักการทูตถึงต้องเข้าคอร์สและศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์การเจรจาต่างๆกันมากมายขนาดนั้น

ผมถึงไม่ได้คิดมากเรื่องที่มาเรียจะเปลี่ยนฝ่ายศัตรูคนหนึ่งให้กลายเป็นฝ่ายเรา

นี่คือความสามารถพิเศษของคนที่มีพลังโกงเท่านั้นถึงจะทำได้

เนโครแมนเชอร์ถึงได้น่ากลัวเพราะสามารถเปลี่ยนศพทหารฝ่ายเราเป็นฝ่ายตรงกันข้ามได้ดังนั้นผมถึงได้คิดว่าการเปลี่ยนโดเซิ่ลมาอยู่ฝ่ายผมจึงเป็นเรื่องที่ดี

แส้ของผมมีพลังเวทย์ไหลผ่านผมมีความเชี่ยวชาญมากขึ้นในการใช้พลังเวทย์และสกิล

Domesticated

ทำให้เชื่อง

“บุฮิ เชื่อง บุฮิ เชื่อง บุฮิ เชื่อง”

แส้ของผมสะบัดไปที่โดเซิ่ลอย่างอ่อนโยนด้วยการโจมตีคอมโบสิบสองทีติดต่อกันแบบไม่หยุดด้วยการใช้สกิลเพียงแค่ครั้งเดียว

ความสามารถในการดัดแปลงสกิลของผมก้าวหน้าขึ้นไปอีกหนึ่งระดับ

เพี๊ยะ

เพี๊ยะ

เพี๊ยะ

เพียะ

เอ้ว เอ้ว เอ้ว

โดเซิ่ลส่งเสียงร้องสะบัดร่างกายกระโดดไปมาหลายครั้งจนทำท่าละลายกับพื้นMelt เป็นความหมายยอมแพ้

ร่างของโดเซิ่ลกลายเป็นเหมือนกับแอ่งน้ำกับพื้นมีแค่ลูกบอลรอยอยู่เหมือนลูกตาที่จ้องมองมาทางท่านดยุกอูลริก

ผมพยักหน้า

“ดีมากการเข้าใจกันและสนิทกันไว้คือสิ่งสำคัญที่สุดนะมาเรีย บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

ผมกล่าวอย่างดีใจที่สามารถทำความเข้าใจกับโดเซิ่ลได้ต่อไปนี้ผมก็น่าจะออกคำสั่งโดเซิ่ลได้แบบเดียวกับมาเรียล่ะนะ

“นายท่านเก่งที่สุดเลยค่ะ”

มาเรียกล่าวกับผมอย่างชื่นชมฉวยโอกาสเข้ามากอด

มาเรียแข็งแรงมากหลังจากที่ผ่านการฝึกในแล้วสามารถกระโดดมานั่งตรงตักผมได้อย่างง่ายดาย

ทำให้พี่กล้ามต้องแบกน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นแต่พวกพี่กล้ามก็ยังยืนนิ่งได้อย่างไม่ไหวติงหากไม่มีคำสั่งให้เคลื่อนที่ต่อไป

“ก็บอกว่าอย่าพูดความจริงข้าเขินพวกเจ้านี่ชอบพูดความจริงกันอยู่เรื่อย”

ผมชี้แส้ไปข้างหน้า

“เดินทางต่อได้ บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

พี่กล้ามก็ยังคงพุ่งเข้าไปตรงทางข้างหน้าแม้ว่าจะมีหนามหรือกับดักอะไรก็ตาม

เพี๊ยะ

แส้ของผมฟาดไปที่โดเซิ่ล

ที่ทำให้รูร่างอย่างแอ่งน้ำกระโดดข้นมากลายเป็นลูกบอลอีกครั้ง

“นำทางไป นำทางไป”

ผมกล่าวกับโดเซิ่ลอย่างอ่อนโยน

โดเซิ่ลกระโดดและกลิ้งนำทางไปด้วยความรวดเร็ว