ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

รีออนถูกเชิญมายังห้องทำงานของเจ้าเมืองที่มีแต่เอกสารมากมายกองพะเนินอยู่บนโต๊ะ เขานั่งลงที่โต๊ะรับแขกกลางห้อง พร้อมกับแคทเทอรีน และเจ้าเมือง ก่อนที่จะเริ่มบทสนทนา ผู้ช่วยสาวสวยของเจ้าเมืองก็เดินเอาน้ำชามาให้กับพวกเขา แล้วเดินออกไปจากห้องจนเหลือพวกเขาไว้เพียงสามคนเท่านั้น“ข้าชาลเวีย เมียร์ฟอร์ต ต้องขอขอบพระคุณเจ้าจากใจจริง หากไม่ได้เจ้าเข้าช่วยเหลือบุตรสาวของข้า ป่านนี้ชะตาของนางจะเป็นเช่นไรก็ไม่รู้” เขาก้มหัวให้กับรีออนอย่างที่รีออนไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ก่อนที่เขาจะก้มหัวรับคำขอบคุณนั้นด้วยความเกรงใจหลังจากที่กล่าวอะไรกันไปเบื้องต้นแล้ว พวกเขาก็นั่งจิบชา และสนทนากันอย่างเป็นกันเอง ถึงที่มาของตัวแคทเทอรีนในสมัยเด็กบ้าง จนเธอออกอาการในทันที มันทำให้บิดาของเธอมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าชายคนนี้เป็นส่วนสำคัญในชีวิตเธอไปแล้ว และเมื่อไม่มีองค์รัชทายาทรีออนแล้ว เขาไม่ได้ว่าอะไรหากพวกเขาทั้งสองจะลองๆคบหาดูใจกันไป นับว่าเป็นคนที่ใจกว้างส่วนหนึ่งเลยทีเดียว แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะในระหว่างที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง ชาลเวียก็ได้ทดสอบรีออนหลากหลายอย่างเช่นแอบส่งเข็มบินที่เป็นอาวุธลับจู่โจมไปทางรีออน ครั้งแรกรีออนดันขยับตัววางแก้วชาของตัวเองจึงหลบได้อย่างฟลุ๊คๆ แต่สำหรับชาลเวียแล้ว มันคือการที่รีออนสามารถหลบหลีบได้ เพื่อความมั่นใจเขาจึงลองซัดเข็มบินไปรอบที่สอง แน่นอนว่ารอบนี้รีออนไม่ได้ฟลุ๊คเหมือนเคย แต่ผิวหนังของเขาก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่เข็มนี้จะจิ้มเข้าไปได้ และแน่นอนว่ารีออนก็รู้ตัวจากการแจ้งเตือนของอลิสเรื่องของการโจมตี รีออนหันไปมองที่ชาลเวียเล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มออกมา มันทำให้ชาลเวียคิดแล้วว่าปีเตอร์นี่มันของจริง ชาลเวียจึงยิ้มกลับแล้วลองเชิงด้วยสติปัญญาต่อไป และแน่นอนว่ามันเป็นการเปิดโลกทัศน์ใบใหม่ให้กับชาลเวียเป็นอย่างดี เขาจึงพอใจมากกับตัวตนของรีออน“ว่าแต่ท่านปีเตอร์เดินทางมายังสำนักเจ้าเมือง ไม่ทราบว่ามีเหตุอันใดหรือเปล่าเจ้าคะ” แคทเทอรีนที่พึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขามาทำอะไรยังสถานที่แห่งนี้ก็เอ่ยถามไป รีออนที่ได้ยินก็อยากจะตบหน้าผากตัวเองสักครั้งหนึ่ง มัวแต่คุยกันจนลืมไปด้วยเช่นกัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาตอบ“ข้ามาที่นี่เพราะต้องการจะเช่าโกดัง หรืออาคารเล็กๆแถบชานเมืองขอรับ.. ไม่ทราบว่าข้าต้องไปติดต่อที่ไหนขอรับ” รีออนกล่าวออกมาก่อนจะหันไปทางเจ้าเมือง เมื่อเจ้าเมืองเห็นอย่างนั้นก็ถือโอกาสที่จะล็อกตัวของรีออนให้อยู่เมืองนี้ให้นานที่สุด เพื่อลูกสาวและตระกูลของเขา“อย่างนั้นเองหรอกรึ.. ข้าสามารถแนะนำแล้วก็อนุมัติได้เลย แต่เงื่อนไขการเช่านั้นจะค่อนข้างโหดร้ายสักหน่อย.. ตอนนี้ในหลายๆอาคารที่ปล่อยให้เช่านั้น จะปล่อยเช่าอย่างน้อยๆต้อง 2 ฤดูกาล และต้องวางหลักประกันล่วงหน้าอย่างน้อยๆก็ 1 ฤดูกาล..แต่ผู้ให้เช่าก็ไม่อยากหาผู้เช่าใหม่บ่อยๆ มันจึงมีการเปลี่ยนแปลงจากที่ผ่านมาให้เช่า 2 ฤดูกาลเป็น 4 ฤดูกาล หรืออีกนัยหนึ่งก็เทียบเท่าเวลา 1 ปีนั่นเอง.. เจ้าพอจะเข้าใจใช่หรือไม่”ชาลเวียกล่าวออกมา เรื่องของการเปลี่ยนแปลงนั้นมีจริง แต่จะเปลี่ยนเป็นแค่ 3 ฤดูกาลเท่านั้น และเสียค่าประกันลดลงครึ่งหนึ่ง แต่เขาอยากจะให้รีออนอยู่ที่เมืองนี้ให้นานที่สุด จึงพูดออกไปไม่หมดเพียงเท่านั้น ชายคนนี้จะต้องหนักใจหากจะต้องสูญเสียเงินนับพันเหรียญทอง หากต้องการจะยกเลิกสัญญาและย้ายออกไป รีออนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากนัก เหมือนกับว่าเขานั้นรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แน่นอนว่ามันก็ไม่ต่างอะไรเลยกับสัญญาเช่าในโลกเก่า ที่ต้องวางเงินประกันอย่างน้อย 1 เดือน ไหนจะเป็นการจ่ายเงินเช่าล่วงหน้าอีก 1 เดือน มันก็ต้องเป็นธรรมดาอยู่แล้วสำหรับสัญญาเช่าสถานที่ที่จะต้องจ่ายหนักกว่าการชื้อแล้วไปผ่อนกับธนาคารทีหลัง“แล้วมีแบบใดให้ข้าเลือกเช่าบ้างขอรับ... แล้วการจ่ายนั้นจะต้องจ่ายเป็นฤดูกาล หรือประมาณ 3 เดือนครั้งหนึ่ง ข้าเข้าใจอย่างนี้ถูกต้องหรือไม่ขอรับ” รีออนกล่าวถามออกมาในส่วนที่เขายังสงสัยอยู่ แม้จะศึกษามาบ้างแล้วก็ตาม ถึงรูปแบบจะคล้ายๆกับโลกเก่า แต่วิธีการมันต่างกันเล็กน้อยเพียงเท่านั้น“เจ้าเข้าใจได้ถูกต้องแล้ว... ส่วนเรื่องแบบรอสักครู่ เดี๋ยวข้าเรียกตัวหัวหน้าหน่วยที่ดิน และอาคารเช่ามาพบกับเจ้าในไม่ช้านี้” หลังจากนั้นชาลเวียก็ให้ผู้ช่วยของเขาไปตามหัวหน้าหน่วยที่ดิน และอาคารเช่ามาพบ พวกเขาพูดคุยกับข้อที่สงสัยอีกเล็กน้อย ก่อนที่หัวหน้าหน่วยจะเดินทางมาถึง เมื่อมาถึงแล้วเขาก็กางเอกสารข้อมูลการเช่าที่ดินให้กับรีออนได้ดู“เจ้าสนใจอันไหนก็บอกข้าได้เลย...” พวกเขาทั้งหมดต่างก็เงียบเพื่อให้รีออนได้มีสมาธิในการศึกษาข้อมูลเช่า ไม่นานเขาก็เลือกได้ถึง 3 แห่งที่น่าสนใจ เขาจึงกล่าวขึ้นมาว่า“ข้าต้องการทราบข้อมูลของสามสถานที่นี้ขอรับ” เขายื่นเอกสารไปให้กับเจ้าเมือง ก่อนที่ชาลเวียจะดูเอกสารพวกนั้น.. จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วค่อยเอ่ยอธิบายออกมา“แต่ละแห่งน่าสนใจไม่น้อย.. เอาล่ะ.. ที่ดินพร้อมอาคารเช่าขนาดเล็ก ริมคลองน้ำทางเหนือของเมือง ราคาเช่าต่อฤดูกาลคือ 2500 เหรียญทอง จ่ายพร้อมเข้าอยู่ที่ 5000 เหรียญทอง เหตุที่มันแพงเพราะว่าสถานที่นี้ใกล้กับประตูทางเข้าของเมือง และหากทำการค้าได้ดี มันก็สามารถทำเงินได้ไม่น้อยเลยทีเดียว สัญญาเช่า 4 ฤดูกาล... เป็นยังไงน่าสนใจใช่ไหมล่ะ” ชาลเวียที่กล่าวออกมา มันทำให้หัวหน้าหน่วยที่ดินถึงกับตกใจ มันเหมือนไม่ใช่อย่างที่เจ้าเมืองว่ามาเลย ที่แห่งนี้เปิดให้เช่าที่ 2500 เหรียญทองก็จริงอยู่ แต่เรื่องของสัญญา 1 ปีนั้น และการจ่ายประกันหรือล่วงหน้านั้นไม่มี อีกอย่างมันสามารถผ่อนเป็นรายสัปดาห์ได้อีก แต่เมื่อเจ้านายพูดออกมาอย่างนั้น เขาก็ได้แต่เงียบเอาไว้ก่อน รีออนที่เห็นอย่างนั้น แน่นอนว่าเขาก็จับสังเกตของหัวหน้าหน่วยได้ด้วยเช่นกัน จากการตรวจสอบของอลิส มันทำให้เขาคิดว่าเจ้าเมืองจะทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไรกัน แต่เมื่อเขามองไปยังหน้าของแคทเทอรีนที่กำลังยิ้มหวานอยู่นั้น เขาก็เข้าใจในทุกๆอย่าง แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก เพราะเงินที่มีในกระเป๋าของเขามันไม่ถึงจริงๆนั่นแหละ“ข้าขอฟังรายละเอียดให้ครบก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีหนึ่งขอรับ” เจ้าเมืองก็พยักหน้าให้ และเริ่มอธิบายต่อ สถานที่ที่สองเป็นโกดังแถบสลัมทางทิศใต้ ราคาไม่ได้สูงเท่าอันแรก มันมีราคาเพียง 2000 เหรียญทองต่อฤดูกาลเพียงเท่านั้นแต่เงื่อนไขอะไรต่างๆก็เหมือนๆเดิม แต่เจ้าเมืองก็ยังได้พูดข้อเสียออกมาว่ามันเป็นพื้นที่ที่มีการลักเล็กขโมยน้อยอยู่ตลอดเวลา มันเลยอาจจะทำให้ไม่สะดวกเท่าไหร่สำหรับเก็บของหรือสินค้าที่มีมูลค่า จากนั้นก็เป็นสถานที่ที่สาม มันเป็นอาคารของเจ้าเมืองเอง ปล่อยให้เช่า 1500 เหรียญทองต่อฤดูกาล มันเป็นที่ดินติดกับแม่น้ำ และอยู่นอกเมือง ห่างออกจากกำแพงเมืองเพียง 500 เมตรเท่านั้น อาคารเป็นบ้านพักขนาดกลางถึงเล็ก ที่มีกังหันลมอันสวยงามประดับเอาไว้ แล้วบทสนทนาที่จะต้องเกิดก็บังเกิดขึ้น“เนื่องจากมันเป็นที่ดินของข้า ข้าจะลดให้กับเจ้าเป็นการส่วนตัวก็แล้วกัน.. เอาเป็นฤดูกาลละ 1000 เหรียญทอง แล้วก็ไม่ต้องวางประกันอีกด้วย แต่สัญญาเช่าก็ต้องเป็น 4 ฤดูกาลเหมือนกับสถานที่อื่นๆ เจ้าต้องเข้าใจว่าบุญคุณก็ส่วนบุญคุณ ธุรกิจก็เป็นส่วนของธุรกิจ ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่ได้ทำมาหากินพอดี... ข้าช่วยได้เพียงเท่านี้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ” จากนั้นชาลเวียก็ยิ้มออกมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้